CZĘŚĆ 4
Komisarz Halden nie wszedł do hotelu sam.
Za nim pojawiło się sześciu mężczyzn w ciemnych kurtkach, dwóch pracowników opieki społecznej i kobieta z teczką przyciśniętą do piersi. Na jej szyi wisiał identyfikator fundacji Dobry Początek.
Jenkins odsunął się od okna.
— Nie powinni wiedzieć, że tu jesteśmy.
— Wiedzieli, zanim tu przyjechaliśmy — odpowiedziała R.uta.
Jej palce zacisnęły się na żółtej wstążce.
Paweł przytulił Lilę, a ja uklęknąłem przy pozostałych dziewczynkach. Nina oddychała płytko. Zosia miała zimne stopy.
— Tomaszu — powiedział Miles. — Daj mi księgę. Halden zabierze dzieci do ośrodka, a ja dopilnuję, żeby nic im się nie stało.
— Właśnie przeczytałem list mojej matki.
— Twoja matka była przerażona.
— Była odważniejsza od ciebie.
Uderzył pięścią w kratę.
— Nie wiesz, z kim walczysz!
— Wiem. Z ludźmi, którzy podpisują cudze nazwiska na zgodach.
Na górze rozległo się łomotanie.
— Otwierać! — krzyknął Halden. — Tu komisarz miejski!
Jenkins wyjął telefon.
— Mam połączenie z numerem alarmowym. Zgłoszę, że dzieci są w piwnicy.
— Jeszcze nie — powiedziałem.
Spojrzał na mnie z niedowierzaniem.
— Co pan planuje?
Otworzyłem księgę.
Każda strona zawierała imię dziecka, datę przyjęcia, nazwisko matki i kwotę. Przy części wpisów widniały czerwone krzyżyki. Przy innych dopisek: „przeniesione”. Na samym dole znajdowały się podpisy osób zatwierdzających przekazanie dzieci.
Jeden z nich należał do mojego ojca.
Drugi do Milesa Vossa.
Trzeci do komisarza Haldena.
Poczułem, jak żołądek ściska mi się w twardy węzeł.
— On też jest w księdze — powiedziałem.
Miles opuścił wzrok.
— Halden nie jest człowiekiem, który przyjechał z pomocą — wyszeptała R.uta.
Drzwi na parterze pękły pod uderzeniem. Pył spadł z sufitu.
— Wszyscy cofnąć się od dzieci! — wrzasnął Halden.
Zszedł po schodach z pistoletem przy pasie i dokumentem w dłoni. Kobieta z fundacji szła za nim, stukając obcasami po betonie.
— Jestem Marla Keene — oznajmiła. — Dzieci zostaną natychmiast przekazane pod tymczasową opiekę fundacji.
Paweł schował twarz w moim ramieniu.
— Nie oddawaj nas — powiedział.
To zdanie przeszyło mnie bardziej niż groźby Milesa.
Stanąłem przed dziećmi.
— Nikt ich stąd nie zabierze.
Halden uśmiechnął się bez cienia ciepła.
— Panie Blackwood, jest pan właścicielem budynku, ale nie opiekunem tych dzieci. Mam podpisane zeznania, że przetrzymuje je pan wbrew ich woli.
— Kto podpisał?
— Miles Voss.
Spojrzałem na niego.
Miles zrobił krok w tył.
— Musiałem ich powstrzymać — powiedział.
— Przed czym? Przed ratowaniem niemowląt?
— Nie rozumiesz, co się stanie, kiedy księga wyjdzie na jaw.
R.uta nagle podniosła głowę.
— Wiem, co się stanie z tobą.
Podeszła do rury biegnącej pod sufitem i pociągnęła za mosiężną zawleczkę. Z wnętrza ściany dobiegł zgrzyt. Nad nami zapaliły się stare głośniki hotelowego systemu przywoławczego.
Halden odwrócił się gwałtownie.
— Co ty zrobiłaś?
— To, czego nie odważyłam się zrobić sześć lat temu.
