CZĘŚĆ 4

— A tego człowieka Gerald jeszcze nie zdążył usunąć z ksiąg.

Słowa Victora zawisły nad salą ciężej niż dym z kominka.

Daniel wciąż trzymał telefon przy uchu.

— Mamo? — powiedział. — Słyszysz mnie?

Z głośnika dobiegł chrapliwy głos Helen Hale, mojej matki.

— Grace jest z tobą?

— Jestem — odpowiedziałam, choć kolana miałam miękkie.

— Nie ufaj człowiekowi z blizną przy prawym uchu — wyszeptała. — To on był przy samochodzie. Gerald go zna.

Gerald zrobił krok w tył.

Eleanor spojrzała na niego, a potem na Malcolma. W jej twarzy nie było już udawanych łez. Został strach.

— O kim ona mówi? — zapytał Daniel.

— O moim kierowcy — odparł Gerald zbyt szybko.

Victor otworzył teczkę po raz kolejny.

— Nie. O człowieku, którego zatrudniłeś pod fałszywym nazwiskiem sześć tygodni temu.

Wyjął cienką kopertę z kremowego papieru. Nie była szara ani anonimowa. Na jej przodzie widniał odcisk czerwonego wosku z herbem Andersonów.

— Znalazłem ją w archiwum firmy — powiedział. — Wśród rachunków za fikcyjne usługi ochroniarskie.

Gerald wyciągnął rękę.

— To prywatna korespondencja.

— W takim razie nie będziesz miał nic przeciwko, jeśli przeczyta ją twój zarząd.

Victor podał kartkę Danielowi.

Daniel czytał powoli. Każde zdanie zmieniało jego twarz.

— Tutaj jest przelew — powiedział. — Dla człowieka nazwiskiem Owen Price. Dzień przed wypadkiem mamy.

— Twój ojciec od miesięcy wyprowadzał pieniądze ze spółki — dodałam. — A kiedy moja matka odkryła, że podpisy na rachunkach są fałszywe, próbował ją uciszyć.

— Nie wiedziałem — wyszeptał Daniel.

— Właśnie dlatego chciał cię odciąć od firmy — powiedział Victor. — Potrzebował posłusznego następcy, nie syna, który pyta o liczby.

Gerald ruszył ku Danielowi.

— Synu, posłuchaj mnie. To wszystko zrobiłem dla ciebie.

Daniel odsunął się.

— Wyrzuciłeś moją żonę, żeby ukryć własne długi.

— Chciałem uratować firmę!

— Nie firmę. Swoje nazwisko.

Eleanor zaczęła płakać naprawdę. Podniosła ręce do twarzy, a na jej nadgarstkach zabrzęczały bransoletki, które miały odwrócić uwagę od tej jednej rzekomo skradzionej.

— Gerald, powiedz im prawdę — błagała. — Powiedz, że to był twój plan.

— Zamknij się!

Wtedy z korytarza dobiegł dźwięk otwieranych drzwi. Do sali wszedł mężczyzna w granatowym płaszczu. Miał bliznę przy prawym uchu.

Daniel natychmiast rozpoznał go z fotografii na rachunku.

— Owen Price.

Mężczyzna zatrzymał się pod schodami. W dłoni trzymał kluczyk samochodowy z pękniętą plastikową osłoną.

— Nie chciałem jej zabić — powiedział. — Miałem tylko przestraszyć panią Hale i zabrać teczkę z dokumentami.

— Gdzie są dokumenty? — zapytałam.

Owen spojrzał na Geralda.

— W jego gabinecie. Za mapą portu.

Gerald rzucił się do ucieczki, lecz dwóch ochroniarzy zablokowało schody. Tym razem nie wykonywali jego rozkazu. Victor wcześniej pokazał im dokument o zmianie zarządu, a oni wiedzieli, że człowiek stojący przed nimi nie był już właścicielem tego domu.

— Panie Hale, natychmiast odwołuję wszystko — powiedział Malcolm. — Fałszowałem księgi, ale nie wiedziałem o wypadku.

— Wiedziałeś o przelewach — odparł Victor.

— Bałem się.

