Zobaczyłam męża z supermodelką w naszej rocznicowej restauracji, a kiedy powiedziałam jedno zdanie, jego twarz nagle stężała

Tej samej nocy, kiedy zobaczyłam Dantego przy stoliku z Natalią Ducą, zniknęłam z naszego domu, zostawiając mu tylko jedną kartkę.

Nie wiedział jeszcze, że pod czarnym wełnianym płaszczem niosłam coś ważniejszego niż własną dumę. Siedem tygodni wcześniej technik położył przede mną maleńkie zdjęcie i powiedział, że widzi pani ten pulsujący punkt? Wtedy po raz pierwszy od ośmiu lat przestałam bać się kalendarza. Nasze dziecko miało przyjść na świat.

Dante nie dowiedział się tego przy kolacji w Oralii. Nie pozwoliłam, żeby moje dziecko stało się bronią przeciwko kobiecie, która nosiła na nadgarstku bransoletkę kupioną przez mojego męża.

O drugiej w nocy siedziałam w garderobie, a na kolanach trzymałam małą metalową kasetkę po ojcu. W środku leżała karta z adresem, klucz i list, którego nie chciałam nigdy pisać. Mosiężne wieczko miało wgniecenie w kształcie półksiężyca, bo ojciec upuścił kasetkę podczas naszej ostatniej kłótni.

— Nie możesz tak po prostu wyjechać — powiedziała Petra, stojąc w progu.

Była czwarta rano. Na jej mokrych włosach połyskiwały krople, a z ulicy dochodził syk zamiatarki.

— Mogę — odpowiedziałam. — Jeśli zostanę, Dante dowie się o dziecku, zanim zrozumiem, co naprawdę planuje.

— A jeśli już wie?

To pytanie przeszyło mnie mocniej niż zimno przy Oralii. Spojrzałam na ekran telefonu. Trzy nieodebrane połączenia od Dantego. Jedna wiadomość: „Bella, wróć do domu. Musimy porozmawiać”.

— Wtedy mam jeszcze mniej czasu.

Petra zacisnęła palce na pasku swojej torby.

— Powiedz mi prawdę. Ta kolacja nie była tylko zdradą, prawda?

Nie odpowiedziałam od razu. Od siedmiu lat budowałam dla Morettich legalne fundamenty, dzięki którym ich brudne interesy wyglądały jak zwykłe inwestycje. Znałam konta, nazwiska, umowy i ludzi, którzy uśmiechali się do Dantego, choć bali się podać mu rękę. Trzy dni przed rocznicą znalazłam w jego gabinecie kopię dokumentu z moim podpisem.

Podpisu nie złożyłam.

— W jego sejfie brakuje jednej teczki — powiedziałam. — Tej dotyczącej udziałów mojego ojca w porcie.

Petra pobladła.

— Myślisz, że Dante chce cię okraść?

— Myślę, że ktoś chce, żebym zniknęła, zanim zdążę zapytać o ten podpis.

Na schodach skrzypnęła deska.

Obie zamarły.

W domu miało być tylko nas dwoje. Ochroniarz przy bramie nie wchodził do środka bez wezwania, a służbę odesłałam wieczorem. Po chwili usłyszałam ciche przesunięcie metalowej klamki.

Petra podeszła do drzwi.

— Kto tam?

Nikt nie odpowiedział.

Wsunęłam kasetkę do wewnętrznej kieszeni torby i chwyciłam płaszcz. Serce waliło mi tak mocno, że położyłam dłoń na brzuchu, jakbym mogła uciszyć nim cały świat.

Klamka opadła.

Petra spojrzała na mnie, a potem sięgnęła do kieszeni po klucz, który zostawiłam jej przed wyjazdem. W tej samej chwili pod drzwi wsunęła się biała koperta z napisem wykonanym moim charakterem pisma. Petra podniosła ją drżącą ręką, przełamała pieczęć i zaczęła czytać. Po pierwszym zdaniu jej twarz zmieniła się tak gwałtownie, że poczułam, jak krew odpływa mi z policzków.

— Izabella — wyszeptała. — Ty musisz zobaczyć, co tu jest…

CZĘŚĆ 2

— Izabella — wyszeptała Petra. — Ty musisz zobaczyć, co tu jest…

Wyrwałam jej kopertę, zanim zdążyła przeczytać więcej. Papier pachniał dymem i zimnym powietrzem, jakby ktoś trzymał go przez chwilę przy otwartym oknie.

