CZĘŚĆ 4

— Proszę nie pozwolić nikomu zbliżyć się do tego dokumentu — powiedziałam do pana Lewandowskiego. — Ani wypłacić centa, dopóki nie przyjadę.

— Już zablokowaliśmy rachunek.

— Dziękuję.

Rozłączyłam się i spojrzałam na Zofię.

— Jedziemy do banku.

— A kupujący?

— Niech przyjedzie.

Mecenas Wierzbicki uniósł głowę.

— Pani Hayes, jeśli dokument rzeczywiście jest sfałszowany, powinniśmy natychmiast zawiadomić odpowiednie służby.

— Zawiadomimy. Ale najpierw chcę, żeby Daniel zobaczył, jak rozsypuje się jego plan.

Roman ścisnął laskę tak mocno, że pobielały mu knykcie.

— Pojadę z panią.

Helena odwróciła się do niego gwałtownie.

— Roman, ty ledwo chodzisz.

— To ja podpisałem, że byłem świadkiem. Pojadę.

W samochodzie siedział z przodu i patrzył przez szybę na mokre ulice. Przez kilka minut nie odezwał się ani słowem.

— Bałem się go — powiedział w końcu.

— To nie usprawiedliwia podpisu.

— Wiem.

— Ale może wyjaśniać, dlaczego go złożyłeś.

— Nie chcę wyjaśnienia. Chcę naprawić to, co zrobiłem.

Bank znajdował się trzy przecznice dalej. Pan Lewandowski czekał przy wejściu z białą kopertą i dwoma pracownikami działu zabezpieczeń.

— Dokument przyszedł kurierem — powiedział. — Jest tu pełnomocnictwo do rachunku powierniczego i zaświadczenie, że cierpi pani na zaburzenia pamięci.

Zaśmiałam się krótko, ale nie było w tym nic wesołego.

— Daniel naprawdę to napisał?

— Podpis lekarza jest również podrobiony.

Koperta była gruba. W środku znajdowały się wydruki z przychodni, których nigdy nie odwiedziłam, oraz pismo, w którym rzekomo prosiłam Daniela o zarządzanie moimi pieniędzmi, bo nie ufam własnym decyzjom.

Na dole widniał mój podpis.

Tym razem jednak zauważyłam szczegół, którego Daniel nie znał. Po ślubie zmieniłam sposób podpisywania nazwiska. Zawsze dodawałam mały haczyk przy literze „H”. Tutaj go nie było.

— To nie mój podpis — powiedziałam.

— Wiemy — odpowiedział pan Lewandowski. — Zawiadomienie jest już przygotowane.

— Wyślijcie też kopię do banku, który udzielił mu pożyczki. Niech wiedzą, że zabezpieczenie nie istnieje.

Roman patrzył na dokumenty, jakby każdy kolejny wiersz odbierał mu kawałek twarzy.

— On chciał wykorzystać mój podpis jako świadka — powiedział. — A ja myślałem, że tylko przenosi pieniądze do innego banku.

— Wiedziałeś, że zamierza sprzedać dom.

— Tak.

— I pozwoliłeś mu przywieźć wasze walizki do mojego salonu.

Roman zamknął oczy.

— Nie wiedziałem, jak cię przeprosić.

— Jeszcze nie przepraszaj. Najpierw powiedz prawdę do końca.

Spojrzał na mnie.

— Daniel planował wyjechać dzisiaj wieczorem. Nie do Tokio. Do Lizbony. Sofia miała już kupione bilety. Powiedział, że po sprzedaży domu zamknie wszystkie długi i zabierze resztę.

Pan Lewandowski zamarł przy biurku.

— A rodzice?

— Mieliśmy zostać tutaj — odpowiedział Roman. — Daniel mówił, że Eleonora będzie się nami opiekować, bo wtedy nie zacznie szukać pieniędzy. Powiedział, że jeśli spróbujesz sprzedać dom albo wystąpić o rozwód, będziesz musiała najpierw zapewnić nam mieszkanie.

Helena usiadła na krześle. Jej dłonie drżały tak samo jak dłonie męża.

— Myślałam, że syn chce nas zabezpieczyć — powiedziała. — Nie rozumiałam, że używa nas jak ciężaru przywiązanego do twojej nogi.

— Rozumiałaś wystarczająco dużo, żeby mnie nie zapytać o zgodę — odpowiedziałam.

Nie zaprzeczyła.

O jedenastej wróciliśmy do domu. Na podjeździe stał srebrny samochód, którego nie znałam. Obok niego czekał mężczyzna w jasnym garniturze.

— Jestem przedstawicielem funduszu, który miał kupić nieruchomość — powiedział. — Pana Daniela nie ma, ale otrzymałem polecenie podpisania umowy.

— Nie ma czego podpisywać.

— Mam potwierdzenie własności i pełnomocnictwo.

— Ma pan fałszerstwo.

Wyjęłam z teczki prawdziwy akt własności.

— Ten dom należy do mnie od jedenastu lat. Przed ślubem. Nie jest własnością Daniela, nie jest własnością jego rodziców i nie jest zabezpieczeniem jego pożyczek.

Mężczyzna przeczytał dokument, a jego twarz stawała się coraz bardziej napięta.

— Pani mąż zapewniał, że wszystko jest uporządkowane.

— Pani mąż zapewniał mu to samo, co mnie.

— W takim razie wycofuję ofertę.

— Niech pan nie wycofuje. Niech pan zachowa kopię. Będzie potrzebna.

O siedemnastej piętnaście Daniel pojawił się przy bramie. Nie przyjechał sam. Sofia wysiadła z taksówki w kremowym płaszczu, z pudełkiem jubilerskim w dłoni. Na szyi miała naszyjnik kupiony za pieniądze z naszego rachunku.

