CZĘŚĆ 4
Na ekranie pojawiło się imię Krystyny, a pod nim wiadomość: „Powiedz jej prawdę o tym, co podpisałeś, zanim zrobi to bank…”
Nikt się nie poruszył.
Telefon wibrował na drewnianej komodzie, przesuwając się o kilka milimetrów w stronę porcelanowej miski z kluczami.
Nina spojrzała na mnie.
— Odbierz.
— To jego telefon.
— Ale wiadomość dotyczy ciebie.
Nacisnęłam ekran.
Pojawiła się kolejna wiadomość.
„Igor, nie mówiłeś, że fundusz jest zabezpieczeniem dla dzieci. Nie będę spłacać twoich zobowiązań. Jeśli bank przyjdzie do mnie, powiem wszystko.”
Poczułam, jak pod kolanami ugina mi się podłoga.
— Jakie zobowiązania? — zapytałam.
Rudzki zamknął księgę.
— Proszę usiąść.
— Nie chcę siedzieć. Chcę wiedzieć, co zrobił.
Nina wzięła ode mnie telefon. Przeczytała wiadomości i pobladła.
— Igor pożyczył pieniądze z funduszu — powiedziała.
— Ile?
Nie odpowiedziała od razu.
Rudzki otworzył księgę na zaznaczonej stronie. Obok dat znajdowały się kwoty, podpisy i krótkie opisy przelewów.
— Pierwsza wypłata była dziewięć miesięcy temu. Trzy tysiące na spłatę karty kredytowej. Druga, piętnaście tysięcy, na udział w przedsięwzięciu z Krystyną. Potem kolejne przelewy.
— Ile razem?
— Czterdzieści osiem tysięcy sześćset złotych.
Przez chwilę słyszałam tylko kapanie wody z kranu.
— Na co był ten udział? — spytałam.
Rudzki spojrzał na Ninę.
— Krystyna prowadziła mały salon kosmetyczny. Igor obiecał, że zainwestuje w drugi lokal i zostanie wspólnikiem.
— Czyli nie chodziło tylko o romans — powiedziałam.
Nina ścisnęła brzeg stołu.
— Chodziło o pieniądze i o mieszkanie.
— On chciał mnie wyrzucić, żeby zamieszkać tu z nią.
Rudzki pokiwał głową.
— W dokumentach znalazłem projekt umowy. Igor miał wnieść mieszkanie jako zabezpieczenie po tym, jak matka przepisze je na niego.
Zrobiło mi się niedobrze. Przez pół roku widziałam jego późne powroty, obce perfumy i zmęczone spojrzenie. Myślałam, że niszczy rodzinę z egoizmu. Nie przypuszczałam, że jednocześnie próbował zastawić dach nad głową naszych dzieci.
Drzwi wejściowe otworzyły się gwałtownie.
Igor wrócił po telefon. W jednej dłoni trzymał klucze, w drugiej papierową torbę. Kiedy zobaczył urządzenie w rękach matki, zatrzymał się na środku przedpokoju.
— Oddaj mi to.
— Krystyna napisała, że bank może wszystko ujawnić — powiedziałam.
— To nie twoja sprawa.
— Wypłaciłeś pieniądze przeznaczone dla Mai i Kuby.
— Pożyczyłem. Miałem je oddać.
— Kiedy?
— Jak interes zacząłby przynosić zysk.
— A jeśli nie zaczął?
— Zacząłby, gdybyście mi nie przeszkadzali.
Nina wstała tak szybko, że krzesło uderzyło o ścianę.
— My ci przeszkadzaliśmy? To twoja żona piekła ci ciasto, kiedy jeździłeś do kochanki. To twoje dzieci jadły tańsze obiady, bo ty przelewałeś pieniądze na jej salon.
— Nie masz pojęcia, jak się czułem!
