CZĘŚĆ 4
A osoba, która złożyła wniosek, miała dostęp do mojego firmowego systemu.
— Kto ma uprawnienia do wysyłania dokumentów w imieniu Logistyki Północnego Mostu? — zapytałam.
Marek odpowiedział z telefonu Niny:
— Ty, ja i kierownik administracji. Ale od wczoraj ktoś próbował wejść na twoje konto z urządzenia zarejestrowanego w hotelu przy ulicy Dębowej.
Przy ulicy Dębowej mieściła się kancelaria prawna ojca Artura.
Artur usłyszał tę nazwę i cofnął się o krok.
— To niemożliwe.
— Ty tam byłeś — powiedziałam.
— Byłem z ojcem, ale nie wiedziałem, co robi.
— Wiedziałeś o fałszywym podpisie.
— Tak.
— Wiedziałeś o przelewie.
— Tak.
— A o wejściu do mojego systemu?
Artur zamknął oczy.
— Nie wiedziałem.
Jego ojciec rzucił się do drzwi salonu, lecz Nina zagrodziła mu drogę.
— Proszę się nie ruszać. Za kilka minut przyjedzie biegły z banku i osoba odpowiedzialna za zabezpieczenia cyfrowe firmy Julii.
— Nie ma pani prawa—
— Mam pełnomocnictwo Julii i kopie wszystkich dokumentów. Pan natomiast ma problem, którego nie da się zasłonić rodzinną kolacją.
To nie był jednak koniec.
Marek znalazł źródło logowania. Nie pochodziło z kancelarii. Pochodziło z telefonu Artura.
Spojrzałam na niego.
— Powiedziałeś, że nie wiedziałeś.
— Mój telefon był w samochodzie.
— Twój telefon nie mógł sam otworzyć mojego konta i zatwierdzić wysyłki.
Jego twarz straciła kolor.
— Mój brat używał mojego telefonu.
W salonie zapadło ciężkie milczenie.
Nie wiedziałam, że Artur miał młodszego brata. Wcześniej słyszałam tylko o siostrze, która śmiała się przy kolacji.
— Gdzie on jest? — zapytałam.
Matka Artura zaczęła płakać.
— Michał jest w szpitalu.
Ojciec odwrócił się do niej gwałtownie.
— Przestań.
— Nie będę już kłamać — powiedziała. — Michał podpisywał dokumenty, bo grozili mu, że jego długi trafią do więzienia. Artur dowiedział się o tym tydzień temu. Dlatego chciał się wycofać.
Popatrzyłam na Artura.
— Chciałeś się wycofać?
— Chciałem powiedzieć ci prawdę.
— Kiedy? Po ślubie czy po wypłacie kredytu?
Nie odpowiedział od razu. Tym razem nie dlatego, że zabrakło mu słów, lecz dlatego, że każda odpowiedź brzmiała jak przyznanie się do winy.
Marta położyła księgę rozliczeń na stole.
— Jest jeszcze jedna rzecz. Pani podpis został skopiowany z formularza, który wysłała pani kilka miesięcy temu do firmy ubezpieczeniowej. Ktoś z rodziny Wellsów miał do niego dostęp.
— Kto? — zapytałam.
Marta spojrzała na matkę Artura.
Kobieta osunęła się na fotel.
— Ja go dałam mężowi — wyszeptała. — Powiedział, że potrzebuje tylko wzoru podpisu. Nie wiedziałam, że użyje go do tego.
Artur gwałtownie odwrócił się do ojca.
— Powiedziałeś, że to będzie zwykła gwarancja!
— Przestań zachowywać się jak dziecko. Bez tego wszyscy tracimy dom.
— Nie wszyscy — odpowiedział Artur. — Ty próbowałeś ratować swój dom moim małżeństwem.
To był najbardziej prawdziwy zdanie, jakie kiedykolwiek od niego usłyszałam.
Nina odebrała kolejny telefon. Bank zablokował wypłatę, bo Marek przesłał im potwierdzenie fałszerstwa. Dodatkowo zarząd Logistyki Północnego Mostu unieważnił wszystkie rozmowy z Wellsami. Firma Artura nie miała już dostępu do żadnych pieniędzy.
Ojciec zaczął krzyczeć.
— Julia, możesz uratować projekt! Masz środki, masz wpływy. Wystarczy, że podpiszesz prawdziwą umowę.
— Nie uratuję przedsiębiorstwa zbudowanego na cudzym podpisie.
— Ludzie stracą pracę.
— To wy zaryzykowaliście ich pracą.
Artur podszedł do mnie, ale zatrzymał się kilka kroków dalej.
— Nie oczekuję, że mi wybaczysz.
— Dobrze.
— Chcę tylko powiedzieć, że początkowo naprawdę cię kochałem.
Poczułam ból, którego nie potrafiłam już nazwać gniewem.
— Początkowo?
