CZĘŚĆ 4 — Odmówiłem pieniędzy na badania mojego syna, bo wybrałem własne marzenie — lecz słowa byłej żony sprawiły, że zbladłem

CZĘŚĆ 4

Lekarz wypowiedział nazwę choroby dopiero za trzecim razem, bo Wiera płakała tak cicho, że prawie jej nie słyszałem.

— To zapalenie płuc z powikłaniami — powiedział. — Miron musi zostać na oddziale. Potrzebujemy zgody obojga rodziców na dalszą diagnostykę.

Staliśmy na korytarzu szpitala. Pod ścianą buczał automat z napojami, a na podłodze ktoś zostawił mokry ślad po butach. W ręku ściskałem rachunek za sukienkę Krystyny.

Nie wiem, dlaczego nadal go miałem.

— Czy on jest w niebezpieczeństwie? — zapytałem.

Lekarz spojrzał na mnie bez złości.

— Jest bardzo chory. Najbliższe godziny będą ważne.

Wiera oparła dłoń o parapet.

— Mówiłam mu, że kaszel trwa dwa tygodnie — wyszeptała.

— Wiem.

— Nie. Ty słyszałeś słowa. Nie słuchałeś ich.

Zabolało, bo nie miałem jak odpowiedzieć.

Pielęgniarka poprosiła o dokumenty. Wiera zaczęła szukać w torebce, lecz jej palce drżały tak mocno, że upuściła dowód na podłogę. Podniosłem go przed nią.

— Daj — powiedziałem.

— Nie musisz.

— Wiem.

Weszliśmy do sali razem.

Miron spał pod cienkim kocem. Na nosie miał małą rurkę z tlenem, a na palcu plastikowy czujnik, który migał czerwonym światłem. Jego twarz była za blada, usta spierzchnięte.

Usiadłem przy łóżku.

— Hej, wojowniku — powiedziałem.

Nie otworzył oczu.

Wiera stanęła po drugiej stronie łóżka.

— Przyszedłeś — powiedziała.

— Przyszedłem.

— Nie tylko dlatego, że dostałeś wezwanie?

Pytanie było ostre, lecz wypowiedziała je bez siły.

— Przyszedłem, bo to mój syn.

— To powinieneś był wiedzieć wczoraj, kiedy wybierałeś przelew na wyjazd.

— Wiem.

— Nie mów „wiem”, jeśli nic za tym nie idzie.

Położyłem na stoliku telefon i zadzwoniłem do kierownika kadr. Poprosiłem o zaliczkę, ale odmówił. Zajęcie wynagrodzenia nie pozwalało na wypłatę dodatkowych środków bez zgody kancelarii.

Wtedy zrobiłem coś, czego nie planowałem.

Wyszedłem na korytarz i zadzwoniłem do Rustama.

— Potrzebuję pożyczki — powiedziałem.

— Ile?

— Tyle, żeby opłacić wszystko, czego Miron będzie potrzebował.

— Oleg, nie pytam o kwotę. Pytam, czy ty naprawdę rozumiesz, co się stało.

Spojrzałem przez szybę na śpiącego syna.

— Rozumiem, że chciałem kupić cudze zadowolenie za pieniądze, które powinny być przy nim.

Rustam długo milczał.

— Przyjadę.

Pojawił się po czterdziestu minutach z kopertą i własnym pękniętym sygnetem na palcu.

— To nie prezent — powiedział. — Oddasz, kiedy będziesz mógł.

— Oddam.

— Nie mnie. Jemu.

W tym samym czasie Krystyna czekała przed szpitalem. Nie wiedziałem, kto ją powiadomił. Może zobaczyła wiadomość, może zadzwoniła do niej Wiera, a może po prostu przyjechała, gdy przestałem odbierać.

Miała mokre włosy i nie kremowy sweter, lecz cienką czarną kurtkę. W ręku trzymała kartę do mojego rachunku podróżnego.

— Twój brat oddzwonił — powiedziała.

