CZĘŚĆ 4
…Adrian wyrwał matce dokument z ręki.
Przez chwilę w gabinecie słychać było tylko tykanie zegara.
— Kto to przesłał? — zapytałam.
Helena spojrzała na syna.
— Nie wiem. Wiadomość przyszła z adresu kancelarii Zofii.
Poczułam, jak zimno rozchodzi się od karku do dłoni.
— Z mojej kancelarii?
Adrian zacisnął szczękę.
— To niemożliwe.
— W twojej kancelarii pracuje człowiek, który od miesięcy próbuje przejąć dział sporów — powiedziała Helena. — Daniel Rivas.
Imię uderzyło we mnie natychmiast.
Daniel był wspólnikiem, z którym prowadziłam największą sprawę w firmie. Był też człowiekiem, który trzy lata wcześniej zaprosił mnie na kolację, a potem powiedział Adrianowi, że nie jestem gotowa na poważny związek.
Wtedy nie wiedziałam, że rozmawiali.
Teraz wszystko ułożyło się w jedną, brudną linię.
— Daniel wysłał tę wiadomość? — zapytałam.
— Musimy sprawdzić — powiedział Adrian.
— Nie. Ja sprawdzę.
Przeszłam do biura, choć rana pod opatrunkiem zaprotestowała przy pierwszym kroku. Na biurku leżał mój komputer, a obok niego karta pamięci w przezroczystym woreczku.
— Co to jest? — zapytał Adrian.
— Kopia rejestru dostępu do kancelarii. Zrobiłam ją wczoraj przed operacją, bo Daniel próbował usunąć dokumenty z akt sprawy.
— Wiedziałaś?
— Podejrzewałam.
— I nic mi nie powiedziałaś?
— Nie wiedziałam, czy mogę ci ufać.
To zabolało go bardziej niż wszystko, co powiedziałam wcześniej.
Usiedliśmy przy biurku. O 12.18 otworzyłam rejestr. Nazwisko Daniela pojawiało się przy wejściu do mojego gabinetu o 22.06, dwa dni przed operacją. Potem widniał numer skanera i plik wysłany na adres szpitala.
Adrian nachylił się nad ekranem.
— To wystarczy, żeby go zatrzymać?
— Nie potrzebuję, żeby go zatrzymano. Potrzebuję, żeby sam wyjaśnił, dlaczego to zrobił.
— Zofia…
— Jestem prawniczką. Wiem, kiedy ktoś kłamie. Muszę tylko przestać kłamać sama przed sobą.
Zadzwoniłam do Daniela.
Odebrał po drugim sygnale.
— Zofia? Jak się czujesz?
— Jak człowiek, który właśnie znalazł twoje nazwisko w rejestrze dostępu.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Nie wiem, o czym mówisz.
— Wysłałeś szpitalowi wiadomość, że Adrian jest niestabilny i niezdolny do prowadzenia oddziału.
— Próbowałem cię chronić.
Adrian podniósł głowę.
— Przed czym? — zapytałam.
— Przed małżeństwem zawartym z rozsądku. Każdy widział, że on cię wykorzystuje.
Roześmiałam się krótko, choć wcale nie było mi do śmiechu.
— Ty powiedziałeś mu, że nie jestem gotowa na związek.
— Bo wtedy nie byłaś.
— A potem próbowałeś odsunąć jedynego człowieka, który czekał na mnie bez żadnej gwarancji.
— Chciałem, żebyś wybrała mnie.
— Nie. Chciałeś, żebym wybrała ciebie, kiedy nie będę miała nikogo innego.
Daniel rozłączył się.
W biurze zrobiło się cicho.
Adrian odsunął się od ekranu.
— Musisz usunąć ten plik z sieci — powiedział.
— Nie po to go zrobiłam.
— Co zamierzasz?
— Złożę go w zarządzie jako dowód próby manipulacji. A potem wycofam się ze sprawy, żeby nikt nie mógł powiedzieć, że użyłam dostępu do akt przeciwko niemu.
— A moje stypendium?
Spojrzałam na dokument z Bostonu.
— Zadzwonisz do doktora Harrisa.
— Oferta wygasła.
— Oferta została wycofana na podstawie kłamstwa. To różnica.
Adrian pokręcił głową.
— Jeśli odzyskam stanowisko, będę musiał wyjechać.
— Wiem.
— Nie chcę wyjeżdżać bez ciebie.
— Nie proś mnie jeszcze o przeprowadzkę. Dopiero nauczyłam się mówić ci, czego chcę.