„Nie ufaj temu, kto przyjdzie pierwszy. W kasetce znajdziesz odpowiedź, ale nie otwieraj jej przy Dante.”

Pod spodem widniał mój podpis.

Tylko że nie ja napisałam ten list.

— To niemożliwe — powiedziała Petra.

— Właśnie dlatego musimy wyjść.

O piątej czterdzieści opuściłyśmy dom tylnym wyjściem. Śnieg przy murze był nietknięty, poza jednym śladem buta prowadzącym do altany. Na kamiennej ławce leżała moja granatowa rękawiczka, choć byłam pewna, że schowałam obie do torby.

Nie powiedziałam Petrze, że w jej palcu znalazłam mały mosiężny kluczyk.

Pojechałyśmy do mieszkania nad piekarnią na ulicy Halsted, którego Dante nie znał. Właścicielka, pani Kowalska, ogrzewała dłonie nad czajnikiem, a zapach przypalonego chleba wypełniał wąski korytarz.

— Nikt was tu nie znajdzie przed południem — powiedziała. — Chyba że przyprowadzi psy.

— Nie mamy czasu na żarty — odparła Petra.

— W tym mieście żarty mają krótsze życie niż ludzie.

O ósmej telefon Petry zadzwonił. Numer był zastrzeżony. Odebrała po trzecim sygnale.

— Pani Valli — odezwał się męski głos. — Pan Moretti chce wiedzieć, czy jego żona jest z panią.

Petra spojrzała na mnie.

— Nie wiem, o czym pan mówi.

— Proszę mu przekazać, że jeśli Isabella nie wróci do południa, przestanie chodzić o małżeństwo.

Połączenie się urwało.

Poczułam mdłości. Usiadłam przy stole i położyłam przed sobą kasetkę. Mosiężny zamek miał kształt wąskiej łzy. Klucz z rękawiczki pasował idealnie.

W środku znalazłyśmy trzy rzeczy: kartę pamięci z numerami rachunków, podpisaną przez mojego ojca umowę powierniczą oraz fotografię Dantego stojącego przy nabrzeżu z mężczyzną, którego rozpoznałam natychmiast.

Rocco Moretti, starszy brat Dantego, zmarł jedenaście lat wcześniej.

Na odwrocie zdjęcia ktoś napisał: „Jeśli on wróci, nie pytaj, czego chce. Sprawdź, kto mu zapłacił”.

— Rocco nie żyje — powiedziała Petra.

— Oficjalnie.

— Izabella, co ty zrobiłaś?

— Nic. Przez lata wierzyłam, że mój ojciec pomógł Dante wzmocnić rodzinę. Teraz widzę, że może pomagał komuś innemu.

W południe zjawiła się Natalia. Nie miała makijażu, na ramiona narzuciła płaszcz, a bransoletka z Oralii była zapięta na jej nadgarstku.

Petra stanęła między nami.

— Jeśli przyszłaś tu po Izabellę, wyjdź.

Natalia położyła na stole kopertę.

— Nie przyszłam po nią. Przyszłam, bo Dante kazał mi ją okłamać.

— A jednak siedziałaś z nim jak żona — powiedziałam.

Jej usta zadrżały.

— Bo chciałam przeżyć do rana.

— To słaba wymówka.

— Wiem. Ale prawdziwa.

Wyjęła z koperty kartkę z pieczęcią notariusza. Na dole widniał mój podpis, a obok odręczna adnotacja: „Po zniknięciu Izabelli przejąć pełnomocnictwo”.

Poczułam, jak podłoga odpływa mi spod stóp.

— Dante to podpisał? — zapytałam.

Natalia pokręciła głową.

— Nie. Podpisał to człowiek, którego wszyscy uznali za martwego.

W tej chwili na dole zatrzymał się samochód. Przez brudną szybę zobaczyłam wysokiego mężczyznę wysiadającego z tylnego siedzenia. Miał bliznę przy ustach i ten sam zegarek, który nosił na fotografii.

Rocco Moretti wszedł do piekarni, a gospodyni krzyknęła, kiedy powiedział jej swoje nazwisko…

CZĘŚĆ 3

Rocco Moretti wszedł do piekarni, a gospodyni krzyknęła, kiedy powiedział jej swoje nazwisko…

Petra zatrzasnęła zasłony. Natalia cofnęła się pod ścianę, a ja poczułam, że dziecko poruszyło się po raz pierwszy od kilku godzin.

