CZĘŚĆ 4

— Rachel, właśnie znaleźli drugi rachunek. I jest na nim coś, czego Daniel nie mógł ukryć.

Przez kilka sekund słyszałam tylko deszcz uderzający o dach terminalu.

Ethan zakończył rozmowę i odłożył telefon.

— Pieniądze nie trafiły do pani — powiedział. — Trafiły do niego.

Daniel cofnął się o krok.

— To niemożliwe.

— Rachunek został otwarty na nazwisko jego matki, ale korzystał z niego Daniel. Mamy nagrania, przelewy i podpis elektroniczny z jego komputera.

— Nie macie prawa…

— Mamy nakaz — przerwał mu Ethan.

Drzwi terminalu otworzyły się gwałtownie. Weszło dwóch agentów w ciemnych kurtkach. Za nimi pojawiła się policjantka z mokrymi włosami i dokumentem w dłoni.

Daniel spojrzał na mnie.

— Rachel, powiedz im, że to nieprawda.

Nie odpowiedziałam.

— Powiedz, że mnie znasz. Powiedz, że to wszystko nieporozumienie.

Sophie poruszyła się na moim ramieniu. Jej różowy kocyk z żółtymi gwiazdkami zsunął się prawie na podłogę. Przycisnęłam go do niej i poczułam pod palcami znajomy, miękki szew.

Daniel wyciągnął rękę.

— Oddaj mi dziecko.

Policjantka stanęła między nami.

— Danielu Morales, jesteś zatrzymany pod zarzutem oszustwa finansowego, fałszowania dokumentów i gróźb karalnych.

— Rachel!

Tym razem jego głos brzmiał nie jak groźba, lecz jak rozpaczliwa próba odnalezienia dawnej władzy.

Agenci założyli mu kajdanki.

— Nie możecie tego zrobić! — krzyczał. — Ona jest niestabilna! Nie potrafi opiekować się dzieckiem!

Popatrzyłam mu w twarz.

— Przez trzy lata powtarzałeś mi, że bez ciebie sobie nie poradzę.

Daniel zamarł.

— I przez trzy lata prawie ci uwierzyłam.

Agent odczytał mu prawa. Daniel próbował jeszcze coś powiedzieć, ale jego słowa ginęły w szumie klimatyzacji.

Ethan podszedł do mnie.

— Samochód czeka. Możemy zabrać panią do siostry albo do hotelu.

— Do Mayi — odpowiedziałam. — Muszę ją zobaczyć.

— Dobrze.

— Ale najpierw chcę usłyszeć całe nagranie.

Ethan spojrzał na Daniela, który właśnie przechodził obok eskortowany przez agentów.

— Nie musi pani tego robić dziś.

— Muszę. Przez lata słyszałam tylko jego wersję. Chcę usłyszeć prawdę do końca.

Pojechaliśmy do prywatnego hangaru. W środku pachniało paliwem, mokrą wełną i świeżo zaparzoną herbatą. Czekał tam niewielki odrzutowiec, ale zanim weszliśmy na pokład, Ethan uruchomił nagranie jeszcze raz.

Usłyszałam własne imię w ustach Daniela.

„Ona nie ma prawnika, pieniędzy ani nikogo, kto stanie po jej stronie”.

Te słowa zabrzmiały inaczej, kiedy wiedziałam, że mówił je bez świadomości, iż ktoś go nagrywa. Nie były już groźbą. Były dowodem jego pewności, że mogę zostać całkowicie sama.

Ethan wyłączył tablet.

— Nie była pani sama — powiedział.

— Byłam przekonana, że jestem.

— Maya próbowała panią ostrzec. Daniel przejął jej telefon i kasował wiadomości. Kiedy nie mogła się z panią skontaktować, zadzwoniła do mnie.

— Dlaczego do pana?

— Pracowała kiedyś w mojej fundacji. Wiedziała, że mam ludzi, którzy potrafią znaleźć prawdę.

Zamknęłam oczy. Przypomniałam sobie ostatnią rozmowę z Mayą. Powiedziała wtedy tylko: „Przyjedź na mój ślub, nawet jeśli będziesz mnie nienawidzić”. Myślałam, że chodzi o stare rodzinne rany.

Nie wiedziałam, że próbowała mnie ocalić.

Kiedy wylądowaliśmy, Maya czekała przy samochodzie. W chwili, gdy mnie zobaczyła, pobiegła przez mokry asfalt. Objęła mnie tak mocno, że Sophie zakwiliła między nami.

— Przepraszam — szepnęła Maya. — Próbowałam ci powiedzieć.

— Wiem.

— Bałam się, że Daniel cię skrzywdzi.

— Ja też się bałam.

Maya spojrzała na Ethana.

— Udało się?

— Tak — odpowiedział.

Ale jego telefon znów zadzwonił.

Tym razem wiadomość pochodziła od prawnika firmy. Ethan przeczytał ją, a potem uniósł wzrok.

— Daniel nie działał sam — powiedział.

Poczułam, jak lodowaty strach wraca pod żebra.

— Kto jeszcze?