— Nie chcę teraz o tym rozmawiać.

— Musisz. Rezerwacja jest nie do odzyskania. Straciłam zaliczkę.

Patrzyłem na nią, nie rozumiejąc, jak można w takim miejscu mówić o domku nad jeziorem.

— Miron leży za tą ścianą.

— Wiem. Ale ja też coś straciłam.

— Co?

— Ciebie.

— Nie straciłaś mnie dzisiaj.

— To przez tę kobietę i jej dziecko.

Wtedy Wiera wyszła z sali. Usłyszała ostatnie zdanie.

— To dziecko ma imię — powiedziała. — Miron.

Krystyna uniosła brodę.

— Nie rozmawiam z panią.

— A jednak od miesięcy rozmawiałaś za moimi plecami.

Krystyna spojrzała na mnie.

— Powiedz jej, że to nie było tak, jak myśli.

— Nie muszę jej nic mówić. Znalazłem twoje wiadomości.

— Wykorzystałaś go — powiedziała Wiera.

— A ty wykorzystywałaś jego poczucie winy.

Wiera zrobiła krok naprzód, ale zatrzymałem ją gestem.

— Nie — powiedziałem. — Nie będziemy się o siebie bić. Każda z was dostała ode mnie coś innego. Ty dostałaś pieniądze i obietnice, których nie powinienem składać. Wiera dostałaś milczenie, którego nie powinnaś była znosić.

Krystyna zaśmiała się krótko.

— I co teraz? Zostaniesz przykładnym ojcem?

— Nie wiem, czy potrafię być przykładny.

Spojrzałem przez szybę na Mirona.

— Ale potrafię być obecny.

Krystyna wyciągnęła kartę.

— Twoje pieniądze są zamrożone. Nie masz już nic.

— Mam syna.

— On cię nawet nie pamięta.

To zdanie przeszyło mnie jak igła. Wiera zamknęła oczy.

— Wyjdź — powiedziałem.

— Oleg…

— Wyjdź ze szpitala.

— Przecież mnie kochasz.

— Kochałem obraz siebie przy tobie. To nie było to samo.

Odwróciła się i ruszyła w stronę wyjścia. Po kilku krokach zatrzymała się przy automacie z wodą.

— Twój brat odzyska pieniądze tylko wtedy, jeśli dopłacisz do końca tygodnia — rzuciła.

— Nie dopłacę.

— Wtedy wszystko przepadnie.

— Niech przepadnie.

Jej obcasy oddaliły się po korytarzu. Nie poczułem ulgi. Poczułem zmęczenie, jakby ktoś wyjął ze mnie ciężki metalowy pręt.

Wiera usiadła obok mnie.

— Nie musiałeś tego kończyć tutaj — powiedziała.

— Wiem.

— Nie mów tak.

— Dobrze. Powiem inaczej. Powinienem był skończyć to dużo wcześniej.

Przez następne godziny siedzieliśmy przy łóżku Mirona. Wiera przysypiała z głową opartą o ścianę. Ja liczyłem oddechy syna, ponieważ każda przerwa między nimi wydawała mi się zbyt długa.

O drugiej w nocy lekarz przyszedł ponownie.

— Reaguje na leczenie — powiedział. — Na razie zostaje pod obserwacją.

Wiera zakryła twarz dłońmi.

— Czy mogę go dotknąć? — zapytałem.

— Oczywiście.

Położyłem palec na jego małej dłoni. Była ciepła, lecz lekka jak pióro.

Miron poruszył powiekami.

— Tata? — wymamrotał.

To jedno słowo rozdarło wszystko, co jeszcze próbowałem w sobie usprawiedliwiać.

— Jestem — odpowiedziałem.

— Przyniosłeś samochód?

Pamiętałem. Czerwony samochodzik z odpadającym kołem. Obiecałem, że przyniosę go podczas ostatniej wizyty, ale wtedy Krystyna zadzwoniła po mnie do galerii.