— Nie może wejść na górę — powiedziała Petra.

— Już wszedł — odparła Natalia.

Na schodach rozległy się ciężkie kroki. Pani Kowalska coś tłumaczyła, potem usłyszałam uderzenie i przeciągły brzęk metalowej poręczy.

Rocco stanął w drzwiach z zakrwawionym łukiem brwiowym.

— Nie przyszedłem po Izabellę — powiedział. — Przyszedłem powiedzieć jej, dlaczego Dante chciał, żeby zniknęła.

Petra uniosła nóż kuchenny.

— Jeszcze krok, a zobaczysz, jak wygląda kobieta, która nie ma nic do stracenia.

Rocco spojrzał na nóż, potem na mnie.

— Jej ojciec też tak mówił.

To zdanie odebrało mi oddech.

— Znałeś mojego ojca?

— To on pomógł mi upozorować śmierć. Nie po to, żebym uciekł. Po to, żebym mógł obserwować ludzi, którzy chcieli przejąć port.

— Przez jedenaście lat pozwalałeś wszystkim myśleć, że nie żyjesz?

— Bo człowiek martwy słyszy więcej niż żywy.

Natalia odpięła bransoletkę. W jej zapięciu tkwił cienki mosiężny pasek, niemal niewidoczny pod klejnotami.

— Dante dał mi to sześć tygodni temu — powiedziała. — Powiedział, że to tylko prezent. W środku znalazłam numer skrytki i nazwisko notariusza. Zaczęłam sprawdzać.

Rocco wyjął z kieszeni plik pożółkłych dokumentów.

— Twój podpis na pełnomocnictwie został podrobiony, Izabello. Ale to nie Dante go zlecił.

— Skąd wiesz?

— Bo mam oryginał zlecenia.

Położył kartkę na stole. Podpis należał do Beatrice Moretti, siostry ojca Dantego. To ona przez lata zarządzała fundacją i to ona przelewała pieniądze na rachunki związane z portem.

— Beatrice chciała twoich udziałów — powiedział Rocco. — Twój ojciec odkrył, że finansowała ludzi, którzy zatapiali konkurencyjne transporty. Próbował ją powstrzymać. Zginął nie w wypadku, lecz po spotkaniu z nią.

Petra zakryła usta dłonią.

— A Dante?

Rocco spojrzał na fotografię w kasetce.

— Dante dowiedział się wszystkiego dopiero rok temu. Beatrice szantażowała go dokumentami i groziła, że zabije Izabellę, jeśli nie podpisze planu rozwodu i przekazania udziałów.

— Więc zdradzał mnie, żeby mnie chronić? — zapytałam.

— Nie — odparła Natalia cicho. — Zdradzał cię, bo był tchórzem. Ale miał też plan. Chciał, żebyś znienawidziła go na tyle, by zniknąć, zanim Beatrice ruszy po ciebie.

Na dole zatrzymały się dwa samochody.

Rocco spojrzał na zegarek.

— Ona już wie, że tu jesteśmy.

Wtedy zadzwonił mój telefon. Numer Dantego.

Odebrałam.

— Bella, gdzie jesteś? — zapytał.

— Z twoim zmarłym bratem.

Po drugiej stronie zapadła ciężka cisza.

— Posłuchaj mnie. Beatrice ma ludzi przy klinice, do której miałaś pojechać. Wie o dziecku.

Moja dłoń odruchowo osłoniła brzuch.

— Skąd ty wiesz?

— Bo to ja wysłałem tam kobietę, która miała cię pilnować. Beatrice przejęła ją godzinę temu.

— Gdzie mam jechać?

— Do starego magazynu przy nabrzeżu. Przyjadę sam.

Rocco pokręcił głową.

— Nie jedź do niego. To pułapka.

Na linii Dante nagle powiedział coś, czego nie rozumiałam:

— Bella, jeśli zobaczysz tam czerwony samochód, uciekaj. Nie ufaj kobiecie, która będzie siedziała za kierownicą.

Połączenie przerwało się.

Przez szybę zobaczyłam czerwony samochód zatrzymujący się przed piekarnią. Za kierownicą siedziała Beatrice Moretti.

A na tylnym siedzeniu trzymała w ręku nosidełko dla niemowlęcia…