CZĘŚĆ 4
Zdjęcie zostało zrobione o trzynastej czterdzieści siedem, dokładnie dwadzieścia minut przed końcem lekcji.
Na fotografii Brenna stała przy ogrodzeniu szkoły z plecakiem na jednym ramieniu. Ktoś zrobił ją z drugiej strony ulicy.
Nie Radley.
Na dole ekranu pojawiła się wiadomość: „Jeśli powiesz o klinice, dziewczynka trafi do mnie”.
Poczułem, jak Brenna chwyta mnie za rękę.
— Kto to jest? — zapytałem.
Radley wsunął telefon do kieszeni.
— Osoba, która wie, że Clara nie jest matką Brenny.
W pokoju nagle zrobiło się bardzo cicho. Nawet ratownik, który przygotowywał nosze, podniósł głowę.
— Co pan powiedział? — spytałem.
Radley spojrzał na Brennę.
Dziewczynka nie wyglądała na zaskoczoną. Wyglądała na przerażoną.
— On mówił, że mama nie jest moją prawdziwą mamą — wyszeptała. — Ale kiedy pytałam, kim jest moja mama, zamykał mnie w spiżarni.
Clara próbowała unieść dłoń.
— Brenna… chodź do mnie…
Dziewczynka zawahała się, a potem podeszła do niej. Clara nie mogła się podnieść, więc pocałowała ją w palce.
— Jesteś moją córką — powiedziała. — Bez względu na to, co ci wmawiał.
Radley szarpnął się ku nim.
— Nie masz prawa jej tego mówić!
— Proszę się cofnąć — powiedziałem.
— Ona nie wie, co mówi! Przez lata ukrywała prawdę, a teraz chce zniszczyć rodzinę!
— Jaką prawdę?
Radley roześmiał się nerwowo.
— Clara zabrała Brennę z ośrodka. Nie urodziła jej. Dziewczynka ma ojca, który od dawna jej szuka.
Brenna ścisnęła mosiężny klucz.
— Mówiłeś, że mój tata nie żyje.
— Kłamałem, żeby cię chronić.
— Przed kim?
Radley popatrzył na jej plecy.
— Przed nim.
Wtedy pani Vale wyciągnęła z torebki przezroczystą koszulkę z dokumentami.
— Radley, powiedz jej, dlaczego zostawiłeś te papiery u mnie.
Jego twarz stężała.
— Nie wiem, o czym pani mówi.
— O akcie urodzenia. O zgodzie adopcyjnej. O nazwisku „Marek Bell”.
Clara zamknęła oczy.
— To jej ojciec — powiedziała cicho. — Radley był jego bratem.
Spojrzałem na nią.
— Dlaczego ukrywaliście Brennę?
Clara przełknęła ślinę.
— Marek miał wypadek. Był nieprzytomny przez wiele tygodni. Radley powiedział, że umrze i że dziecko trafi do opieki. Bałam się. Zabrałam Brennę, ale potem Radley zaczął twierdzić, że tylko on może nas ochronić.
— A Marek? — zapytałem.
— Przeżył — wyszeptała. — Radley dowiedział się o tym i nigdy nam nie powiedział.
Brenna spojrzała na mężczyznę stojącego przy drzwiach.
— Wiedziałeś, że mój tata żyje?
Radley zacisnął pięści.
— On cię nie chciał.
— Skąd wiesz?
— Bo tak było łatwiej!
Krzyk odbił się od zamkniętych rolet.
Radley osunął się na krzesło, jakby nagle zabrakło mu sił.
— Marek odzyskał przytomność trzy lata temu — powiedziała Clara. — Radley odebrał list ze szpitala. Powiedział mi, że Marek zmarł. Potem zaczął podawać mi leki. Chciał, żebym przestała pytać.
Ratownicy wynieśli Clarę do karetki. Brenna chciała iść z nią, ale nagle zatrzymała się przy stole.
— Mój zeszyt — powiedziała.
Podałem jej go.
— Nie musisz już zapisywać, kiedy mama się budzi.
— A jeśli znowu każą mi milczeć?
— Wtedy pokażesz zeszyt komuś, kto ci uwierzy.
Spojrzała na mnie poważnie.
— Pan mi uwierzył, zanim pan zobaczył.
— Nie. To ty sprawiłaś, że musiałem patrzeć uważniej.
Na zewnątrz funkcjonariusze zabezpieczyli telefon Radleya. Pani Vale przekazała im kopie wiadomości i formularzy. Nie było potrzeby, by Brenna słuchała dalszych rozmów, więc zabrałem ją do radiowozu i usiadłem obok niej na tylnym siedzeniu.
Po kilku minutach mój telefon zadzwonił.
Numer był nieznany.
— Lionel? — odezwał się męski głos. — Nazywam się Marek Bell. Powiedziano mi, że znaleźliście Brennę.
Dziewczynka usłyszała swoje imię i podniosła głowę.
— Czy on naprawdę żyje? — zapytała.
Przyłożyłem telefon do głośnika.
— Brenna? — powiedział mężczyzna po drugiej stronie. — Jeśli mnie słyszysz, przepraszam, że tak długo cię nie znalazłem.
Dziewczynka zacisnęła powieki. Przez chwilę nie mogła wydobyć głosu.
Potem dotknęła palcami mosiężnego klucza.
— Tato? — wyszeptała.
W słuchawce zabrzmiał urywany oddech.
— Tak, skarbie. To ja.
Brenna położyła klucz na siedzeniu między nami.
— Mam klucz do domu — powiedziała. — Ale nie wiem, czy chcę do niego wrócić.
— Nie musisz — odpowiedział Marek. — Przyjadę po ciebie, kiedy tylko będziesz gotowa.
Spojrzałem na dom za szybą. Wciąż miał opuszczone rolety, lecz drzwi stały otwarte. Na progu leżała papierowa torba Radleya, a obok niej przewrócona butelka.
Brenna patrzyła na nią długo.
— Panie Lionelu?
— Tak?
— Czy może pan zostać, dopóki mój tata nie przyjedzie?
— Zostanę.
Oparła głowę o siedzenie i po raz pierwszy pozwoliła sobie zasnąć.
Na jej kolanach leżał zeszyt w kratkę, a na ostatniej stronie, pod czarną linią zamiast ust, dopisała trzy słowa:
„Mama już mówi.”
Przegapiłeś początek?






