Wygrałem zakład, że pierwsza kobieta wchodząca do mojej rezydencji będzie moja — lecz jej widok sprawił, że Mateo zbladł

Kiedy Amelia Bennett weszła do mojej jadalni z trzema tuzinami lilii na rękach, mój kuzyn właśnie zakładał się, że żadna kobieta nie odważy się przekroczyć mojego progu.

— Pierwsza kobieta, która przejdzie przez te drzwi, będzie moja — powiedziałem pięć minut wcześniej.

Nie powinienem był wypowiadać tych słów.

Jadalnia w posiadłości Deuców została zbudowana dla trzydziestu osób, ale od jedenastu lat przy długim stole siadały najwyżej cztery. Tego wieczoru byłem przy nim tylko ja i Mateo. Nad naszymi głowami płonęły dwie ciężkie lampy, a w kieliszku kuzyna wirowało czerwone wino.

— Masz trzydzieści sześć lat i nikt nie odważy się spojrzeć ci w oczy — powiedział Mateo, przesuwając palcem po mokrej obręczy na obrusie.

— Nie zaczynaj.

— Jeszcze nie zacząłem. Twoja twarz krzyczy głośniej niż ty.

Odchylił się na krześle i uśmiechnął szeroko.

— Statki, politycy, rywale, policjanci… wszystko trzymasz za gardło. Ale kobieta? Kobieta widzi twoją minę i ucieka przez granicę.

— Może cenię sobie spokój.

— Nie. Ty cenisz kontrolę. A jedynej rzeczy, której nie potrafisz kontrolować, pragniesz najbardziej.

Powoli obróciłem kieliszek między palcami.

— Mów dalej, a sprawdzisz, jak długo twoje szczęście wytrzymuje.

Mateo roześmiał się, lecz po chwili śmiech odbił się od pustych ścian i zgasł.

— Zakład. Pierwsza kobieta, która przejdzie przez te podwójne drzwi, idzie z tobą na kolację. Prawdziwą. Bez ochroniarzy przy stole, bez sprawdzania jej telefonu, bez przesłuchiwania kelnera.

— Jesteś idiotą.

— Boisz się kobiety?

Spojrzałem na niego.

— Udowodnij.

Zegar w holu wybił dziewiątą. Gdzieś za ścianą służba zbierała talerze, a porcelana stukała o siebie jak drobne, nerwowe zęby.

— Dobrze — powiedziałem.

Mateo uniósł brwi.

— Pierwsza kobieta, która przejdzie przez te drzwi, będzie moja.

Drzwi otworzyły się natychmiast.

Amelia weszła tyłem, napierając biodrem na jedno skrzydło. Obie ręce miała zajęte liliami. Białe kwiaty były ułożone tak wysoko, że zasłaniały jej twarz. Zrobiła cztery kroki, zanim zauważyła stół, krzesła i nas dwóch.

Zatrzymała się.

— Och… przepraszam. Chyba weszłam złym wejściem. Boczna brama była otwarta.

Mateo nie odpowiedział. Ja również nie.

Amelia spróbowała cofnąć się o krok, ale dolna wiązanka wysunęła się z papieru. Złapała ją łokciem, przyciskając kwiaty do piersi. Na podłogę spadła cienka miedziana wstążka i potoczyła się pod stół.

— To kwiaty na jutrzejszą galę dobroczynną — wyjaśniła szybko. — Kierowca pomylił adres.

— Nie powinnaś tu być, mała — powiedział Mateo. Tym razem w jego głosie nie było żartu.

— Wiem. Właśnie próbuję wyjść.

Wstałem.

Krzesło zaskrzypiało po kamiennej posadzce. Amelia ścisnęła lilie mocniej. Zobaczyłem, że na jej prawym nadgarstku widniała cienka blizna, a przy płaszczu miała przypiętą małą mosiężną broszkę w kształcie pszczoły. Nie pasowała do eleganckiej sukienki ani do przestraszonego uśmiechu.

Podszedłem do niej wzdłuż stołu.

— Daj mi to.

— Nie trzeba, poradzę sobie.

— Wiem.

Zabrałem kwiaty. Puściła je dopiero sekundę później, jakby jej dłonie nie dostały na czas rozkazu.

— Możesz oddychać — powiedziałem.

— Oddycham.

— Jak masz na imię?

— Amelia. Amelia Bennett.

Kiedy usłyszała moje nazwisko, jej twarz zmieniła się niemal niezauważalnie. Strach przeszedł w rozpoznanie. Rozpoznanie w ostrożność.

— Słyszałaś o mnie.

— Trochę.

Za oknem reflektory przecięły żwirowy podjazd. Amelia odwróciła głowę z wyraźną ulgą.

— To mój samochód. Narzeczony po mnie przyjechał.

