CZĘŚĆ 4
Mężczyzna z laboratorium nazywał się doktor Adrian Keller. Mówił szybko, ale każde jego słowo wbijało się we mnie jak odłamek szkła.
— Czy może pan zabezpieczyć dokumenty? — zapytałam.
Stałam na korytarzu przed salą Lukasa. Przez szybę widziałam Daniela siedzącego przy łóżku, z dłonią opartą na grzbiecie Reksa. Pies nie odrywał wzroku od monitora.
— Próbuję — odpowiedział Keller. — Ale ktoś wszedł do archiwum z kartą dostępu dyrekcji.
— Kto ją ma?
— Doktor Collins i Marek Voss.
Spojrzałam na lekarkę. Stała kilka metrów dalej, pod ścianą, z twarzą ukrytą w dłoniach. Voss zniknął.
— Doktorze, proszę przesłać mi kopię.
— Nie mogę wysłać jej na zwykły adres. Jeśli serwer zostanie wyczyszczony, dokument zniknie.
— Co mam zrobić?
— Przyjadę do szpitala. Proszę nikomu nie mówić.
Rozłączył się.
O trzeciej czterdzieści pięć doktor Collins weszła do sali Lukasa. Jej obcasy stukały o podłogę, ale tym razem nie miała w sobie chłodnej pewności lekarza, który przynosi rodzinie złą wiadomość.
— Sara — powiedziała cicho. — Muszę wyjaśnić, co zrobiłam.
— Najpierw wyjaśni pani, dlaczego wiedziała, że mój syn źle reaguje na leczenie.
Spojrzała na Lukasa.
— Preparat, który dostał w laboratorium, był częścią tego samego programu co próbki znalezione w magazynie. Miał wzmacniać działanie jego terapii. U niektórych pacjentów powodował nagłe zaburzenia pracy serca.
— U mojego syna też.
— Tak.
To krótkie słowo odebrało mi oddech.
— Dlaczego nie wpisano tego do jego karty?
— Bo Voss zmienił wyniki. A ja podpisałam aktualizację.
— Podpisała pani kłamstwo.
— Podpisałam, bo bałam się, że zamkną cały oddział i stracę dostęp do badań. Przekonywałam samą siebie, że jeszcze zdążymy znaleźć dawkę bezpieczną dla Lukasa.
— A kiedy zamierzała pani powiedzieć prawdę?
Collins spojrzała na pompę infuzyjną.
— Dziś rano. Zobaczyłam, że nie odpowiada na leczenie. Chciałam przenieść go do innego szpitala, zanim będzie za późno.
— Ale powiedziała mi pani, że nic więcej nie można zrobić.
— Bo nie wiedziałam, czy po odłączeniu preparatu będzie jeszcze szansa.
Poczułam gniew tak ostry, że aż zaczęły drżeć mi dłonie.
— Nie miała pani prawa decydować, czy mam przygotować się na śmierć własnego dziecka, nie mówiąc mi, co mu podano.
— Wiem.
Na korytarzu zatrzymały się kroki. Voss wrócił. W ręku miał czarną teczkę, tę samą, z którą widziałam go przy windzie.
— Nie ma potrzeby prowadzić rodzinnych rozmów pod wpływem paniki — powiedział.
— Gdzie są akta z laboratorium? — spytałam.
— Nie wiem, o czym pani mówi.
— Keller przyjeżdża.
Przez ułamek sekundy jego twarz zdradziła więcej niż wszystkie dokumenty.
— Ten człowiek nie ma prawa wynosić danych pacjentów.
— A pan miał prawo podawać je bez zgody?
Voss odłożył teczkę na krzesło.
— Pani nie rozumie, czym jest medycyna eksperymentalna. Czasem trzeba podjąć ryzyko.
— Ryzyko podejmuje ktoś, kto zna prawdę. Rodzice, którym ją ukrywacie, są tylko zakładnikami.
Voss chwycił teczkę.
Rex zerwał się z podłogi i zastąpił mu drogę. Pies nie szczekał. Stał nisko na łapach, z głową wysuniętą do przodu.
— Zabierzcie to zwierzę — syknął Voss.
Daniel podniósł się.
— Spróbuj go dotknąć.
Winda otworzyła się za plecami Vossa. Wysiadł z niej doktor Keller, trzymając małą metalową kasetę i kopertę zabezpieczoną czerwonym paskiem.
— Panie Voss — powiedział. — Znalazłem oryginalne karty podań.
Voss zbladł.
Keller położył kasetę na stoliku.
— W dokumentach jest numer partii preparatu. Ten sam numer znajduje się przy czterech innych dzieciach.
Emily podeszła do niego z plikiem swoich zgłoszeń.
— A tu są awarie pomp, które zgłaszałam przed rozpoczęciem programu.
Keller skinął głową.
— I jeszcze jedno. Przewód w ścianie nie był prowizorycznym zasilaniem chłodziarki. Został podłączony do obwodu oddziału celowo. Dzięki temu mogli zasilać urządzenia bez wykazywania ich w ewidencji i bez uruchamiania kontroli bezpieczeństwa.
Collins osunęła się na krzesło.
— Marek, mówiłeś, że instalację zatwierdziła dyrekcja.
— Bo zatwierdziła.
— Kto konkretnie?
Voss milczał.
Keller wyjął z koperty pojedynczą kartę.
— Dyrektor zmarł pół roku temu. Podpis pod zgodą jest fałszywy.
Voss rzucił się do kasety, lecz Daniel zagrodził mu drogę. Nie było szarpaniny. Nie była potrzebna. Emily już звониła z telefonu w службовую охрану? Need Polish only. We need fix foreign/inadvertent Russian. Continue. Must not police chain? Can involve hospital security and regulatory body, but prohibited chain as obligatory. We can use internal consequences, medical board. Need final 900 words; current part4 maybe 700. Need extend to 1000. Ensure no «first time» phrases and banned. Let’s continue in Polish. Also «zmarł» okay. Need replace weird sentence. We can make immediate security and inspector, not police/court. Let’s output whole JSON corrected. Need fit. Continue narrative and ending specific: Reks detects, Lukas recovers? Current twist: lab records and fraudulent prep. Need close all. Collins confesses, Voss loses project, hospital shuts program. Sara chooses transfer and perhaps later testimony, but no time jump cliché. final scene should concrete: Lukas responds to bark in recovery, Reks and paper? Use specific case.
Need ensure part4 900+. Let’s formulate part4 around 1050 words. Due output length massive. We can deliver. Count maybe okay. Use only Polish. Let’s craft final JSON with all fields. Need escape quote marks. No raw newline? JSON can have actual? JSON strings cannot literal newlines, must
. We’ll write
. Ensure valid. Could use escaped quotes. Let’s generate compact. Part labels fields order. Use final_quote with
. final_lead first person.
Also headline 15-28 words Polish. Good. Part2 continues exactly «Technik…» from part1. part3 begins «Na korytarzu…» from part2. part4 begins «Mężczyzna…» from part3.
Let’s produce. Ensure no Latin words: names? «Sara
