CZĘŚĆ 4
Przez kilka sekund nie mogłam wydobyć z siebie głosu.
Alba płakała na moim ramieniu. Vera wierciła się w drugim nosidełku. W kuchni buczała nowa lodówka, pełna jedzenia kupionego dla ludzi, którzy właśnie próbowali odebrać mi całe życie.
— Proszę mi przesłać kopię — powiedziałam.
— Już wysyłam.
Irena wyrwała mi telefon z dłoni, ale nie po to, żeby coś ukryć. Chciała zobaczyć dokument razem ze mną.
Po chwili na ekranie pojawił się skan.
Tytuł rzeczywiście mówił o zgodzie na zmianę miejsca zamieszkania dzieci. Podpis wyglądał jak mój, ale litery były zbyt równe, zbyt ostrożne. Laura z dokumentu nie była kobietą, która podpisuje coś, trzymając na kolanach noworodka.
Na dole widniał adres mieszkania Mercedes.
— On planował zabrać dziewczynki do swojej matki — powiedziała Irena.
— Nie — odpowiedział Diego.
Wszyscy spojrzeli na niego.
— To nie miało tak wyglądać.
— Jak miało wyglądać? — zapytałam.
— Po sprzedaży mieszkania mieliśmy spłacić długi i wyjechać do Walencji. Mercedes miała zająć się dziećmi, a ty… ty mogłaś pracować zdalnie albo znaleźć coś innego.
Poczułam, jak pod kolanami uginają się nogi.
— Mówiłeś, że nie wrócę do pracy, bo będę potrzebowała czasu dla córek.
— Chciałem, żebyś została z nami.
— Z wami czy pod waszą kontrolą?
Nie odpowiedział.
Ale Mercedes odpowiedziała za niego.
— To był mój pomysł z dokumentem — powiedziała.
Diego odwrócił się do niej.
— Mamo!
— Powiedziałeś, że jeśli Laura będzie miała pieniądze i mieszkanie, nigdy nie zgodzi się na wyjazd. Zrobiłam tylko to, o co prosiłeś.
— Nie prosiłem o podpisanie zgody na dzieci.
— Prosiłeś, żebym przygotowała wszystko, co może być potrzebne.
To był moment, w którym cała układanka ułożyła się sama. Diego chciał pieniędzy. Mercedes chciała wnuczek blisko siebie. Oboje uznali, że po porodzie będę zbyt zmęczona, żeby walczyć. Nie przewidzieli tylko, że przez trzy tygodnie będę patrzeć, zapamiętywać i czekać.
Ojciec podszedł do Diego.
— Spakujesz swoje rzeczy.
— Nie masz prawa mnie wyrzucać.
— Ja nie. Laura ma.
Diego spojrzał na mnie. W jego twarzy nie było już pewności siebie, tylko strach przed konsekwencjami, które sam rozpędził.
— Nie zabieraj mi córek.
— Nie zamierzam ich używać przeciwko tobie. Ale nie pozwolę, żebyś zabrał je za moje plecy.
Irena zadzwoniła do notariusza, który sporządził pierwotną umowę majątkową. Potwierdził, że mieszkanie było wyłącznie moją własnością, a wszystkie dokumenty przedstawione przez pośrednika są nieważne bez mojego osobistego udziału. Aleksander Wrona, niedoszły nabywca, przysłał pełen plik wiadomości i kopie dokumentów. Okazało się, że Diego obiecał mu wydanie lokalu w ciągu dwóch tygodni, choć nie miał żadnego prawa, by to obiecywać.
Najbardziej zabolało mnie coś innego.
Wśród przesłanych papierów znalazła się kartka z odręcznym planem pokoju dziecięcego. Mercedes zaznaczyła na niej dwa łóżeczka, szafę i wielki fotel. Obok napisała: „Laura nie będzie potrzebna przy codziennej opiece”.
Zabrałam kartkę i podarłam ją na cztery części.
— To są moje dzieci — powiedziałam. — Nie wasz projekt.
Diego usiadł na krześle.
— Byłem przerażony.
— Czym?
— Że nigdy nie będę miał własnego mieszkania. Że wszyscy będą wiedzieli, że to ty wszystko zbudowałaś.
To była pierwsza szczera rzecz, jaką powiedział tego ranka. Nie usprawiedliwiała go, ale pozwoliła mi zobaczyć prawdziwy powód całej przemocy ukrytej pod słowami o rodzinie. Nie chciał domu. Chciał poczuć, że ma władzę nad osobą, która była silniejsza finansowo, zawodowo i życiowo.
