CZĘŚĆ 4

…Mężczyzna nie wszedł do środka. Stanął przy fontannie i podniósł obie ręce, pokazując puste dłonie.

Vincent wydał krótkie polecenie strażnikom.

— Nikt nie strzela.

Renzo szarpnął się pod ramionami ochroniarzy.

— To przynęta. Jeśli wyjdziecie, drugi samochód wjedzie od strony ogrodu.

— Skąd wiesz? — spytała Helena.

Renzo nie odpowiedział.

To wystarczyło.

Vincent odwrócił się do mnie.

— Zostań z Mią w bibliotece.

— Nie.

— Zofia, człowiek na zewnątrz może mieć broń.

— A ty przez cztery lata miałeś informacje o moim mężu i pozwoliłeś mi wierzyć, że pochowałam Daniela. Nie będę już stała za żadnymi drzwiami i czekała, aż mężczyźni zdecydują, co mam wiedzieć.

Vincent przyjął to bez sprzeciwu.

Wzięłam Mię na rękę. Była cięższa, niż się spodziewałam, a jej policzek pachniał kredkami i mlekiem.

— Mamo, to ten pan od czerwonego krawata?

— Nie. Ten, którego widziałaś, siedzi tutaj.

Wskazałam Renza.

Mia wtuliła twarz w moje ramię.

Vincent podszedł do Renza i wyjął mu broń z kabury. Zrobił to spokojnie, niemal bez wysiłku.

— Gdzie jest drugi samochód?

— Nie ma żadnego.

— Kto ci kazał przyjechać do bramy?

Renzo spojrzał na księgę.

— Gabriel.

Helena zacisnęła palce na pasku torby.

— Gabriel nie żyje.

— Nie wtedy, kiedy podpisał umowę.

Przez chwilę nikt się nie odzywał.

Mężczyzna przy fontannie ruszył w stronę domu. Miał siwe włosy, kulejącą nogę i bliznę biegnącą od ucha do szczęki. Jeden ze strażników otworzył boczne drzwi, ale Vincent zatrzymał go gestem.

— Niech wejdzie.

— Vincent — ostrzegła Helena.

— Jeśli chciałby nas zabić, nie przyszedłby z pustymi rękami.

Mężczyzna wszedł do holu. Zatrzymał się, gdy zobaczył Renza.

— Nadal pracujesz dla Castalano? — zapytał.

— A ty nadal uciekasz, Samuelu? — odburknął Renzo.

Samuel popatrzył na mnie. Potem na Mię.

Jego twarz zmieniła się tak gwałtownie, że ścisnęłam córkę mocniej.

— To dziecko? — zapytał.

Vincent stanął między nami.

— Córka Gabriela.

Samuel zamknął oczy.

— Wiedziałem, że kiedyś ją znajdziecie.

— Gdzie byłeś? — spytałam.

— W szpitalu polowym. Po wybuchu lekarze uznali mnie za zmarłego. Gabriel wyciągnął mnie z magazynu, zanim ogień dotarł do tylnej hali. Miał ranę w brzuchu, ale jeszcze żył.

Moje kolana zmiękły.

Daniel żył po pożarze.

— Dlaczego do mnie nie wrócił? — zapytałam.

Samuel spojrzał na Vincenta.

— Bo Renzo trzymał ludzi przy pani domu. Gabriel wiedział, że jeśli do pani pójdzie, zaprowadzi ich prosto do pani i dziecka.

— Do jakiego dziecka? — zapytał Renzo.

Mia uniosła głowę.

— Do mnie.

Jej mały głos zabrzmiał wyraźnie w ogromnym holu.

Samuel wyciągnął z kieszeni skórzany woreczek. Położył go na stole. W środku znajdował się mały mosiężny klucz z wygrawerowaną literą G.

— Gabriel poprosił mnie, żebym przechował to do chwili, kiedy Vincent będzie gotów zniszczyć księgi.

— Gotów? — powtórzyłam.

Vincent patrzył na klucz.

— Nie wiedziałem, że klucz w ogóle istnieje.

Samuel prychnął gorzko.

— Wiedziałeś, że twój brat ci nie ufał. Tylko nie rozumiałeś dlaczego.

Renzo wykorzystał moment nieuwagi. Odepchnął strażnika i rzucił się do kominka. Chciał wrzucić tam księgę, lecz Vincent dopadł go przy kamiennej obudowie. Nie było krzyku. Było tylko gwałtowne szarpnięcie, trzask łamiącego się drewna i odgłos, z jakim Renzo uderzył plecami o podłogę.

Pęknięta strona testamentu wypadła z jego dłoni.

Vincent podniósł ją pierwszy.

— Opiekun nie może być właścicielem — przeczytał. — Gabriel wiedział, że jeśli zostawi wszystko mnie, będę taki sam jak ojciec.

— Dlatego chciał, żebyś oddał firmę — powiedziałam.

— Nie tylko firmę.

Vincent spojrzał na rząd prawniczych ksiąg.

