CZĘŚĆ 4
…Arturo przyjechał o siódmej trzydzieści rano, zanim Teresa zdążyła zaparzyć kawę.
Nie przyjechał sam. Towarzyszyła mu niska kobieta o siwych włosach, ubrana w granatowy płaszcz z drewnianą broszką w kształcie liścia.
—To Marta —powiedział, kiedy otworzyłam drzwi. —Pracowała z twoim ojcem przez dwadzieścia dwa lata.
Za jego plecami stał samochód z zaparowanymi szybami. W powietrzu pachniało mokrą ziemią i drewnem z kominka.
—Wejdźcie —odpowiedziałam.
Nie zaprosiłam Juliana do rozmowy. On już siedział przy stole, z łokciami opartymi na blacie i twarzą ukrytą w dłoniach. Teresa krążyła po kuchni, udając, że szuka filiżanek. Rebeka siedziała obok Emiliana, który trzymał plecak na kolanach.
Mateusz stał przy mnie.
Nie puścił mojej ręki od poprzedniego wieczoru.
Arturo położył na stole brązową teczkę przewiązaną płóciennym sznurkiem. Na rogu widniała odręczna pieczęć mojego ojca, zrobiona czerwonym tuszem.
—Pańska córka powinna zobaczyć to dopiero wtedy, gdy będzie musiała —powiedziała Marta. —Twój ojciec chciał, żeby dom pozostał wyłącznie twój. Nie jako nagroda. Jako zabezpieczenie dla ciebie i Mateusza.
Julian podniósł głowę.
—To nie zmienia tego, że Paulina jest moją żoną.
—Nie zmienia też faktu, że nie ma pan prawa podpisywać za nią dokumentów —odparł Arturo.
Wyjął z teczki akt własności, testament i pełnomocnictwo, które rzekomo miało pozwolić Julianowi prowadzić rozmowy w sprawie sprzedaży domu.
Na kopii pełnomocnictwa widniał mój podpis.
Podpis złożony niemal idealnie.
Niemal.
Arturo przesunął obok niego oryginalny dokument z banku. W dniu, który widniał na pełnomocnictwie, byłam w klinice. Zarejestrowałam wejście kartą o szóstej pięćdziesiąt dwa rano i wyjście o osiemnastej czterdzieści. Podpisano za mnie papier, kiedy nawet nie opuściłam miasta.
—Skąd wiesz, że to nie Paulina podpisała? —zapytał Julian.
Marta odpowiedziała bez podnoszenia głosu.
—Bo ja przygotowywałam wzór jej podpisu dla pańskiego teścia. I wiem, że Paulina zawsze robi krótką kreskę pod literą „P”. Na tym dokumencie jej nie ma.
Spojrzałam na męża.
—Kto to podpisał?
Julian przesunął wzrok na Teresę.
Teresa upuściła łyżeczkę. Metal uderzył o spodek.
—Nie patrz na mnie —powiedziała.
—To ty przyniosłaś dokument —odpowiedział Julian.
—Bo powiedziałeś, że wszystko jest już przygotowane.
—Mówiłaś, że znasz kogoś w kancelarii.
Rebeka zerwała się z krzesła.
—Przestańcie przerzucać to na siebie!
Emiliano zacisnął plecak.
—Mamo, jedźmy do domu.
—Nie możemy jeszcze —syknęła Rebeką.
—Dlaczego? Przecież i tak nie dostaniemy pieniędzy.
Słowa chłopca zawisły nad stołem.
Julian zamknął oczy.
—Miałem trzy tygodnie —powiedział. —Bank miał zabrać warsztat mojego ojca. Podpisałem za niego zobowiązanie, bo zachorował i nie mógł stawić się w banku. Potem odsetki urosły. Teresa dowiedziała się, że dom jest tylko twój. Powiedziała, że wystarczy przekonać cię, iż sama nie dajesz sobie rady.
—A ty się zgodziłeś.
—Bałem się.
—Bałeś się utraty warsztatu, więc pozwoliłeś mojemu synowi bać się własnego domu.
Nie zaprzeczył.
Mateusz wysunął się zza mojego ramienia.
