CZĘŚĆ 4

Komendant Lis od razu chwycił radiotelefon.

— Zamknąć wszystkie wyjścia ze szpitala. Nikt nie opuszcza budynku bez sprawdzenia.

Ferdynand stał przy ścianie, z rozciętą wargą i krwią na mankiecie koszuli. Patrzył nie na mnie, lecz na Helenę.

— Gdzie jest Radecki? — zapytał Lis.

Helena pobladła.

— Pod schodami prowadzącymi do magazynu. Jest tam ukryte pomieszczenie. Drzwi otwierają się od środka tylko po wpisaniu kodu.

— Znasz kod?

— Nie.

Ferdynand zaśmiał się krótko.

— Myślicie, że on tam siedzi i czeka?

— Zamknij się — powiedziałam.

— Radecki nie zostawia świadków. Jeśli nie uciekł, to znaczy, że ktoś mu pomaga.

W tej samej chwili telefon komendanta zadzwonił. Odebrał, słuchał przez kilka sekund, a potem zaklął pod nosem.

— Zniknął ochroniarz z nocnej zmiany. Razem z nim zniknęła karta dostępu do magazynu.

Zosia leżała pod kocem, podłączona do kroplówki. Jej twarz była blada, ale oczy miała przytomne.

— Mamusiu, on boi się światła — powiedziała.

— Skąd wiesz?

— Doktor zawsze gasił lampę, kiedy przychodził do piwnicy. Mówił, że pod jasnym światłem widać kłamstwa.

To zdanie uruchomiło we mnie wspomnienie. Trzy lata wcześniej, podczas rozprawy o opiekę, Radecki siedział naprzeciwko mnie i nie patrzył na sędziego. Patrzył na moją teczkę medyczną. Wiedział wtedy, że mam coś, czego nie powinnam mieć.

Nie rozumiałam jeszcze co.

— Walerio — odezwała się Helena. — Muszę ci coś powiedzieć.

Wyjęła z torby mały notes w skórzanej oprawie. Rogi miał starte, a między kartkami tkwił zasuszony liść mięty.

— Zabierałam go z kliniki, kiedy Radecki kazał mi niszczyć dokumenty. Na ostatniej stronie jest lista przelewów.

Komendant otworzył notes.

— Tu są numery kont, daty i nazwiska. Ale to nie wszystko.

— Co jeszcze? — spytałam.

Odwrócił kartkę.

Przy nazwisku Zosi widniała adnotacja: „Matka biologiczna nie może przejąć środków. Użyć opinii o niestabilności”.

Poczułam, że ściany sali przesuwają się ku mnie.

— Oni nie odebrali mi córki dlatego, że pracowałam — powiedziałam. — Chcieli dostać się do funduszu.

— Tak — odparła Helena. — Ale był jeszcze jeden powód.

— Jaki?

Kobieta odpięła podszewkę swojej torby. Ze środka wyjęła cienką, metalową płytkę z wygrawerowanym numerem sprawy.

— Radecki potrzebował kogoś, kto zna procedury medyczne i potrafi rozpoznać, kiedy dziecko jest odurzone. Twoja kariera była dla niego zagrożeniem. Gdybyś zobaczyła wyniki Zosi, od razu zrozumiałabyś, co robią.

Nie chodziło tylko o pieniądze.

Chodziło o to, żeby matka, która mogła ich zatrzymać, została uznana za niebezpieczną.

W korytarzu rozległ się trzask. Ktoś wyłączył światło.

Zosia zaczęła płakać.

— To on.

Marek Lis wyciągnął latarkę, ale Helena pokręciła głową.

— Nie używajcie jej. Radecki zna układ korytarzy.

— Zna pani coś, czego on nie zna? — zapytałam.

Helena spojrzała na moje ręce.

— Zna zapach środków dezynfekcyjnych. Nie zna zapachu mięty.

Zrozumiałam. Liść z notesu nie był przypadkiem.

Helena otworzyła małą buteleczkę z kieszeni i rozlała kilka kropli olejku na podłogę. Miętowy zapach popłynął w stronę magazynu.

Po chwili usłyszeliśmy kroki.

Nie od schodów.

Od sali Zosi.

Ochroniarz pojawił się w ciemności z ręką na klamce. W drugiej dłoni trzymał strzykawkę.

— Ani kroku — powiedział.

Ferdynand ruszył pierwszy.

— Zrób to, czego żąda Radecki!

Ochroniarz zawahał się.

Ja nie.

Rzuciłam w jego rękę metalową tacą. Strzykawka upadła, a Marek Lis obezwładnił mężczyznę przy łóżku. Zosia krzyknęła, kiedy szkło roztrzaskało się na podłodze.

W kieszeni ochroniarza znaleziono kartę dostępu i drugą listę dzieci.

Przy jednym nazwisku widniała godzina piąta piętnaście.

To było dziecko, o którym mówiła Helena.

— Jedziemy — powiedział komendant.

