CZĘŚĆ 4
…lecz także teczkę z dokumentami, które mogły odebrać Igorowi coś znacznie ważniejszego niż pieniądze.
O siedemnastej dwadzieścia pięć przed magazynem zatrzymał się czarny samochód.
Wysiadł z niego mężczyzna w granatowym płaszczu. Miał około sześćdziesięciu lat, srebrne włosy i skórzaną teczkę pod pachą.
Igor ruszył mu naprzeciw.
— Panie Borkowski, możemy to wyjaśnić.
Mężczyzna nie spojrzał na niego.
— Nie z panem mam umowę.
Podszedł do mnie i wyciągnął rękę.
— Anna Nowak?
— Tak.
— Edward Borkowski. Reprezentuję spółkę, która miała kupić ten magazyn.
Wskazał na teczkę.
— Zanim tu przyjechałem, otrzymałem wiadomość od pańskiego męża. Napisał, że właścicielka jest za granicą i nie może przyjechać osobiście.
— Nie jestem za granicą.
— Wiem. Dlatego transakcja zostaje wstrzymana.
Igor pobladł.
— Panie Edwardzie, to nieporozumienie. Moja żona jest zdenerwowana. Od miesięcy zajmowała się wyłącznie sklepem, nie rozumie spraw firmy.
Borkowski otworzył teczkę.
— Rozumiem natomiast, że przesłał mi pan skan pełnomocnictwa, które nie istnieje.
Luda przestała płakać.
— Igor…
— Nie teraz.
— Właśnie teraz — powiedziała. — Dość.
Zobaczyłam, jak drżą jej palce. Ta sama kobieta, która rano patrzyła na mnie z pretensją, stała teraz obok metalowych drzwi i wyglądała, jakby przez trzy lata nosiła na plecach cudzy ciężar.
— Powiedz jej całość — odezwała się do brata.
— Nie masz prawa.
— Mam. To moje pieniądze pożyczyłam ci na ten magazyn.
Borkowski zamknął teczkę.
— Chciałbym usłyszeć, co tu się dzieje, zanim odwołam przelew zaliczki.
Igor zacisnął szczękę.
— Magazyn był zabezpieczeniem. Potrzebowałem kapitału na firmę. Miałem oddać wszystko po pierwszym większym kontrakcie.
— Pożyczyłeś pieniądze od Ludmiły, od ojca Anny i od firmy leasingowej — powiedziała Zoya. — Sprawdziłam dokumenty. Pierwszy kontrakt nigdy nie istniał.
Spojrzałam na nią.
— Kiedy to sprawdziłaś?
— Kiedy zobaczyłam próbę wejścia na twoje konto pracownicze. Igor użył tego samego hasła przy dostępie do starych dokumentów. Znalazłam faktury wystawione na twoje dane.
Igor zrobił krok do tyłu.
— Nie miałaś prawa.
— Miałam obowiązek chronić pracownicę, której ktoś próbuje ukraść podpis — odpowiedziała Zoya.
Borkowski wyciągnął z teczki plik kartek.
— Te faktury widziałem już wcześniej. Pani mąż oferował mi magazyn po zaniżonej cenie, bo twierdził, że pilnie potrzebuje pieniędzy na spłatę długów.
— Nie miał prawa go sprzedać — powiedziałam.
— Dlatego nie podpisaliśmy umowy. Po konsultacji z księgową odkryliśmy, że właścicielką jest pani.
Igor oparł dłonie na masce samochodu. Jego ramiona opadły, jakby ktoś nagle odciął wszystkie linki podtrzymujące jego pewność siebie.
— Chciałem tylko uratować rodzinę — wyszeptał.
— Rodzinę czy siebie?
Nie spojrzał mi w oczy.
— Firmę.
Luda roześmiała się krótko, gorzko.
— Nawet teraz nie potrafisz powiedzieć prawdy. Nie chciałeś ratować firmy. Chciałeś kupić nowy samochód, spłacić moje pieniądze i udawać, że wszystko jest w porządku.
Igor odwrócił się do niej.
— To ty mnie naciskałaś.
— Naciskałam, bo przez trzy lata mówiłeś, że oddasz mi pieniądze. A kiedy zaczęłam pytać, nagle wymyśliłeś, że Anna ma zostać kierowczynią i zrezygnować z awansu.
Poczułam, jak układają się wszystkie elementy.
Nie chodziło tylko o zamszowe buty Ludmiły.
Nie chodziło nawet o jego patriarchalne przekonanie, że może zarządzać moim czasem.
Chodziło o to, że mój awans dawał mi większą pensję, dostęp do dokumentów i możliwość zobaczenia, co dzieje się z magazynem. Igor chciał, żebym pozostała zależna, zmęczona i zajęta cudzymi problemami.
Chciał kupić czas.
Moim kosztem.