W jego oczach pojawiło się coś kruchego.
— A czego chcesz?
Podeszłam do niego. Rana bolała, ale tym razem się nie zatrzymałam.
— Chcę, żebyś pojechał na rozmowę do Bostonu. Chcę, żebyś przestał rezygnować z własnego życia za mnie. I chcę, żebyś wrócił, kiedy już będziesz wiedział, czy wybierasz ten oddział, czy tylko ucieczkę od naszego problemu.
— A ty?
— Ja pojadę z tobą, jeśli mnie zaprosisz jako żonę, a nie jako pacjentkę, którą trzeba pilnować.
Adrian dotknął mojej dłoni.
— Zapraszam cię jako kobietę, w której zakochałem się jeszcze przed tym, jak nauczyła się udawać, że niczego nie potrzebuje.
— To brzmi bardzo patetycznie.
— Jestem lekarzem. Nie umiem pisać przemówień.
— Gotować też nie umiesz.
— Ryż był dobry.
— Był bez smaku.
Tym razem naprawdę się uśmiechnął.
Trzy dni później spotkaliśmy się z zarządem kancelarii. Daniel siedział po drugiej stronie stołu, z twarzą bladą jak papier. Na ekranie wyświetlono rejestr wejść, kopię wiadomości oraz potwierdzenie, że plik został wysłany z jego konta.
— To nie dowodzi intencji — powiedział.
— Dowodzi działania — odparłam. — Intencję wyjaśniłeś sam przez telefon.
— Zofia, możemy to naprawić.
— Nie będziemy naprawiać czegoś, co zniszczyłeś świadomie.
Zarząd odebrał mu prowadzenie sprawy i wszczął wewnętrzne postępowanie. Nie było krzyków ani widowiska. Daniel stracił dokładnie to, o co walczył: możliwość decydowania o cudzym życiu i miejsce obok ludzi, których próbował ustawiać jak pionki.
Tego samego wieczoru doktor Harris zadzwonił do Adriana.
— Boston przywraca ofertę. Ale chcą odpowiedzi jutro rano.
Adrian spojrzał na mnie.
— Odpowiem jutro.
Położyłam na stole mosiężną łyżeczkę z napisem „Nie uciekaj przed obiadem”. Przez cały czas nosiłam ją w kieszeni szlafroka, jak talizman z czasów, kiedy jeszcze nie rozumiałam, co próbował mi powiedzieć.
— Najpierw zjemy — powiedziałam.
— Co ugotować?
— Ryż.
— Znowu?
— Tym razem dodasz sól.
Pojechaliśmy do domu rodziców Adriana, gdzie obie nasze matki czekały przy stole. Helena rozpłakała się, gdy powiedzieliśmy o Bostonie. Moja matka przytuliła mnie tak mocno, że syknęłam z bólu.
— Delikatnie — upomniał ją Adrian.
— Nie jesteś już tylko lekarzem — odpowiedziała. — Jesteś zięciem.
— Od trzech miesięcy.
— Od trzech miesięcy udajesz, że to nic wielkiego.
Spojrzałam na Adriana.
— Oboje udawaliśmy.
Pod stołem odnalazł moją dłoń.
Nie potrzebowaliśmy wielkiej ceremonii, żeby powiedzieć sobie prawdę. Potrzebowaliśmy odwagi, której zabrakło nam przy pierwszym podpisie.
Następnego ranka Adrian przyjął stanowisko w Bostonie. Ja rozpoczęłam formalną procedurę przeciwko Danielowi i odrzuciłam awans, który miał mnie zatrzymać w Miami za cenę pracy po kilkanaście godzin dziennie.
Nie wiedziałam, czy przeprowadzka będzie łatwa.
Wiedziałam tylko, że tym razem żadne z nas nie podejmie decyzji za drugie.
W dniu wyjazdu Adrian postawił przede mną miskę ryżu.
Spróbowałam.
— Za dużo soli.
— Czyli jednak ma smak.
— Niestety.
Podałam mu łyżeczkę z wygrawerowanym napisem. Przeczytał go i uniósł brwi.
— To groźba?
— Obietnica.
Wtedy pochylił się nade mną i pocałował mnie przy stole, na którym leżała oferta z Bostonu, kopia rejestru Daniela i nasz pierwszy prawdziwy wspólny plan.
A ja, zamiast chwycić go za spodnie, ścisnęłam jego dłoń i powiedziałam:
— Jedźmy, mężu. Tym razem razem.
Przegapiłeś początek?