— Wiem, jak czuła się Żenia, kiedy wracała sama ze szpitala po porodzie. Wiem, jak czuła się Maja, gdy czekała przy oknie z rysunkiem dla ciebie. Wiem, jak czuł się twój ojciec, kiedy zrozumiał, że wychował człowieka, który myli prawo do wszystkiego z odpowiedzialnością za cokolwiek.
Igor odwrócił głowę.
— Nie mów o ojcu.
— Właśnie o nim będę mówić.
Wyjęłam list z koperty i podałam mu go.
— Chciał, żebyś to przeczytał, jeśli spróbujesz odebrać mieszkanie dzieciom.
— Nie chcę żadnego listu.
— Przeczytaj.
— Powiedziałem, że nie chcę!
Rzucił papier na stół. Kartka wylądowała obok filiżanki Niny i zamoczyła się na brzegu.
Podniosłam ją ostrożnie.
— Zniszczysz go.
— Nie obchodzi mnie, co napisał umarły człowiek.
— A mnie obchodzi.
Rozprostowałam list na ręczniku kuchennym. Atrament rozmył się w jednym miejscu, ale większość zdań pozostała czytelna.
„Żeniu, jeśli trzymasz ten list, przepraszam, że zostawiłem ci obowiązek, który powinienem był wykonać sam. Wiem, że mój syn pożąda mieszkania nie dlatego, że go potrzebuje, lecz dlatego, że uważa je za dowód własnej wartości. Nie oddawaj mu go. Nie z zemsty. Z troski o dzieci. Każdą złotówkę z funduszu, którą wypłacił, możesz odzyskać z jego udziału w firmie. Zostawiłem instrukcję panu Rudzkiemu.”
Igor przeczytał kilka pierwszych zdań przez moje ramię.
— Udział w firmie? — zapytał.
Rudzki skinął głową.
— Pański ojciec posiadał niewielki pakiet udziałów w przedsiębiorstwie transportowym. Po jego śmierci miał pan odziedziczyć je pod warunkiem, że fundusz dzieci pozostanie nienaruszony. Złamał pan warunek.
— To niemożliwe. Wszystko podpisałem.
— Podpisał pan dokumenty, których nie przeczytał.
Igor usiadł na podłodze przy ścianie. Papierowa torba wypadła mu z ręki. Wysypiła się z niej koszula i małe pudełko z biżuterią.
Krystyna musiała dostać prezent.
Spojrzałam na pudełko, potem na niego.
— Chciałeś dać jej pieniądze dzieci.
— Chciałem zacząć od nowa.
— Za ich przyszłość?
Nie odpowiedział.
Telefon znów zawibrował. Tym razem dzwoniła Krystyna. Igor patrzył na ekran, lecz nie sięgał po urządzenie.
— Odbierz — powiedziała Nina.
— Nie.
— Odbierz i powiedz jej, że nie będzie żadnego mieszkania ani wspólnego interesu.
— Mamo…
— Powiedz to jasno.
Igor wziął telefon. Włączył rozmowę na głośniku.
— Co się dzieje? — zapytała Krystyna. — Bank dzwonił do mnie. Mówiłeś, że mieszkanie będzie zabezpieczeniem.
— Nie będzie.
— Co znaczy „nie będzie”?
— Nie dostanę go.
— Przez tę twoją żonę?
— Przez moje decyzje.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
— Sprzedałam mieszkanie, żeby wejść w ten interes — powiedziała Krystyna. — Mówiłeś, że wszystko jest załatwione.
— Nie było.
— Kłamałeś.
— Tak.
— Przyjedź i oddaj mi pieniądze.
— Nie mam ich.
Krystyna rozłączyła się.
Igor położył telefon na kolanach. Ramiona miał opuszczone, ale nie czułam triumfu. Czułam zmęczenie. Przez sześć miesięcy przygotowywałam się do walki z mężem. Nie przygotowałam się na widok człowieka, który przegrał wszystko, bo chciał udowodnić komuś, że jest kimś więcej niż naprawdę był.
— Co teraz? — zapytał.
— Podpiszesz plan spłaty funduszu — powiedziałam. — Co miesiąc określoną kwotę. Bez wyjątków.