— Tak. Potem ojciec odkrył, kim jesteś. Powiedział, że jeśli cię poślubię, spłaci długi Michała i nie wyrzuci matki z domu. Myślałem, że zdobędę czas.
— Zdobyłeś go, kłamiąc mi w twarz.
— Bałem się.
— Ja też się bałam. Różnica polega na tym, że nie użyłam twojego strachu przeciwko tobie.
Matka Artura podeszła do mnie z twarzą mokrą od łez.
— Czy możesz pomóc Michałowi? Nie firmie. Jemu. On naprawdę nie wiedział, co podpisuje.
Ta prośba była ostatnią rzeczą, której się spodziewałam. Przez chwilę chciałam odejść i zostawić ich wszystkich z konsekwencjami. Jednak w dokumentach widziałam, że Michał został użyty tak samo jak ja, tylko nie miał pieniędzy, by się obronić.
— Nina, zabezpieczymy jego prawa i opłacimy niezależnego pełnomocnika — powiedziałam. — Ale nie z pieniędzy firmy Wellsów. I nie za darmo.
Matka Artura skinęła głową.
— Czego chcesz?
— Pełnej prawdy. Każdego dokumentu, każdego przelewu i każdego nazwiska. Bez ukrywania męża ani syna.
Spojrzała na Artura.
— Zrobię to.
Artur wyjął z kieszeni mały klucz pamięci i położył go na stole.
— Mam kopie wiadomości ojca. Nie wszystkie, ale wystarczą, żeby pokazać, że plan zaczął się wcześniej, niż mówiłem.
— Dlaczego dopiero teraz? — zapytałam.
— Bo kiedy zobaczyłem cię przy stole z tym prezentem, zrozumiałem, że naprawdę zamierzasz wejść do tej rodziny. I że jeśli niczego nie zrobię, zniszczymy ci życie.
— Nie zrobiłeś niczego, dopóki nie zostałeś przyłapany.
Spuścił wzrok.
— Wiem.
Nie zabrałam klucza od razu. Wsunęłam go do koperty, którą Nina opisała jako dowód, i podpisałam protokół przekazania. Potem wykonałam ostatni telefon do przygotowującej ślub sali.
— Proszę odwołać rezerwację — powiedziałam. — Wszystkie zaliczki mają zostać zwrócone na moje konto.
Artur drgnął.
— Julio…
— Nie będzie ślubu.
Nie powiedziałam tego głośno. Nie musiałam.
Jego matka przycisnęła dłoń do ust. Ojciec patrzył na mnie, jakby właśnie stracił ostatnią deskę ratunku. A Artur wyjął z kieszeni pierścionek, ten sam, który przez pół roku ogrzewał moją dłoń.
— Co mam z nim zrobić? — zapytał.
— Oddaj go temu, kto za niego zapłacił.
Spojrzał na ojca.
Przez długą chwilę nikt się nie poruszył. Potem Artur położył pierścionek na stole obok sfałszowanego pełnomocnictwa.
Nie odzyskałam sześciu miesięcy. Nie odzyskałam wiary, że każde czułe słowo było prawdziwe. Odzyskałam jednak coś ważniejszego: możliwość podejmowania decyzji bez cudzej historii wciśniętej mi do rąk.
Tydzień później podczas zebrania udziałowców podpisałam dokument kończący wszelkie rozmowy z Wellsami. Na końcu protokołu dopisałam jedno zdanie dotyczące pracowników Brzozowego Zakątka. Projekt miał zostać przejęty przez niezależną spółdzielnię, jeśli jego księgi okażą się uczciwe. Ludzie, którzy wykonywali swoją pracę, nie mieli płacić za grzechy właścicieli.
Michał przekazał nam wszystkie dokumenty ze szpitalnego łóżka. Dzięki nim Nina mogła udowodnić, że był narzędziem, nie autorem oszustwa. Matka Artura sprzedała rodzinny samochód i spłaciła część pieniędzy wyprowadzonych przez męża. Nie zrobiła tego, żeby odzyskać moją sympatię. Zrobiła to, bo po raz pierwszy musiała wybrać prawdę przeciwko własnemu domowi.
Artur nie próbował wrócić.
Wiedział, że nie ma już do czego.
Mosiężny zegar z pękniętym papierem został u mnie. Nie podarowałam go jego rodzicom. Zaniosłam go do sali konferencyjnej mojej firmy, gdzie zawisł nad stołem, przy którym podpisywaliśmy nowe zasady kontroli dokumentów.
Mechanizm działał dokładnie co do sekundy.
W dniu, kiedy zamykaliśmy sprawę, zegar wybił południe. Marek podał mi ostatnią stronę protokołu.
— Podpiszesz? — zapytał.
Przesunęłam palcem po pustym miejscu.
— Tym razem podpis będzie należał tylko do mnie.
A za ścianą mosiężny mechanizm odmierzył pierwszą godzinę mojego życia, którego nikt nie mógł już podpisać za mnie.
Przegapiłeś początek?