— Zostanę z córką.

— Nie. Tym razem potrzebuję pani jako lekarza.

Spojrzałam na Zosię.

— Mamusiu, uratuj tego chłopca.

— Uratuję.

W magazynie panowała wilgoć. Pod schodami znaleźliśmy stalowe drzwi, ale kod nie działał. Komendant próbował kolejnych kombinacji, a zegar na ścianie pokazywał piątą zero siedem.

Nagle Ferdynand, którego funkcjonariusz przyprowadził za nami, oparł czoło o metal.

— Kod to data urodzenia Zosi — powiedział.

Spojrzałam na niego.

— Skąd ją znasz?

— Bo sam ją wybrałem.

Drzwi otworzyły się.

W środku znaleźliśmy Radeckiego, chłopca przywiązanego do krzesła i walizkę z lekami. Radecki trzymał nóż przy gardle dziecka.

— Jeszcze krok, a przetnę tętnicę — syknął.

— Witoldzie — powiedział Ferdynand. — To koniec.

— Ty miałeś pilnować matki! — wrzasnął Radecki. — Miałeś doprowadzić do kremacji!

Ferdynand spojrzał na mnie. W jego twarzy nie było już pewności, tylko przerażenie.

— Powiedz jej, że nie chciałem jej zabić.

— Chciałeś zabić Zosię — odpowiedziałam.

— Chciałem odzyskać pieniądze, żeby spłacić długi. Radecki powiedział, że jeśli nie pomogę, odbierze mi wszystko. Dom, konta, nazwisko.

— A więc sprzedałeś mu własne dziecko.

Ferdynand zacisnął usta.

— Myślałem, że tylko ją uśpią.

— I zamkną w trumnie?

Nie odpowiedział.

Radecki odwrócił uwagę, próbując pociągnąć chłopca do tyłu. Wtedy Helena rzuciła na podłogę metalową płytkę z numerem sprawy. Dźwięk odbił się od ścian. Radecki spojrzał w dół.

To wystarczyło.

Marek Lis uderzył w jego nadgarstek, ja wyrwałam chłopca z krzesła, a Ferdynand rzucił się na Radeckiego. Obaj upadli na beton.

Chłopiec oddychał płytko. Miał siną linię pod paznokciem.

— Potrzebuje tlenu — powiedziałam.

— Zajmij się nim — odparł komendant.

Przez kilka minut nie istniało nic poza jego oddechem, moimi palcami na jego szyi i zegarem tykającym nad drzwiami.

O piątej trzydzieści dziecko zaczęło samodzielnie oddychać.

W szpitalu Ferdynand podpisał zeznania dotyczące funduszu, kliniki i dokumentów użytych przeciwko mnie. Klaudia oddała klucze do domu oraz wszystkie przelewy, które ukrywała. Natalia wskazała miejsce, gdzie przechowywano leki.

Radecki został zatrzymany, a wszystkie siedmioro dzieci trafiło pod opiekę niezależnych rodzin zastępczych, dopóki ich bliscy nie odzyskali praw.

Ferdynand stracił dostęp do funduszu, który próbował ukraść. Stracił także dom, bo był zabezpieczeniem jego długów.

Najtrudniejsza rozmowa odbyła się jednak nie w magazynie ani w szpitalu.

Trzy dni później siedziałam przy łóżku Zosi. Na jej stoliku leżała mała plastikowa kłódka, którą zdjęłam z trumny.

— Mamusiu — powiedziała. — Czy tata pójdzie do więzienia?

— Będzie musiał odpowiedzieć za to, co zrobił.

— A ty będziesz mnie już zawsze odbierać?

— Jeśli będziesz chciała, będę.

Zosia długo patrzyła na kłódkę.

— Nie chcę jej wyrzucać.

— Dlaczego?

— Żeby pamiętać, że klucz był przy mnie.

Objęłam ją, a ona wsunęła mi kłódkę do dłoni.

Tego samego wieczoru komendant przyniósł dokument unieważniający dawną opinię Radeckiego. Na pierwszej stronie widniało moje nazwisko, a pod nim słowa: „Matka nie stanowi zagrożenia dla dziecka”.

Nie poczułam triumfu.

Poczułam ból za wszystkie dni, kiedy Zosia myślała, że to ja ją porzuciłam.

Ferdynand poprosił o spotkanie. Zgodziłam się tylko dlatego, że Zosia chciała zadać mu jedno pytanie.

Usiadł po drugiej stronie szyby. Wyglądał starzej niż tydzień wcześniej.

— Dlaczego mnie zamknąłeś? — zapytała Zosia.

Ferdynand przyłożył dłoń do szyby.

— Bałem się, że odejdziesz z mamą.

— To dlatego chciałeś, żebym umarła?

Jego palce osunęły się po szkle.

— Nie umiem ci odpowiedzieć tak, żeby nie było to kłamstwem.

Zosia odwróciła się do mnie.

— Chcę wrócić do domu.