Właśnie dlatego zamierzał odebrać mi wybór.
Sergiusz zaniósł kartony z piwnicy do salonu. Wróciły moje książki, albumy, teczki z pracy i pudełko z dokumentami. Mercedes stała przy stole i ściskała klucz do komórki tak mocno, że pobielały jej palce.
— Dokąd mam pójść? — zapytała.
— Do siebie — odpowiedziałam.
— Nie mam teraz dokąd.
— Masz mieszkanie. To ty zdecydowałaś, że moje ma stać się twoim.
Nie wyrzuciłam jej na ulicę. Ojciec zamówił taksówkę do jej domu, a Irena dopilnowała, żeby zabrała wszystkie rzeczy. Mercedes próbowała jeszcze zatrzymać się przy kołyskach.
— Mogę chociaż pocałować dziewczynki?
Spojrzałam na nią. Przez moment zobaczyłam kobietę, która mogła być dobrą babcią, gdyby nie próbowała zostać właścicielką ich matki.
— Dzisiaj nie.
Pokiwała głową. Jej twarz stwardniała, lecz nie powiedziała już nic.
Diego spakował jedną torbę. Przy drzwiach zatrzymał się z kurtką w dłoni.
— Gdzie mam spać?
— U kolegi, u którego prowadziłeś swoją firmę. Jeśli jeszcze odbiera telefon.
Irena podała mu kopię dokumentów.
— Jutro rano spotykamy się z notariuszem. Odwołasz wszystkie pełnomocnictwa i podpiszesz porozumienie dotyczące opieki nad dziećmi. Bez nacisków, bez niespodzianek.
— A jeśli odmówię?
— Wtedy odpowiesz za swoje decyzje w odpowiednim miejscu — powiedziała spokojnie.
Nie było krzyku. Nie było widowiska. Tylko torba, dokumenty i człowiek, który nagle musiał zmierzyć się z własnym planem bez moich pieniędzy.
Przed wyjściem Diego spojrzał na lodówki.
— Co z tą nową?
— Zabierzesz ją ze sobą.
— Nie mam gdzie jej postawić.
— To już nie jest mój problem.
Sergiusz odłączył urządzenie, a przewód zwinął w ciasną pętlę. Diego patrzył, jak pusty sprzęt znika z kuchni. Przez trzy tygodnie ta lodówka miała być symbolem jego przewagi. Ostatecznie stała się jedyną rzeczą, którą naprawdę dostał.
Po południu zadzwonił Aleksander Wrona. Powiedział, że wycofuje się z transakcji i przekaże wszystkie dokumenty Irenie. Nie chciał mieć nic wspólnego z małżeńskim oszustwem. Zwróciłam mu zaliczkę, którą wpłacił na rachunek pośrednika, a on zrezygnował z roszczeń, kiedy zobaczył, że nigdy nie wyraziłam zgody na sprzedaż.
Wieczorem Irena pomogła mi usiąść przy stole. Na blacie leżały akty własności, umowa majątkowa i kartka z numerem telefonu do poradni rodzinnej. Obok, w małej miseczce, znajdował się metalowy klucz od komórki lokatorskiej.
Wzięłam go do ręki.
— Ten klucz zatrzymałam — powiedziałam.
— Po co? — spytała Irena.
— Żeby pamiętać, że ktoś próbował wynieść moje życie po cichu. I że nie pozwoliłam mu zabrać wszystkiego.
Z pokoju dobiegło ciche kwilenie. Poszłam do córek. Alba miała zaciśniętą piąstkę, Vera poruszała ustami przez sen. Usiadłam między kołyskami i położyłam klucz na półce obok książeczki zdrowia.
Nie wiedziałam, jak potoczy się rozstanie. Wiedziałam, że Diego będzie musiał spłacać swoje długi, odbudować relację z córkami czynami, nie obietnicami, i odpowiedzieć za podpisy, których nie miał prawa składać. Wiedziałam też, że Mercedes nie będzie już decydować, kto może wejść do mojego mieszkania.
A kiedy Alba zacisnęła palce na moim kciuku, z korytarza dobiegł dźwięk pustej, odłączonej lodówki przesuwanej przez Sergiusza.
Po raz pierwszy tego dnia w kuchni było miejsce na dwa prawdziwe łóżeczka.
— Mamo — szepnęła Irena — co zrobimy z tą kartką?
Spojrzałam na podarty plan pokoju, a potem na moje córki.
— Spalimy ją. Ich miejsce nie będzie zaznaczone przez nikogo poza mną.
Przegapiłeś początek?