— Narzeczony — powtórzyłem.

Jej palce zacisnęły się na pasku torebki.

— Dziękuję za pomoc. Naprawdę.

Odebrała ode mnie kwiaty. Na miedzianej wstążce widniał czarny znak pszczoły, identyczny jak na jej broszce. Nie wiedziałem jeszcze, dlaczego ten szczegół utkwił mi w pamięci.

Amelia ruszyła do drzwi.

— Alessandro — rzucił Mateo.

Nie odwróciłem się.

— Co?

— Zakład.

Drzwi zamknęły się za nią miękko, lecz dźwięk ten zabrzmiał jak zatrzaśnięta klatka.

— Nie interesują mnie techniczne szczegóły — odpowiedziałem.

— Patrzysz na te drzwi, jakby właśnie odjechała ci odpowiedź.

— Kataloguję fakty.

— To dokładnie to samo.

Tej nocy nie pojechałem za Amelią. Nie musiałem. Dziesięć minut później jeden z ludzi z ochrony położył na stole kartkę z numerem rejestracyjnym jej samochodu.

— Szefie, jej narzeczony nazywa się Daniel Voss — powiedział. — I jest wspólnikiem firmy obsługującej jutrzejszą galę.

— Co jeszcze?

Mężczyzna zawahał się.

— Ktoś pytał dziś o rozkład pańskiej ochrony. Użył nazwiska Bennett.

Spojrzałem na miedzianą wstążkę, którą Mateo podniósł spod stołu.

Na jej odwrocie, cienkim czarnym tuszem, ktoś napisał jedno zdanie: „Nie pozwól mu wejść pierwszy”.

Mateo przestał się uśmiechać.

Wtedy z korytarza dobiegł odgłos kroków. Ktoś wracał do jadalni, a ja wyciągnąłem rękę w stronę teczki, którą ochroniarz trzymał pod ramieniem…

CZĘŚĆ 2

…teczki, której nie chciał położyć na stole.

— Otwórz — powiedziałem.

Ochroniarz przełknął ślinę i podał ją Mateo. W środku znajdowały się zdjęcia Daniela Vossa, dwa wykazy przelewów i plan jutrzejszej gali. Na jednym z dokumentów powtarzał się znak pszczoły.

— To logo fundacji Bennettów — wyjaśnił Mateo. — Amelia pracuje przy kwiatach, ale jej rodzina od lat prowadzi program dla dzieci po przeszczepach.

— A Daniel?

— Jest kierownikiem firmy ochroniarskiej wynajętej na galę.

Przesunąłem palcem po wykazie. Trzy płatności z konta fundacji trafiły do spółki, która oficjalnie nie zatrudniała ani jednego pracownika. Kwoty były niewielkie, lecz przelewy powtarzały się co tydzień.

— Kto podpisał wypłaty?

Mateo odwrócił kartkę.

— Amelia Bennett.

Poczułem irytację, ale nie uwierzyłem w nią do końca. Dziewczyna, która przed chwilą omal nie upuściła lilii, nie wyglądała na osobę zdolną do wyprowadzenia pieniędzy z fundacji. Z drugiej strony nauczyłem się, że ludzie najczęściej ukrywają prawdę za najbardziej niewinnym wyrazem twarzy.

— Znajdź ją — powiedziałem.

— Mamy śledzić kobietę z zakładu?

— Mamy sprawdzić, kto pytał o moją ochronę.

Następnego ranka o ósmej stałem przed kwiaciarnią przy ulicy Morettiego. Padał drobny deszcz, a szyld nad wejściem drżał na dwóch luźnych łańcuchach. Amelia układała białe lilie w metalowych wiadrach. Miała podwinięte rękawy, a na palcu wskazującym plaster nasiąknięty wodą.

Kiedy mnie zobaczyła, upuściła sekator.

— Pan Deuca?

— Wczoraj nie zdążyliśmy porozmawiać.

— Wczoraj pomyliłam adres. To się nie powtórzy.

— Nie jestem pewien.

Wszedłem do środka. Pachniało mokrą ziemią, łodygami i kawą pozostawioną zbyt długo na grzejniku.

— Daniel wie, że tu jestem? — zapytałem.

Jej ręka zamarła nad wiadrem.

— Dlaczego miałby wiedzieć?

— Bo ktoś użył twojego nazwiska, pytając o mój rozkład ochrony.

Amelia odsunęła się od kwiatów.

— Nie mam z tym nic wspólnego.

— Nie zapytałem, czy masz.

— Ale pan już zdecydował.

— Właśnie próbuję nie decydować zbyt wcześnie.

Jej spojrzenie stało się twarde.

— W takim razie niech pan wyjdzie, zanim pańska próba zmieni się w oskarżenie.