Daniel trzymał bilet lotniczy i małą walizkę.

— Co tu robi tylu ludzi? — zapytał.

— Czekaliśmy na ciebie.

— Eleonora, mówiłem, żebyś nie komplikowała spraw.

— To ty je skomplikowałeś.

Sofia spojrzała na Helenę.

— Kim oni są?

— Jego rodzicami — odpowiedziałam. — Tymi, których zostawił mi pod opieką na cztery lata.

Sofia zmarszczyła brwi.

— Mówiłeś, że wyjeżdżasz sam.

Daniel rzucił jej ostre spojrzenie.

— To nie twoja sprawa.

— Powiedziałeś, że żona jest w podróży służbowej. Powiedziałeś, że dom został sprzedany.

— Sofia, uspokój się.

— Powiedziałeś, że pieniądze są już przelane.

Daniel zrobił krok w jej stronę.

— Przestań mówić.

— Nie. Chcę wiedzieć, z kim miałam lecieć do Lizbony.

Jego twarz stężała.

— Nie było żadnej Lizbony — powiedziałam. — Nie będzie też przelewu. Bank zablokował rachunki, a dokumenty trafiły do osób, które zajmą się fałszerstwami.

Daniel popatrzył na mnie, potem na panów z banku i mecenasów stojących przy samochodzie.

— Nie możesz tego zrobić.

— Już zrobiłam.

— To nasze pieniądze.

— To moje pieniądze, mój dom i moja firma. A twoje zadłużenie jest twoje.

Sofia zdjęła naszyjnik i położyła go na masce taksówki.

— Oddaję go. Nie chcę mieć nic wspólnego z oszustem.

— Sofia…

— Powiedziałeś, że jesteś właścicielem firmy. Powiedziałeś, że żona niczego nie odziedziczyła. Wszystko było kłamstwem.

Wsiadła do taksówki. Samochód odjechał, zanim Daniel zdążył ją zatrzymać.

Helena patrzyła na syna z bólem, który nie potrzebował krzyku.

— Daniel, dlaczego?

— Bo całe życie musiałem prosić o wszystko! — wybuchnął. — O pieniądze, o uznanie, o miejsce przy stole. Eleonora dostała dom, firmę, bezpieczeństwo. Ja dostałem obowiązki.

— Dostałeś żonę, która ci ufała — powiedziałam.

— Zaufanie nie opłaca rachunków.

— Ale kłamstwo też nie.

Roman wyszedł przed Helenę.

— Złożyłem podpis pod twoim dokumentem. Pójdę i powiem, że był fałszywy.

Daniel spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Tato, możesz trafić za to do więzienia.

— Wiem.

— Po tym wszystkim stajesz po jej stronie?

— Nie. Staję po stronie tego, co powinienem zrobić wtedy, kiedy przyszedłeś z tym papierem.

Daniel zacisnął palce na bilecie. Papier zmiął się w jego dłoni.

Helena zdjęła z szyi klucz do pokoju gościnnego i położyła go na kamiennym stopniu.

— Wyprowadzimy się dziś — powiedziała.

— Nie musicie iść na ulicę — odpowiedziałam po chwili. — Wynajmę wam małe mieszkanie na trzy miesiące. Bez Daniela. Potem zdecydujecie, co dalej.

Helena spojrzała na mnie zaskoczona.

— Po tym, co ci zrobiliśmy?

— Tobie pomagam dlatego, że on wykorzystał was tak samo jak mnie. Ale nie myl pomocy z przebaczeniem.

Skinęła głową. Łzy spłynęły jej po policzkach.

— Rozumiem.

Daniel patrzył na nas, jakby właśnie odebrano mu coś ważniejszego niż pieniądze. Nie dom. Nie kartę. Kontrolę nad historią, którą przez lata opowiadał każdemu z osobna.

Mecenas Wierzbicki podszedł do niego z plikiem dokumentów.

— Pańska pożyczka została wypowiedziana. Fundusz wycofał ofertę, a rachunek spółki jest zabezpieczony. Będzie pan musiał odpowiedzieć za podpisy i przelewy.

Daniel spojrzał na mnie.

— Chcesz mnie zniszczyć.

— Nie. Chcę, żeby twoje decyzje przestały być moim obowiązkiem.

Tego wieczoru spakowałam rzeczy jego rodziców do dwóch samochodów. Na stole w holu nadal leżała czerwona zawieszka w kształcie samolotu, którą kiedyś kupiłam Danielowi. Podniosłam ją, ale nie założyłam jej na żadną walizkę.

Roman podpisał zeznanie przy małym biurku pod schodami. Zofia dołączyła kopię listy obecności. Pan Lewandowski przekazał dokumenty bankowi. Mecenas Wierzbicki wycofał pełnomocnictwa i zgłosił kancelarii, że działał na podstawie podrobionych materiałów.

Daniel został przed bramą sam, z biletem do Lizbony zmiętym w dłoni.

— Eleonora — powiedział.

Odwróciłam się.

— Co?

Przez chwilę patrzył na czerwony samolocik leżący na stole.

— To miało być nasze życie.

— Nie. To miało być życie, które ukradłeś komuś innemu.

Zabrałam zawieszkę i podałam ją Romanowi.

— Przyda się do walizki. Tym razem jedziecie tam, gdzie naprawdę macie zamieszkać.

Roman zamknął dłoń na małym metalowym samolocie.

A Daniel został przy pustym podjeździe, obok dokumentów, które miały odebrać mi nazwisko, dom i głos.

Na papierze jego plan wyglądał doskonale.