CZĘŚĆ 4
— Nie — powiedziała Ashley zbyt szybko. — Nigdy nie byłam w żadnej aptece.
Babcia nadal trzymała telefon przy uchu. Wokół nas stało ponad sto osób, lecz nikt nie sięgał po kieliszek. Na stole czekał tort, przykryty przezroczystą osłoną, a na jego najwyższym piętrze drżała jedna cukrowa róża.
— Proszę sprawdzić godzinę — poprosiła Helena do telefonu. — I nazwisko osoby, która próbowała odebrać receptę.
Słuchała przez kilka sekund.
Potem spojrzała na mnie.
— Powiedzieli, że kobieta miała mój dowód.
Ashley cofnęła się tak gwałtownie, że uderzyła biodrem w stół.
— To niemożliwe.
— Mój dowód zniknął z szuflady w czwartek — powiedziała babcia. — Myślałam, że sama go przełożyłam.
Daniel odwrócił się do narzeczonej.
— Byłaś u babci w czwartek?
— Przyniosłam jej zdjęcie dekoracji.
— I weszłaś do sypialni.
— Na chwilę.
— Po co?
Ashley zacisnęła dłonie na kopercie z rachunkiem. Złota folia na jej paznokciach odpryskiwała kawałkami.
— Chciałam tylko sprawdzić, czy nie ma tam pieniędzy.
W sali przeszedł szmer.
Daniel patrzył na nią, jakby mówiła w obcym języku.
— Po co szukałaś pieniędzy w domu mojej babci?
— Bo potrzebowałam zaliczki.
— Na co?
— Na wesele.
Regina uniosła brwi.
— Wesele zostało opłacone z pieniędzy państwa młodych.
Ashley roześmiała się krótko, rozpaczliwie.
— Nie wszystko. Suknia, kwiaty, fotograf, wyjazd po ślubie… Daniel nie wiedział, ile to kosztuje. Gdybym mu powiedziała, odwołałby wszystko.
— Więc zabrałaś pieniądze babci? — zapytałam.
— Nie zabrałam. Pożyczyłam.
— Bez pytania?
— Zamierzałam oddać.
Babcia ścisnęła telefon.
— Ile?
Ashley milczała.
Daniel przejrzał wiadomość z banku i podał mu telefon. Na ekranie widniał przelew z rachunku wspólnego na konto Ashley. Sześć tysięcy złotych. Tego samego dnia, kiedy zniknął dokument tożsamości Heleny, Ashley pobrała pieniądze z rachunku, do którego Daniel wcześniej udostępnił jej dostęp na czas organizacji ślubu.
— To były moje oszczędności — powiedział Daniel.
— Nasze — odpowiedziała.
— Nie. Moje. Mieliśmy je przeznaczyć na mieszkanie.
— Mieszkanie może poczekać.
— A kradzież nie?
Ashley spojrzała na tłum. Szukała twarzy, która stanie po jej stronie. Nie znalazła jej. Jej matka siedziała nieruchomo przy stoliku, z ręką przy ustach. Kuzynka, która przez cały poranek zachwycała się suknią Ashley, odsunęła od siebie kieliszek.
— Daniel, chciałam, żebyśmy mieli piękny dzień — powiedziała Ashley. — Czy naprawdę zniszczysz wszystko z powodu kilku tysięcy i jednego tortu?
— To nie jest kilka tysięcy i jeden tort.
— Więc co?
— To sposób, w jaki traktujesz ludzi, kiedy myślisz, że nic ci nie zrobią.
Ashley spoliczkowała go.
Dźwięk uderzenia był cichy, ale w ogromnej sali zabrzmiał jak pęknięcie szkła.
Daniel dotknął policzka. Nie odpowiedział jej tym samym. Odwrócił się do Reginy.
— Proszę odwołać przyjęcie.
Ashley pobiegła za nim.
— Nie możesz tego zrobić!
— Mogę.
— Wszyscy będą wiedzieć.
— Wszyscy już wiedzą.
Regina podeszła do mikrofonu i poprosiła obsługę o zatrzymanie muzyki. Kelnerzy zabrali nieotwarte butelki szampana, a orkiestra zaczęła pakować instrumenty. Nikt nie krzyczał. Właśnie ta spokojna, dokładna krzątanina była dla Ashley najgorsza. Nie mogła nazwać jej atakiem ani zazdrością.
Daniel stanął przede mną.
— Marta, przepraszam.
— Nie mnie powinieneś przepraszać.
Odwrócił się do Heleny i uklęknął przy jej krześle.
— Babciu, byłem niesprawiedliwy. Uwierzyłem jej, zanim zapytałem ciebie.
Helena położyła mu dłoń na ramieniu.
— Byłeś zakochany. To nie grzech. Ale teraz już wiesz.
— Zapłaciłem za tort.
— Wiem.
— To nie wystarczy.
— Nie. Ale jest początkiem.
Ashley stała kilka kroków dalej, ściskając dokumenty. Nagle podarła formularz z sali na cztery części.
— Nie możecie mnie tak zostawić — powiedziała. — To miał być mój ślub.
— Był — odparł Daniel. — Tylko nie takim, jaki sobie wymyśliłaś.
— Kochałam cię.
— Może. Ale bardziej kochałaś obraz życia, który miałem ci zapewnić.
Jej twarz drgnęła.
— Powiedz, że jeszcze to naprawimy.