Na ladzie leżał rachunek za dziesięć tysięcy dolarów. Obok niego znajdowała się mosiężna pszczoła, identyczna jak broszka przypięta do jej płaszcza.

— Co to jest?

— Znak fundacji mojej matki.

— Twoja matka nadal ją prowadzi?

Amelia zacisnęła usta.

— Nie żyje.

W jej głosie nie było łez. To zabrzmiało gorzej niż płacz.

— Kiedy zmarła?

— Dwa lata temu. Oficjalnie na zawał.

— Oficjalnie?

Z ulicy dobiegł klakson. Amelia drgnęła, a przez szybę zobaczyłem czarny samochód Daniela. Kierowca nie wysiadł. Silnik pracował.

— Proszę stąd wyjść — szepnęła.

— On cię kontroluje?

— To nie pańska sprawa.

— Kiedy ktoś wykorzystuje twoje nazwisko, staje się moją sprawą.

Daniel wszedł do kwiaciarni gwałtownie. Miał na sobie idealnie skrojony płaszcz i uśmiech, który nie sięgał oczu.

— Alessandro Deuca — powiedział. — Nie spodziewałem się pana tutaj.

— Wzajemność.

Daniel spojrzał na Amelię.

— Wszystko w porządku?

— Tak — odpowiedziała.

— Nie pytałem ciebie.

Zrobiłem krok między nimi.

— Teraz już możesz pytać ją.

Jego szczęka napięła się.

— Amelia, jedziemy. Gala zaczyna się za kilka godzin.

— Nie skończyłam pracy.

— Praca poczeka.

— Nie.

To jedno słowo zatrzymało go bardziej niż moja obecność. Amelia podniosła sekator z podłogi i odłożyła go na ladę. Metal szczęknął o drewno.

Daniel uśmiechnął się bez ciepła.

— Porozmawiamy w domu.

— Nie groź jej — powiedziałem.

— Panu również nie muszę grozić. Wystarczy, że przypomnę, iż gala jest wydarzeniem publicznym. Jeśli pojawią się tam pańscy ludzie, wszyscy będą wiedzieć, że nie przyszedł pan dla kwiatów.

— A ty? — zapytałem Amelię. — Po co przyjdziesz?

Przez chwilę patrzyła na mnie tak, jakby chciała powiedzieć prawdę, lecz bała się, że prawda ma uszy.

— Żeby dostarczyć lilie.

Daniel położył dłoń na jej ramieniu. Zbyt mocno.

— I żeby podpisać dokumenty fundacji — dodał.

Kiedy wyszli, zauważyłem, że Amelia zostawiła na ladzie jedną małą kartkę. Podniosłem ją dopiero, gdy samochód zniknął za rogiem.

Na kartce widniał adres starej kaplicy przy porcie i godzina: dwudziesta druga trzydzieści.

Pod spodem napisano: „Jeśli chce pan wiedzieć, dlaczego pański ojciec zginął, przyjdzie pan sam”.

W tej samej chwili Mateo zadzwonił z posiadłości.

— Alessandro, mamy problem. Ktoś włamał się do archiwum twojego ojca. Niczego nie ukradł.

— Więc czego szukał?

— Nie wiem. Ale na pustej półce zostawił mosiężną pszczołę.

Spojrzałem na kartkę w dłoni. Za oknem deszcz zgęstniał, a w oddali rozległ się długi, głuchy sygnał statku.

O dwudziestej drugiej miałem stanąć przed kaplicą sam. A jeśli Amelia rzeczywiście wiedziała, jak zginął mój ojciec, musiałem zdecydować, czy bardziej boję się jej kłamstwa, czy odpowiedzi…

CZĘŚĆ 3

…odpowiedzi, która czekała na mnie w kaplicy.

O dwudziestej drugiej trzydzieści port był prawie pusty. Wiatr wciskał sól pod kołnierz płaszcza, a mokre deski pomostu uginały się pod każdym krokiem. Kaplica Świętego Eliasza stała między magazynami jak ząb wyrwany z czyjejś szczęki.

Wszedłem sam.

W środku paliła się jedna lampa olejowa. Amelia siedziała w pierwszej ławce. Nie miała płaszcza, tylko ciemną sukienkę i mosiężną pszczołę przypiętą do piersi.

— Przyszedłeś — powiedziała.

— Mówiłaś, że wiesz, jak zginął mój ojciec.

— Wiem, kto za to zapłacił.

— To nie to samo.

— Dla mojej matki było.

Usiadłem naprzeciwko niej. Między nami stał drewniany pulpit, podrapany przez dziesiątki lat. Amelia położyła na nim cienką księgę rachunkową owiniętą płótnem.