R.uta nacisnęła drugi przełącznik.
W holu i na zewnątrz rozległ się głos mojej matki.
Nie było to nagranie jej przyznania się do winy ani żadna sztuczka. W dawnym hotelu znajdował się system interkomów połączony z mikrofonem w gabinecie zarządcy. Agnes, poprzednia nocna pielęgniarka, nagrała zeznanie na kasetę i ukryła je w schowku razem z księgą.
Jej głos był zmęczony, ale wyraźny.
„Nazywam się Helena Blackwood. Mój mąż Wiktor prowadził nielegalny handel adopcyjny przez fundację Dobry Początek. Miles Voss dostarczał mu dokumenty, a komisarz Halden zapewniał ochronę. Jeśli cokolwiek mi się stanie, księga znajduje się pod godziną 4:17. Mój syn Tomasz nie wiedział o niczym.”
Halden sięgnął po broń.
Jenkins rzucił się na niego od boku. Broń upadła na schody, a metalowy dźwięk odbił się po piwnicy.
Marla Keene cofnęła się pod ścianę.
— Ja tylko wykonywałam polecenia.
— Polecenia z podpisami — odpowiedziałem.
Podniosłem księgę i otworzyłem stronę z nazwiskiem Haldena.
— Masz rację. Wszystko jest zapisane.
Komisarz spojrzał na Milesa.
— Powiedziałeś, że księga została spalona.
Miles pobladł.
— Nie mogłem jej znaleźć.
— Ale wiedziałeś, gdzie szukać — powiedziała R.uta.
Za drzwiami rozległy się syreny. Tym razem nie były to samochody ludzi Haldena. Jenkins, zanim zszedł do piwnicy, wysłał kopię pierwszych stron księgi do kilku redakcji i do prokuratury stanowej. Na ulicy pojawiły się niezależne ekipy ratunkowe, reporterzy i prawdziwi funkcjonariusze z sąsiedniego okręgu.
Halden zrozumiał, że jego plan się skończył.
Nie próbował uciekać. Usiadł na schodach i wpatrywał się w podpis pod nazwiskiem dziewczynki, której matka od sześciu lat szukała po całym kraju.
Miles natomiast ruszył ku Pawłowi.
— Twoja matka żyje — powiedział.
Paweł drgnął.
— Kłamiesz.
— Jest w szpitalu Saint Agnes. Została ranna, kiedy próbowała uciec z mieszkania. Chciałem zabrać was, zanim ludzie Haldena ją znajdą.
— Dlaczego nas śledziłeś?
Miles spojrzał na mnie.
— Bo Wiktor zostawił długi. Nie tylko pieniądze. Ludzie, którym sprzedał dzieci, chcieli odzyskać swoje nazwiska i dokumenty. Myślałem, że jeśli oddam im księgę, pozwolą mi ocalić kilka osób.
— A ile dzieci sprzedałeś, zanim postanowiłeś ocalić kilka? — zapytałem.
Nie odpowiedział.
R.uta podeszła do niego i podała mu mały klucz.
— Twoja matka zostawiła jeszcze jeden schowek.
Miles spojrzał na klucz jak na coś żywego.
— Gdzie?
— W gabinecie twojego brata.
— Wiktor nie miał brata.
— Miał. Tylko nie takiego, o którym opowiadał ludziom.
Wyjęła z kieszeni złożone zdjęcie. Na fotografii stał młody Wiktor Blackwood obok nastoletniego chłopca o twarzy bardzo podobnej do Milesa.
Zrozumiałem, dlaczego Miles znał każdy korytarz, dlaczego moja matka wymieniła jego nazwisko i dlaczego nienawidził mojego ojca bardziej niż kogokolwiek innego.
Był jego nieślubnym synem.
I przez całe życie patrzył, jak Wiktor daje mnie światu, pieniądze i nazwisko, a jego zostawia za drzwiami.
To jednak nie usprawiedliwiało dzieci.
— Twoja zemsta nie może kosztować ich dzieciństwa — powiedziałem.