— Chciał, żebym wyjawił, komu służyłem. Wszystkie nazwiska są w tej księdze. Ludzie, których chroniłem. Ludzie, których bałem się bardziej niż własnego sumienia.

— A ty?

— Przez cztery lata szukałem zdrajcy, który zabił Gabriela. Nie szukałem prawdy, bo prawda oznaczała, że muszę zrezygnować z tego, co zbudowałem.

Przyjrzałam mu się uważnie.

— I nadal chcesz, żeby Mia została tutaj?

Vincent uklęknął przed moją córką. Tym razem nie skopiował jej miny. Wyglądał na człowieka, który pierwszy raz nie ma żadnej zbroi.

— Chcę, żebyś mogła wybrać — powiedział do Mii. — Możesz zostać ze mną albo odejść z mamą. Nikt cię nie zatrzyma.

Mia przetarła oczy rękawem.

— Czy mój tata był odważny?

Vincent przełknął ślinę.

— Był odważniejszy ode mnie.

To zdanie uderzyło we mnie mocniej niż cała reszta.

Przez cztery lata nienawidziłam Daniela za to, że zostawił mnie samą. Żałowałam każdej rozmowy, której nie dokończyliśmy, i każdego wieczoru, kiedy Mia pytała, gdzie jest tata. Teraz dowiedziałam się, że jego milczenie nie było obojętnością. Było próbą odsunięcia od nas ludzi, których nawet Vincent bał się nazwać.

— Czy żył, kiedy mnie pochowano? — zapytałam Samuela.

Samuel spuścił wzrok.

— Jeszcze trzy dni.

Powietrze uciekło mi z płuc.

— Trzy dni?

— Chciał wrócić. Widział panią z daleka przy cmentarzu. Miał podejść, ale zauważył ludzi Renza. Potem jego rana się otworzyła.

Przycisnęłam dłoń do medalionu.

— Dlaczego nie zostawił wiadomości?

— Zostawił. Wysłał ją na pani adres.

Przypomniałam sobie kopertę z pieczęcią magazynu. Rachunek, który wyrzuciłam bez otwierania, bo wtedy byłam zbyt zajęta wyborem trumny i organizowaniem pogrzebu.

Nikt nie mógł cofnąć tych czterech lat.

Vincent podniósł księgę i podał ją Helenie.

— Zaniesiesz to do urzędu portowego.

— A ty?

— Oddam wszystko, co jest w środku. Także nazwisko Castalano.

Renzo roześmiał się z podłogi.

— Myślisz, że oni pozwolą ci odejść? Bez firmy jesteś nikim.

Vincent spojrzał na niego.

— Właśnie dlatego tak długo trzymałem się firmy.

Potem zwrócił się do strażników.

— Odłóżcie broń. Wszyscy.

Jeden z nich zawahał się.

Vincent wyjął telefon i połączył się z urzędem portowym. Podał swoje nazwisko, adres i informację o księdze. Nie prosił o ochronę dla siebie. Poprosił, żeby zabezpieczono dokumenty dotyczące Gabriela i Renza oraz żeby sprawą zajęli się ludzie spoza jego organizacji.

Nie było żadnego widowiska. Żadnych przemówień.

Był tylko człowiek, który wreszcie przestał zasłaniać się własnym nazwiskiem.

Samuel odwrócił się do mnie.

— Gabriel chciał, żeby Mia dostała coś jeszcze.

— Co?

— Nie pieniądze. To, co naprawdę należało do jej ojca.

Podał mi mosiężny klucz.

Razem zeszliśmy do podziemnego archiwum. Za ostatnim regałem znajdowała się metalowa kaseta. Klucz pasował. W środku leżał list, mała drewniana figurka konika i bransoletka zrobiona z czerwonej włóczki.

Mia wyciągnęła rękę.

— Tata zrobił to dla mnie?

— Tak — odpowiedział Samuel. — Powiedział, że kiedyś sama zdecydujesz, czy chcesz wiedzieć o wszystkim.

Mia wzięła bransoletkę i przycisnęła ją do policzka.

List był krótki. Gabriel napisał, że kocha mnie bardziej, niż potrafił powiedzieć, i że jeśli kiedyś poznam jego prawdziwe nazwisko, nie mam pozwolić, by odebrało mi ono własne.

Przeczytałam go na głos, bo Mia chciała słyszeć każde słowo.

Kiedy skończyłam, Vincent wyjął z kieszeni fotografię znalezioną w gabinecie. Odwrócił ją i podał Mii.

— To twój tata, kiedy był młody.

Mia przyjrzała się zdjęciu, a potem Vincentowi.

— Wygląda jak ty, kiedy jesteś zły.

Samuel zakrył usta, żeby ukryć uśmiech. Helena odwróciła głowę.

A Vincent po raz pierwszy pozwolił, by kącik jego ust drgnął.

Mia wsunęła fotografię do kieszonki z kaczką. Potem stanęła przed nim, skrzyżowała ręce i zmarszczyła brwi dokładnie tak jak rano.

— Nie będziesz już straszył mojej mamy.

Vincent pochylił głowę.

— Nie będę.

— I musisz nauczyć się robić lepsze miny.