— Moja matka, Sofia Bennett, była księgową w przedsiębiorstwie twojego ojca — powiedziała. — Nie pracowała dla mafii. Prowadziła rachunki fundacji i legalnych firm. Odkryła, że twój ojciec przelewał pieniądze na program ochrony świadków i rodzin ludzi, którzy chcieli odejść z jego świata.

— Mój ojciec nie pomagał świadkom.

— Pomagał tym, których wcześniej zmusił do pracy dla siebie. To nie czyni go dobrym człowiekiem. Ale czyni jego śmierć bardziej skomplikowaną.

Otworzyła księgę. W kolumnach widniały daty, sumy i inicjały.

— W noc jego śmierci odkrył, że ktoś wyprowadza pieniądze z fundacji. Chciał przekazać te rachunki człowiekowi spoza rodziny. Mojej matce.

— Dlaczego nigdy o tym nie słyszałem?

— Bo człowiek, który miał ci powiedzieć, został znaleziony martwy dzień później.

Wiatr uderzył w okiennice. Płomień lampy przechylił się, a cień krzyża przeciął twarz Amelii.

— Twoja matka widziała zabójcę?

— Nie. Ale widziała jego podpis.

Wyjęła z księgi pojedynczą kartkę. Papier był pożółkły, lecz podpis na dole pozostawał wyraźny.

Daniel Voss.

Poczułem, jak coś zimnego zaciska się pod żebrami.

— To niemożliwe. Daniel miał wtedy dziewiętnaście lat.

— Był kurierem. Przynosił dokumenty ludziom, którzy kupowali milczenie. Mój ojciec uważał go za chłopaka do brudnej roboty.

— A ty jesteś z nim od kiedy?

— Od czterech lat.

— Wiedziałaś?

— Podejrzewałam. Potrzebowałam dowodu.

Amelia odwróciła kolejną stronę. Przy jednym z przelewów widniał podpis mojej matki chrzestnej, Lucii Deuki. Podpis obok należał do Daniela. Pieniądze trafiały do firmy, która dziś obsługiwała ochronę gali.

— Lucia? — wyszeptałem.

— Twoja ciotka nie działała sama. To ona kazała Danielowi zorganizować spotkanie z twoim ojcem w noc jego śmierci. Nie chciała go zabić. Chciała przejąć udziały i zmusić go do odejścia.

— A Daniel?

— Daniel uznał, że łatwiej będzie przejąć wszystko po pogrzebie.

Przez chwilę słyszałem wyłącznie deszcz.

— Dlaczego przyszłaś do mojej rezydencji?

Amelia podniosła wzrok.

— Nie przez pomyłkę. Kierowca dostał adres od Daniela. Miałam wejść, zostawić kwiaty i sprawdzić, czy archiwum twojego ojca nadal istnieje. Nie wiedziałam, że trafimy prosto do jadalni.

— Więc zakład był dla ciebie wygodnym przypadkiem.

— Nie wiedziałam o zakładzie. Ale kiedy zobaczyłam ciebie, zrozumiałam, że mogę nie mieć drugiej szansy.

Drzwi kaplicy otworzyły się z trzaskiem.

Mateo wszedł do środka, mokry od deszczu, z twarzą pozbawioną koloru.

— Alessandro, musisz wracać do posiadłości. Lucia przyjechała godzinę temu. Twierdzi, że ma dokument podpisany przez twojego ojca, który odbiera ci kontrolę nad wszystkimi udziałami.

Amelia zerwała się z ławki.

— To pułapka.

— Wiem — odpowiedziałem.

Mateo spojrzał na księgę.

— Czy to jest to, czego szukał Daniel?

— Tak — powiedziała Amelia. — Ale to nie wszystko.

Wyciągnęła z podszewki sukienki małą kopertę. Nie była szara ani ozdobna. Miała kolor starego pergaminu, a na klapie widniał ten sam znak pszczoły.

— Moja matka zostawiła ją na wypadek, gdybym znalazła właściwego Deukę — powiedziała. — Otworzyłam ją dopiero dziś rano.

— Co w niej jest? — spytał Mateo.

Amelia spojrzała na mnie.

— Oryginał umowy, która pokazuje, że twój ojciec nie zostawił ci imperium. Zostawił ci coś, czego Lucia nie może przejąć.

W tej samej chwili mój telefon zawibrował. Na ekranie pojawił się numer Daniela.

Odebrałem.

— Alessandro — powiedział Daniel spokojnie. — Jeśli Amelia nadal żyje, przyjedź na galę przed północą. Jeśli nie, wszyscy zobaczą dokument, który uczyni z niej zabójczynię twojego ojca.

Połączenie się zakończyło.

Amelia pobladła.

A ja zrozumiałem, że najgorsza część tej nocy nie czekała w archiwum ani w rękach Lucii. Czekała pośród setek gości, białych lilii i ludzi, którzy mieli za chwilę wznieść kieliszki za pamięć mojego ojca…