CZĘŚĆ 4

…„Należy do osoby, która formalnie już nie żyje”.

Przez kilka sekund patrzyłem na ekran, nie rozumiejąc słów.

Potem zadzwoniłem do notariusza.

— Kto podpisał dokument? — zapytałem.

— Pańska żona, Ołena Sawczuk.

Poczułem, jak korytarz przechyla się pod moimi stopami.

— Moja żona nie żyje od ponad roku.

— Wiem. Dlatego dzwonię. Podpis znajduje się na pełnomocnictwie do zarządzania funduszem dzieci. Datowany jest na trzy tygodnie temu.

— To niemożliwe.

— Jest jeszcze coś. Dokument został dostarczony przez kobietę, która twierdziła, że działa w imieniu pańskiej rodziny.

Spojrzałem na Natalię.

Siedziała pod ścianą, z twarzą mokrą od łez. Wiktor stał obok niej, ale nie próbował już jej bronić.

— Kto dostarczył dokument? — zapytałem.

Notariusz zawahał się.

— Pańska teściowa. Pani Iryna.

Moja teściowa mieszkała w Czerniowcach i od dnia pogrzebu Ołeny nie odezwała się do mnie ani razu.

Zadzwoniłem do niej z korytarza szpitala.

Odebrała po trzecim sygnale.

— Oleg — powiedziała zmęczonym głosem. — Wiedziałam, że w końcu zadzwonisz.

— Czy podpisałaś dokument w imieniu Ołeny?

— Nie. Znalazłam go w jej rzeczach.

— Gdzie?

— W pudełku po bucikach dzieci. Ołena schowała tam list i kopię pełnomocnictwa. Powiedziała mi przed śmiercią, że jeśli kiedykolwiek uznasz, że praca jest ważniejsza od chłopców, mam ci to oddać.

Zamknąłem oczy.

Ołena wiedziała, jaki będę po jej odejściu.

Nie wiedziała tylko, jak bardzo.

— Dlaczego nie powiedziałaś mi wcześniej?

— Bo Natalia przyjechała do mnie dwa miesiące temu. Miała kopię listu. Powiedziała, że jeśli zacznę mówić, zabierze ci dzieci i oskarży mnie o nękanie. Byłam tchórzem.

— Co napisała Ołena?

Iryna odczytała słowa, a każdy z nich przeszedł przeze mnie jak zimne ostrze.

— „Olegu, jeśli to czytasz, znaczy, że znowu próbujesz kupić bezpieczeństwo za cenę własnej obecności. Nie oddawaj chłopców nikomu, kto obieca ci, że będą cicho. Dziecko, które jest ciche ze strachu, nie jest spokojne”.

Wróciłem na oddział.

Natalia podniosła głowę.

— To nie miało tak wyglądać.

— Wiem.

— Kochałam cię.

— Być może. Ale kochałaś też pieniądze, kontrolę i wersję mnie, którą można było prowadzić za rękę.

Wiktor odchrząknął.

— Panie Olegu, mogę wszystko wyjaśnić. Przelewy nie zostały jeszcze wykonane.

— Ale dokumenty zostały sfałszowane.

— Natalia mnie zmusiła.

— Nie. Wziąłeś za to pieniądze.

Z kieszeni wyjąłem telefon i zadzwoniłem do zarządu banku. Jeszcze tego samego dnia zablokowano wszystkie rachunki spółek, które Wiktor założył pod pozorem doradztwa. Nie pozwoliłem jednak, żeby sprawa została zamieciona pod dywan. Dokumenty trafiły do prokuratury, a Natalia i Wiktor zostali zatrzymani przed szpitalem, kiedy próbowali wyjechać z Kijowa.

Nie było widowiska.

Nie było krzyków.

Natalia tylko odwróciła się przed wejściem do samochodu.

— Oleg, nie pozwól im zabrać mi wszystkiego.

— Sama zaczęłaś od zabierania.