— Nie — powiedziałem. — Ale jutro go przyniosę.

Wiera spojrzała na mnie ostrzegawczo.

— Nie obiecuj, jeśli nie możesz.

— Mogę.

Rano zadzwoniłem do kancelarii egzekucyjnej. Nie próbowałem uchylić zajęcia ani tłumaczyć, że mam trudny miesiąc. Ustaliłem stałą kwotę potrąceń i osobną wpłatę na koszty leczenia Mirona. Sprzedałem zegarek, który dostałem od ojca, i zrezygnowałem z wyjazdu. Pieniądze z konta podróżnego, gdy tylko odblokowano część środków, wpłynęły na konto medyczne syna.

Nie odzyskałem zaufania Wiery jednym przelewem.

Nie należało mi się.

Przez kilka tygodni mogłem odwiedzać Mirona wyłącznie w wyznaczonych godzinach. Wiera siedziała wtedy obok i zapisywała w notesie temperaturę, dawki leków oraz pytania do lekarza. Na okładce notesu przykleiła naklejkę z żółtym autobusem.

Pewnego popołudnia przyniosłem czerwony samochodzik. Koło było naprawione cienkim drucikiem.

— Pamiętałeś — powiedział Miron.

— Tym razem tak.

Wiera spojrzała na mnie znad notesu.

— Nie mów „tym razem”. Po prostu przyjdź także jutro.

— Przyjdę.

— I pojutrze.

— Przyjdę.

Miron przesunął samochodzik po stoliku. Drucik zahaczył o krawędź kubka, ale koło nie odpadło.

Krystyna próbowała jeszcze raz zadzwonić. Nie odebrałem. Nie dlatego, że chciałem ją ukarać. Nie miałem już czego z nią wyjaśniać. Jej mąż odebrał ją z dworca, gdy wracała od brata, a z rezerwacji nad jeziorem została tylko wiadomość o utraconej zaliczce. Chciała pieniędzy. Nie dostała ich.

Rustam pożyczył mi środki na pierwsze dni, lecz pilnował, żebym oddawał je małymi kwotami.

— Nie spłacaj wszystkiego naraz — powiedział. — Najpierw opłać leki.

— Będę pamiętał.

— Nie pamiętaj. Zapisz.

Zapisałem.

Wiera nie wróciła do mnie i nie chciałem, żeby wróciła. Zaczęliśmy jednak rozmawiać inaczej. O wizytach. O przedszkolu. O tym, że Miron boi się białych fartuchów i że zasypia tylko wtedy, gdy ktoś nuci mu tę samą melodię.

Pewnego dnia zapytałem ją, dlaczego tak długo czekała z wnioskiem.

— Bo liczyłam, że sam zrozumiesz — odpowiedziała.

— A ja liczyłem, że będziesz prosić łagodniej.

— Oboje się pomyliliśmy.

— Tak.

Nie było w tym pojednania. Była tylko prawda, mała i trudna, ale wystarczająca, żeby od niej zacząć rozmowę.

Kiedy Miron wrócił do domu, lekarz przykleił na jego karcie naklejkę z uśmiechniętym słońcem. Chłopiec zabrał ją ze sobą i przykleił do czerwonego samochodziku.

— Teraz jeździ do taty — oznajmił.

— Dokąd ma jechać? — zapytałem.

Miron wskazał palcem na mój telefon.

— Najpierw do lekarza. Potem do przedszkola. A potem do ciebie.

Wiera stała przy stole z notesem w dłoni.

— Zapisz to — powiedziała.

— Co?

— Żebyś nie pomylił kolejności.

Wziąłem długopis. Na ostatniej stronie, pod dawkami leków i terminem kontroli, napisałem: „Lekarz. Przedszkole. Tata”.

Miron popchnął samochodzik po kartce, a czerwone koło zostawiło cienką smugę tuszu przez wszystkie trzy słowa.

— Teraz już wie, dokąd jechać — powiedział.