—Wujku, dlaczego mówiłeś, że jestem problemem?
Julian otworzył usta, ale tym razem odpowiedział od razu.
—Bo zachowałem się jak tchórz. To nie była twoja wina.
—To dlaczego kazałeś mi płacić za mleko?
Teresa odwróciła twarz.
—To był mój pomysł —powiedziała. —Chciałam, żeby chłopiec poczuł, że nie należy do tej rodziny. Myślałam, że wtedy sam poprosi o wyjazd i Paulina się złamie.
Mateusz przysunął się do mnie jeszcze bardziej.
Nie potrzebował, żebym za niego odpowiadała.
Potrzebował, żeby ktoś nazwał to, co się stało.
—Nie byłeś problemem —powiedziałam. —Byłeś dzieckiem, któremu dorośli próbowali wmówić, że za miejsce przy stole trzeba zapłacić.
Arturo wyjął telefon.
—Przygotowałem już zawiadomienie o próbie sprzedaży na podstawie fałszywego pełnomocnictwa. Nie musisz dziś niczego podpisywać. Ale musisz zdecydować, co chcesz zrobić z tym małżeństwem i z ludźmi, którzy przekroczyli próg twojego domu.
Julian podniósł się powoli.
—Paulina, pozwól mi zostać. Naprawię to.
—Nie możesz naprawić dzieciństwa Mateusza jednym przepraszam.
—Wiem.
—A jednak czego chcesz?
—Chcę oddać ci wszystko, co wziąłem. Pieniądze z mojego konta, samochód, udział w warsztacie. Chcę pokryć terapię Mateusza i podpisać dokument, że nie roszczę sobie żadnych praw do domu.
Spojrzałam na niego długo.
To nie było przebaczenie.
Ale po raz pierwszy jego propozycja nie wymagała ode mnie kolejnego poświęcenia.
—Pójdziesz dziś z Arturem wyjaśnić sprawę dokumentu —powiedziałam. —Nie po to, żeby cię upokorzyć. Po to, żeby nikt nie mógł już powiedzieć, że to był rodzinny żart.
Julian skinął głową.
Teresa zaczęła płakać.
—Paulina, jesteśmy rodziną.
—Rodzina nie wystawia dziecku rachunku za oddech.
Rebeka wzięła plecak Emiliana i podeszła do drzwi. Zatrzymała się przy Mateuszu.
—Przepraszam —powiedziała. —Nie zasłużyłeś na to.
Mateusz nie odpowiedział. Nie musiał.
Emiliano podszedł do niego i podał mu mały czerwony samochodzik.
—To mój ulubiony —szepnął. —Możesz go zatrzymać.
Mateusz przyjął zabawkę, ale nie oddał uścisku dłoni.
Po wyjściu Teresy i Rebeki dom wydał się większy, choć przy stole zostały te same krzesła i ta sama plama po sosie.
Otworzyłam szufladę i wyjęłam czarny notes.
Mateusz patrzył, jak przewracam kartki.
—Co z nim zrobisz?
—Nie wyrzucę go —odpowiedziałam. —Zachowam go razem z dokumentami. Kiedyś, jeśli zapytasz, będziesz wiedział, że pamiętałem każdy szczegół. Nie po to, żeby cię zranić. Po to, żeby nikt nie mógł udawać, że nic się nie wydarzyło.
Na ostatniej stronie pod czerwonym rachunkiem dopisałam jedno zdanie.
„Cena tego domu nie obejmuje miłości”.
Mateusz przeczytał je, a potem wziął układankę, którą kupiłam dzień wcześniej, i wysypał elementy na stół.
Jednego brakowało.
Przeszukaliśmy szafki, kosz z kocami i kieszenie jego plecaka. W końcu znalazł ostatni element pod plastikowym talerzem, na którym podano mu zimny ryż.
Położył go na swoim miejscu.
Obraz przedstawiał stół nakryty dla czterech osób, lecz Mateusz przesunął jeden element tak, aby przy brzegu zostało jeszcze jedno krzesło.
—Teraz jest dobrze —powiedział.
A ja położyłam przed nim talerz gorącego mięsa, zanim ktokolwiek zdążył wystawić rachunek.