Miles spojrzał na Pawła.
— Chciałem tylko, żeby nikt więcej nie został porzucony.
— Więc zacznij od prawdy — odpowiedziałem. — Powiedz wszystko.
Przyjezdni funkcjonariusze zabrali Haldena i Marlę. Miles nie stawiał oporu. Kiedy przechodził obok mnie, zatrzymał się na moment.
— Twój ojciec zostawił ci fortunę.
— I budynek pełen cudzych krzywd.
— Co z nim zrobisz?
Spojrzałem na trzy niemowlęta, na Pawła i na księgę leżącą na stole.
— Nie sprzedam go.
Następnego ranka dzieci trafiły do szpitala, a Klara została odnaleziona żywa. Nie wszystko skończyło się dobrze. Jedna z dziewczynek miała zapalenie płuc. Paweł nie chciał wypuścić jej dłoni nawet wtedy, gdy pielęgniarka podłączała kroplówkę.
Siedziałem obok niego przez całą noc.
— Czy będziesz musiał wrócić do tego hotelu? — zapytał.
— Tak.
— Po co?
— Żeby otworzyć go dla dzieci, które nie mają dokąd pójść.
— Jak sierociniec?
— Nie. Tym razem nikt nie będzie miał prawa wymazać ich imion.
Klara odzyskała przytomność następnego dnia. Kiedy mnie zobaczyła, próbowała usiąść, ale ból przycisnął ją do poduszki.
— Paweł?
— Jest bezpieczny.
— Dziewczynki?
— Też.
Łzy spłynęły jej po skroniach.
— Nie wiedziałam, komu ufać.
— Już nie musisz ufać wszystkim. Wystarczy, że powiesz prawdę.
Spojrzała na mnie długo.
— Twoja matka próbowała nas ocalić.
— Wiem.
— A ty dlaczego to robisz?
Nie umiałem odpowiedzieć jej pieniędzmi, nazwiskiem ani obowiązkiem. Popatrzyłem na Pawła, który siedział przy szybie oddziału i trzymał w dłoni czerwoną kredkę. Na kartce rysował hotel z wielkim zegarem nad wejściem.
— Bo ktoś powinien był przyjść wcześniej — powiedziałem.
Tydzień później Hartley nie przypominał już opuszczonego budynku. Nie usunąłem zegara zatrzymanego na 4:17. Kazałem go naprawić, ale wskazówki zostawiłem dokładnie w tej pozycji i umieściłem pod nim mosiężną tabliczkę z imionami wszystkich dzieci znalezionych w księdze.
Nie wpisaliśmy tam nazwisk ludzi, którzy je skrzywdzili.
Tylko imiona dzieci.
Miles zeznawał przez wiele dni. Jego informacje doprowadziły do odnalezienia trzech matek i dwójki rodzeństwa, lecz nie mogły cofnąć lat, które im odebrano. Nie prosił mnie o wybaczenie. Raz przysłał z zakładu wiadomość, że znalazł w starym gabinecie list od Wiktora.
Odesłałem go bez otwierania.
Nie chciałem kolejnych słów mojego ojca.
Chciałem słyszeć żywych.
Kilka miesięcy później, podczas pierwszego spotkania w odnowionej świetlicy, Paweł położył przede mną kartkę. Narysował na niej trzy niemowlęta, siebie i mnie. Nad naszymi głowami wisiał zegar.
— Brakuje jednej rzeczy — powiedział.
— Czego?
Dorysował przy ścianie mały mosiężny prostokąt.
— Tego miejsca, w którym znaleźliśmy imiona.
Wziąłem kartkę i przykleiłem ją obok księgi, zamkniętej za szybą.
Paweł przyglądał się jej przez chwilę, po czym podszedł do starego zegara. Przekręcił wskazówkę o jedną minutę.
Mechanizm zaskoczył.
Po sześciu latach ciszy zegar wybił 4:18, a z piwnicy dobiegł pierwszy płacz dziecka, które nie było już ukrywane.
Przegapiłeś początek?