— Jutro rano możesz odebrać swoje rzeczy z mieszkania — powiedziałam.
Igor uniósł głowę.
— Wyrzucasz mnie?
— Nie. Mówię ci, że nie będę mieszkać z człowiekiem, który podrobił mój podpis i próbował sprzedać coś, co do niego nie należało.
— To był błąd.
— To były trzy lata kłamstw, jedna fałszywa rezygnacja i umowa sprzedaży podpisana za moimi plecami.
— Mogę to naprawić.
— Nie przez obietnicę.
Wyjęłam z teczki Romana dokument pełnomocnictwa i położyłam go na masce samochodu.
— Sprzedam magazyn, jeśli uznam, że to najlepsze rozwiązanie. Ale pieniądze nie pójdą na twoją firmę. Najpierw spłacę Ludmiłę i zamknę wszystkie zobowiązania zaciągnięte na moje nazwisko.
Luda gwałtownie pokręciła głową.
— Nie chcę pieniędzy z jego sprzedaży.
— To twoje pieniądze.
— Chcę, żebyś wiedziała, że przepraszam. Nie za samochód. Za to, że pozwoliłam mu mówić w twoim imieniu.
Jej głos pękł.
— Wiedziałam, że awans jest dla ciebie ważny. Wiedziałam, że nie masz obowiązku mnie wozić. Ale łatwiej było nacisnąć na niego, niż przyznać, że sama przez lata pomagałam mu udawać człowieka, którym nie był.
Nie spodziewałam się tych słów.
Najtrudniejsze nie było wybaczyć Ludmiły. Najtrudniejsze było przyjąć, że za moimi plecami stała nie tylko wina Igora, lecz także cudzy wstyd.
Borkowski wyjął nową kartkę.
— Pani Anna, moja spółka nadal jest zainteresowana wynajmem magazynu. Nie kupnem. Chcemy uruchomić tam punkt przeładunkowy, ale potrzebujemy właściciela, który podejmuje decyzje osobiście.
Spojrzałam na zakurzone ściany, stare regały i pękniętą lampę pod sufitem.
— Wynajem na jakich warunkach?
Przez następne dwadzieścia minut rozmawialiśmy o stawce, remoncie i terminach. Igor siedział na odwróconym wiadrze, z łokciami opartymi na kolanach. Po raz pierwszy od lat nie przerywał mi, kiedy mówiłam o pieniądzach.
Podpisałam umowę jako właścicielka.
Moja ręka nie drżała.
Później pojechałam do domu po rzeczy. Walizka z pękniętym uchwytem wciąż stała przy komodzie. Igor wszedł za mną do sypialni, ale nie podszedł do szafy.
— Gdzie mam iść? — zapytał.
— Do Ludmiły. Dopóki nie znajdziesz mieszkania.
— Ona mnie nie przyjmie.
Luda, która stała w przedpokoju, odpowiedziała bez wahania:
— Przyjmę cię na tydzień. Pod jednym warunkiem.
Igor podniósł wzrok.
— Jakim?
— Codziennie rano pojedziesz ze mną autobusem do pracy. Bez narzekania na buty, korki i własne poświęcenie.
Przez sekundę prawie się uśmiechnęłam.
Igor nie zaśmiał się. Wziął z szafy swoją torbę z narzędziami i wyszedł.
Zoya czekała na mnie na dole, oparta o maskę samochodu.
— Jutro szkolenie zaczyna się o dziewiątej — przypomniała.
— Wiem.
— A co z magazynem?
— Zostaje mój.
— A z małżeństwem?
Spojrzałam na kartkę ojca, którą trzymałam w dłoni. Na odwrocie, pod jego podpisem, znajdowało się jedno krótkie zdanie dopisane później, innym atramentem: „Nie oddawaj klucza komuś, kto nigdy nie zapytał, czy możesz go pożyczyć”.
— Tego też już nie oddam — powiedziałam.
Następnego ranka na szkolenie pojechałam sama. W torbie miałam dokumenty, klucz do magazynu i nową umowę najmu. Gdy wysiadałam z pociągu, zadzwoniła Luda.
— Anna?
— Tak?
— Igor pyta, czy ma wziąć jutro parasol. Zapowiadają deszcz, a przystanek jest daleko.
Przymknęłam oczy.
— Niech weźmie. Przyda mu się coś, co chroni przed konsekwencjami własnych decyzji.
Luda milczała chwilę, po czym parsknęła śmiechem.
A ja weszłam do sali szkoleniowej, położyłam na stole mosiężny kluczyk z numerem siedemnaście i powiedziałam prowadzącej:
— Dzień dobry. Jestem Anna Nowak. Od dziś zarządzam sklepem, a po godzinach także magazynem, którego mój mąż próbował sprzedać bez mojej zgody.
Kluczyk odbił światło lampy i zatrzymał się dokładnie przy mojej dłoni.
Przegapiłeś początek?