— A jeśli nie?
— Rudzki uruchomi procedurę odebrania ci udziałów. Pieniądze wrócą do dzieci.
— Chcesz zabrać mi wszystko.
— Nie. Chcę odzyskać to, co zabrałeś im.
— A małżeństwo?
Spojrzałam na człowieka siedzącego na podłodze, wśród ubrań, kluczy i rozmokniętego listu.
— Małżeństwo skończyło się wcześniej. Dziś kończymy tylko udawanie.
Nina zaczęła płakać bezgłośnie. Rudzki wyjął z torby dokumenty do spłaty i położył je na stole.
Igor podpisał pierwszą kartkę. Potem drugą. Przy trzeciej ręka zaczęła mu drżeć.
— Nie mam gdzie iść — powiedział.
— Masz pokój u brata — odpowiedziałam. — Dmitrij z nim rozmawiał. Zgodził się na miesiąc, pod warunkiem że będziesz płacił za siebie.
Igor spojrzał na Dmitrija.
— Ty też byłeś w to zamieszany?
— Byłem po stronie dzieci.
— Wszyscy jesteście przeciwko mnie.
— Nie — powiedziała Nina. — Wszyscy jesteśmy przeciwko temu, co zrobiłeś.
Wtedy z pokoju wyszła Maja. Trzymała w rękach zamek z klocków, który wcześniej rozpadł się na podłodze.
— Tato, śpisz dzisiaj tutaj?
Igor otworzył usta, ale nie odpowiedział od razu.
Przykucnął przed nią. Z kieszeni wyjął mały metalowy samochodzik, ten sam, który Kuba zgubił tydzień wcześniej.
— Nie, kochanie. Dziś śpię gdzie indziej.
— Dlaczego?
— Bo zrobiłem dużo głupich rzeczy.
Maja przyjrzała mu się uważnie.
— To możesz je naprawić?
Igor spojrzał na mnie. Tym razem nie oczekiwał ratunku ani wybaczenia. Czekał na odpowiedź, której nie mogłam udzielić za niego.
— Nie wszystkie — powiedziałam. — Ale niektóre tak.
Maja podała mu klocek.
— To zacznij od zamku.
Igor wziął go do ręki.
Przez kilka sekund siedział na podłodze i próbował dopasować element do wieży. Nie pasował. Obrócił go. Spróbował ponownie. Tym razem zamek utrzymał się, choć krzywo.
Rudzki schował podpisane dokumenty do teczki. Nina przycisnęła list Jana do suchego ręcznika. Dmitrij odsunął pudełko z biżuterią, żeby Kuba nie znalazł go rano i nie uznał za zabawkę.
Igor wstał dopiero wtedy, gdy wszystko było podpisane.
— Żeniu — powiedział przy drzwiach. — Czy mogę zobaczyć dzieci w niedzielę?
— Możesz. Ale najpierw zapłacisz pierwszą ratę i przyjdziesz sam. Bez Krystyny, bez prezentów, bez obietnic.
Skinął głową.
Na stole leżała czarna teczka z mosiężnym zapięciem. Sześć miesięcy wcześniej włożyłam do niej wszystkie rachunki, umowy i dowody, bo bałam się, że pewnego dnia ktoś spróbuje wmówić mi, że nic nie znaczę.
Teraz schowałam do niej list Jana i plan spłaty pieniędzy Mai oraz Kuby.
Kiedy Igor wychodził, Maja pobiegła za nim z krzywo złożonym zamkiem z klocków.
— Tato, nie zgub tego — powiedziała. — Jutro trzeba dobudować wieżę.
Stał na schodach z plastikowym klockiem w dłoni, a za jego plecami czekało życie, które sam wybrał.
— Nie zgubię — odpowiedział.
I po raz pierwszy tego dnia nie mówił o mieszkaniu, Krystynie ani pieniądzach.
Mówił o wieży.
Przegapiłeś początek?