Tego wieczoru lekarze powiedzieli, że stan bliźniąt jest stabilny. Substancja nie zdążyła wywołać trwałych zmian, ale musieli zostać pod obserwacją przez kilka dni.

Lesia siedziała przy ich łóżeczkach, trzymając w dłoni swój bordowy szalik. Na jego końcu wciąż wisiała maleńka plama owsianki.

— Powinna pani wrócić do domu — powiedziałem.

— Nie zostawię ich samych.

— Nie jest pani już moją pracownicą.

Spojrzała na mnie ostrożnie.

— To znaczy, że mnie pan zwalnia?

— To znaczy, że proponuję pani zostać opiekunką chłopców z pełnym wynagrodzeniem, ubezpieczeniem i umową podpisaną przez niezależnego prawnika. A operację pani ojca opłacę z własnych pieniędzy, nie z funduszu dzieci.

Lesia długo milczała.

— Nie chcę litości.

— To nie litość. To zapłata za to, że jako jedyna patrzyła pani na nich, a nie na mój majątek.

Przyjęła umowę dopiero następnego dnia.

Nie chciała podwyżki, dopóki nie zobaczyła rachunków za leczenie ojca. Wtedy powiedziała, że odda mi wszystko, jeśli kiedykolwiek będzie mogła.

— Niech pani odda to chłopcom — odpowiedziałem. — Będą potrzebowali kogoś, kto pamięta, że butelka nie zawsze jest tylko butelką.

Bransoletkę znaleziono w bocznej kieszeni torby Lesii. Natalia wcześniej rozcięła podszewkę i wsunęła ją pod materiał. Lesia nie dotknęła jej nawet przez chwilę.

Przygotowane butelki przekazano do badań. W kilku znaleziono ślady tego samego środka. Nie jednej nocy. Wielu nocy.

Najgorsze było to, że za każdym razem spałem w pokoju obok.

Najlepsze, że Lesia nie przestała mówić.

Podczas postępowania okazało się też, że Ołena przed śmiercią zmieniła zasady funduszu. Natalia nie mogła nigdy uzyskać do niego dostępu. Cały majątek miał być przeznaczony na leczenie i edukację chłopców, a decyzje miały podejmować trzy osoby: ja, Iryna i niezależny opiekun wybrany przez Ołenę.

Ołena przewidziała nawet moją słabość.

Nie przewidziała tylko, że będę musiał nauczyć się ojcostwa przy szpitalnym łóżku, z dwoma niemowlętami i kartką pełną godzin karmienia.

Codziennie rano czytałem notatki Lesii.

„Marek wypił sto dwadzieścia mililitrów”.

„Danilo zasnął po kołysaniu”.

„Obaj śmiali się, kiedy spadła łyżeczka”.

Z czasem zacząłem pisać własne.

Nie o spotkaniach.

Nie o umowach.

O tym, że Marek marszczy nos, kiedy słyszy wodę, a Danilo łapie mnie za palec tak mocno, jakby chciał sprawdzić, czy naprawdę zostanę.

Pewnego ranka, kiedy lekarz pozwolił nam zabrać ich do domu, Lesia przygotowała mleko, a ja sam zapiąłem dzieci w chustach. Nie wyszło mi dobrze. Jedna klamra przekręciła się, a Danilo zaczął protestować.

— Za ciasno — powiedziała Lesia.

— Wiem.

— Panie Olegu, trzeba poluzować tutaj.

— Wiem, gdzie jest klamra.

— W takim razie dlaczego trzyma ją pan jak dokument do podpisu?

Popatrzyłem na nią.

Po raz pierwszy od wielu dni zaśmiałem się naprawdę.

W domu nie czekała na nas Natalia. Nie było jej wysokich obcasów przy schodach, jej perfum w przedpokoju ani zamkniętych drzwi do pokoju dzieci.

Czekała za to kartka od Iryny, położona na stole obok fotografii Ołeny.

„Nie próbuj być idealnym ojcem. Bądź obecnym”.

Wziąłem fotografię do ręki, a potem spojrzałem na bliźnięta.

Marek poruszył ustami.