— Strach nie kasuje podpisów.

Później, w gabinecie Geralda, znaleźliśmy mapę przytwierdzoną do ściany mosiężnymi pinezkami. Za nią ukryto teczkę z umowami, rachunkami i listą osób, którym Gerald płacił za milczenie. Była tam także kopia dokumentu, który miał zmusić Daniela do rozwodu ze mną w zamian za zachowanie stanowiska.

Daniel przeczytał ją bez słowa.

— On chciał, żebym został jego twarzą — powiedział w końcu. — A ty miałabyś zostać złodziejką.

— Tak.

— Dlaczego nie powiedziałaś mi o wszystkim wcześniej?

Pytanie bolało, bo zasługiwało na prawdę.

— Bałam się, że gdy dowiesz się, kim jestem, zaczniesz kochać moje możliwości zamiast mnie.

— A ja bałem się, że jeśli sprzeciwię się ojcu, zostanę nikim.

— Nie byłeś nikim.

— Dziś wiem.

Przyjechała moja matka, zanim zdążyliśmy opuścić posiadłość. Siedziała na wózku, blada i osłabiona, lecz sama przycisnęła dłoń do ramienia Geralda, kiedy próbował ją minąć.

— Nie dotykaj mnie — powiedziała.

Gerald spojrzał na nią z rozpaczą.

— Helen, mogliśmy to naprawić.

— Naprawia się pękniętą szybę. Ty przez lata wybijałeś okna, żeby nikt nie widział, co robisz w środku.

To zdanie odebrało mu resztkę pewności.

Nie oddałam Victorowi domu jako trofeum. Zgodnie z umową przejął udziały i sprzedał posiadłość, a pieniądze trafiły do pracowników, których Gerald przez miesiące trzymał bez wypłat. Malcolm podpisał zeznania i przekazał księgi. Eleanor straciła biżuterię, którą kupowała za firmowe pieniądze, lecz dostała możliwość rozpoczęcia spłaty własnych długów. Nie wybaczyłam jej. Nie musiałam.

Owen Price został zatrzymany za próbę napaści i przyznał, kto go wynajął. Gerald nie trafił za kratki tej samej nocy. Najpierw musiał przejść przez długie przesłuchania, podpisać przekazanie majątku i patrzeć, jak każdy człowiek, którego uważał za zależnego od siebie, przestaje prosić go o zgodę.

Najtrudniejsza rozmowa odbyła się jednak między mną a Danielem w pustej sali balowej, nad ranem. Na posadzce wciąż leżały odłamki kieliszków. Jeden z nich odbijał światło żyrandola jak małe ostrze.

— Nie wiem, jak mam ci zaufać — powiedział.

— Możesz nie ufać od razu.

— A ty możesz przestać mnie sprawdzać.

— Mogę.

— Nie chcę twoich pieniędzy.

— Wiem. Dlatego nie dostaniesz ich za darmo.

Spojrzał na mnie zaskoczony.

— Co to znaczy?

— Victor tworzy fundusz dla pracowników Anderson Enterprises. Chcę, żebyś nim zarządzał, ale nie jako mój mąż. Złożysz podanie, przejdziesz rozmowę i będziesz odpowiadał przed radą, tak jak każdy inny.

Daniel uśmiechnął się smutno.

— A jeśli mnie nie przyjmą?

— Wtedy znajdziesz własną drogę.

— A jeśli przyjmą?

— Wtedy będziemy musieli nauczyć się rozmawiać bez tajemnic.

Nie przytulił mnie od razu. Najpierw podniósł z podłogi pęknięty kieliszek, zawinął go w serwetkę i odłożył na stół.

Ten drobny gest powiedział więcej niż obietnica. Nie próbował udawać, że nic się nie stało. Zbierał to, co dało się jeszcze ocalić.

Victor czekał przy schodach z teczką pod pachą.

— Twoja matka chce, żebyś pojechała z nią do szpitala — powiedział.

— Pojadę.

— A potem?

Spojrzałam na Daniela. Nie na jego garnitur, nazwisko ani konto. Na człowieka, który tamtej nocy wybrał mnie, zanim wiedział, ile jestem warta.