Daniel spojrzał na obrączkę na jej palcu. Przez chwilę myślałam, że ulegnie. Znałam go. Zawsze próbował łagodzić konflikty, nawet jeśli to on ponosił koszt.
Tym razem zdjął obrączkę.
Nie rzucił jej na stół. Położył ją na kopercie z rachunkiem za tort.
— Tego nie naprawimy tutaj.
Ashley zakryła twarz dłońmi. Jej matka wstała i podeszła do niej, ale Ashley odsunęła się gwałtownie.
— Nikt mnie nie rozumie.
— Rozumiem cię — powiedział Daniel. — Bałaś się, że nie stać nas na życie, którego chciałaś. Zamiast powiedzieć prawdę, próbowałaś zmusić wszystkich, żeby za nie zapłacili.
Te słowa były ostrzejsze niż krzyk.
Regina podeszła do mnie z małym rachunkiem.
— Za odwołanie przyjęcia pobieramy opłatę zgodnie z umową. Państwo młodzi muszą ją uregulować.
Daniel wyjął kartę, lecz Helena zatrzymała jego rękę.
— Nie używaj pieniędzy przeznaczonych na mieszkanie.
— Babciu, to mój problem.
— Wiem. Dlatego nie pozwolę, żebyś rozwiązywał go kolejnym długiem.
Spojrzała na Reginę.
— Czy mogę zamiast tego zabrać tort?
Regina uśmiechnęła się po raz pierwszy tego dnia.
— Jeśli zaprosimy ludzi z kuchni, z pewnością go zjemy.
Daniel popatrzył na mnie z niedowierzaniem.
— Babciu, po tym wszystkim chcesz podać tort?
Helena wzruszyła ramionami.
— Upiekłam go dla ludzi, nie dla kłamstwa.
To zdanie zmieniło wszystko.
Goście nie zaczęli wychodzić. Najpierw podeszła do nas matka Ashley i przeprosiła Helenę za to, że wcześniej uwierzyła córce. Potem pan Wrona przyniósł papierowe talerzyki. Muzycy, choć mieli już spakowane skrzypce, zostali przy stole dla personelu. W końcu nawet kilku krewnych Ashley stanęło w kolejce po kawałek tortu.
Babcia kroiła go osobiście. Każde piętro oddzielała cienkim nożem, a drewnianą łyżkę zawiesiła przy fartuchu. Ręce nadal lekko jej drżały, ale nie ze wstydu.
Daniel usiadł obok niej.
— Mogę pomóc?
— Możesz pilnować, żeby nikt nie dostał za dużego kawałka.
— To będzie trudne.
— Dlatego cię wybrałam.
Ashley nie zjadła tortu. Odeszła z sali razem z matką, niosąc torebkę i podartą kartkę. Przed wyjściem zatrzymała się przy stole, na którym leżała obrączka.
— Daniel, oddasz mi ją?
— Nie dzisiaj.
— Kiedy?
— Kiedy zwrócisz pieniądze babci za receptę i przelew, który zrobiłaś z mojego konta.
Ashley spojrzała na Helenę.
— A jeśli nie?
Babcia podała kolejny kawałek tortu starszemu kelnerowi.
— Wtedy obrączka zostanie tam, gdzie leży. Obok rachunku.
Ashley wyszła.
Później, kiedy sala opustoszała, usiadłam z babcią przy kuchennym stole. Na talerzu zostały trzy małe kawałki tortu, a obok leżała drewniana łyżka z cienką rysą po porannym upadku.
— Żałujesz, że go zrobiłaś? — zapytałam.
Helena pokręciła głową.
— Nie. Żałuję tylko, że tak długo myślałam, iż dobroć musi oznaczać zgodę na wszystko.
Daniel wszedł do kuchni z kopertą. Położył ją przed babcią.
— To dodatkowa zapłata za pracę. I zwrot pieniędzy za składniki.
Helena policzyła banknoty, po czym połowę odsunęła w jego stronę.
— Za dużo.
— Nie.
— Daniel.
— Babciu, proszę. Nie chcę, żebyś za każdym razem, kiedy kupujesz leki, zastanawiała się, czy możesz sobie na nie pozwolić.
Helena spojrzała na niego długo.
— W takim razie przyjmę. Ale pod jednym warunkiem.
— Jakim?
— Jutro przyjedziesz i nauczysz się robić te różyczki.
Daniel roześmiał się po raz pierwszy od rana.
— To zemsta?
— Edukacja.
Usiadł obok niej, a ja podałam mu kawałek masy cukrowej. Jego pierwsza róża wyglądała jak zgnieciony kwiat kapusty. Babcia obejrzała ją pod światło, poprawiła jeden płatek i powiedziała:
— Nadaje się. Tylko nigdy nie obiecuj komuś, że zrobisz coś za darmo, jeśli serce liczy na szacunek.
Daniel spojrzał na rysę na drewnianej łyżce, potem na pusty talerz po torcie.
— A jeśli ktoś obiecał zapłacić i udawał, że tego nie powiedział?
Helena podała mu nóż do dekorowania.
— Wtedy każ mu własnoręcznie zrobić następną różę.
Jego nieudany kwiat położyliśmy na samym środku ostatniego kawałka tortu, tego z cukrową tabliczką. I właśnie ten kawałek Daniel zjadł pierwszy, krzywiąc się od nadmiaru lukru, podczas gdy babcia po raz pierwszy tego dnia pozwoliła sobie na głośny śmiech.
Przegapiłeś początek?
