CZĘŚĆ 4
Maryna nie chciała oddać telefonu Andrzejowi.
Ściskała go tak mocno, że pobielały jej knykcie.
— To numer Piotra — powiedziała.
— Piotr nie żyje — przypomniał Andrzej.
— Wiem.
— Ktoś się pod niego podszywa.
— Nie — odparła Maryna. — Piotr żyje.
Galina osunęła się na krzesło. Metalowa noga zapiszczała po płytkach.
Przez kilka sekund słyszeliśmy wyłącznie jednostajny szum automatu z wodą.
— Widziałam go trzy tygodnie temu — powiedziała Maryna. — Na dworcu. Powiedział, że Andrzej kłamie o śmierci brata, bo chciał ukryć coś przed rodziną.
Andrzej chwycił oparcie krzesła.
— Mój brat zginął w pożarze warsztatu. Rozpoznałem jego rzeczy.
— Nie ciało — odpowiedziała Maryna. — Tylko rzeczy.
Galina podniosła głowę.
— Przestań.
— Ty wiedziałaś? — spytał Andrzej.
— Nie wiem, o czym mówisz.
— Wiedziałaś, że Piotr może żyć?
Galina odwróciła wzrok.
Radecki spokojnie przesunął wniosek po stoliku.
— Magazyn przy ulicy Portowej znajduje się cztery kilometry stąd. Jeżeli chcemy odzyskać próbkę i ustalić, kto użył konta, trzeba pojechać teraz. Laboratorium nie wyda materiału bez osobistego potwierdzenia pana Szewczuka.
— Nie jadę z tobą — powiedziała Maryna.
— Nie proszę cię o zaufanie — odparł Andrzej. — Proszę cię, żebyś nie jechała sama.
— Całe życie wszystko robiłeś za plecami innych. Teraz możesz pojechać za mną.
Wyszliśmy z kliniki o dwudziestej pierwszej. Powietrze było ostre, a mokry asfalt odbijał światła samochodów. W mojej kieszeni wciąż znajdowała się kartka Marty, zmięta wcześniej przez Andrzeja.
W samochodzie nikt się nie odzywał.
Po dziesięciu minutach Andrzej powiedział:
— To dlatego chciałaś zobaczyć dokumentację?
— Nie wiedziałam, co w niej jest.
— Mogłaś mi ją oddać.
— Mogłam też pozwolić, żebyś dalej opowiadał córkom o bracie, którego nie znasz.
— Nie wiedziałem, że jestem bezpłodny.
— Wiedziałeś wystarczająco dużo, żeby podpisać zgodę.
— Byłem po wypadku. Matka powiedziała, że to konieczne leczenie.
— A potem zapomniałeś?
— Nie zapomniałem. Wyparłem.
Spojrzałam na niego przez chwilę.
To była pierwsza odpowiedź tego dnia, która nie brzmiała jak wymówka.
Magazyn był prawie pusty. W środku pachniało olejem, mokrym kartonem i rdzą. Na końcu hali paliła się jedna lampa.
Maryna wysiadła pierwsza.
— Nie podchodźcie — powiedział męski głos.
Z ciemności wyszedł Piotr.
Był starszy, niż zapamiętałam go z rodzinnych zdjęć, z blizną biegnącą od ucha do szyi. Andrzej patrzył na niego, jakby świat właśnie pękł na dwie części.
— Piotr?
— Cześć, bracie.
Galina wysiadła z samochodu i wydała z siebie krótki, urwany dźwięk.
— To niemożliwe.
— Dla ciebie wygodne — odpowiedział Piotr. — Wygodne było powiedzieć wszystkim, że zginąłem.
Andrzej ruszył ku niemu.
— Co zrobiłaś? — zapytał matkę.
Galina zaczęła płakać.
— Piotr ukradł pieniądze z firmy. Chciał uciec. Powiedziałam, że nie żyje, żeby uratować nazwisko.
— A potem pozwoliłaś mu wrócić po ośmiu latach?
— To on się odezwał.
Piotr uniósł małą lodówkę transportową.
— Nie wróciłem po pieniądze. Wróciłem po dowód, że dziecko Maryny nie jest twoim synem.
Maryna odwróciła się gwałtownie.
— Co ty mówisz?
Piotr spojrzał na nią.
— Jestem ojcem tego dziecka.
Andrzej zbladł.
— Ty?
— Maryna poznała mnie, kiedy pracowała w warsztacie pod innym nazwiskiem. Nie wiedziała, że jestem twoim bratem. Dowiedziała się dopiero później. Kiedy powiedziała ci o ciąży, uznała, że mogę zniknąć tak samo jak wcześniej.
Maryna zakryła twarz dłońmi.
— To miało być twoje dziecko — wyszeptała. — Miałeś je wychować. Nie wiedziałam, że rodzina zrobi z niego sztandar.
Andrzej podszedł bliżej.
— Dlaczego powiedziałaś, że to syn?
— Bo Galina obiecała mi pieniądze i mieszkanie, jeśli urodzę następcę. A ty tak bardzo chciałeś usłyszeć to słowo, że nie zadałeś żadnego pytania.
Nikt nie zaprzeczył.
Radecki wziął lodówkę od Piotra. W środku znajdowała się próbka oraz dokumenty z kliniki. Nie było tam dowodu na ojcostwo Andrzeja. Był za to formularz podpisany przez Galinę, w którym prosiła o wydanie materiału genetycznego bez wiedzy syna.
— Chciałaś podmienić próbkę — powiedział Andrzej.
— Chciałam ochronić rodzinę.
— Nie. Chciałaś ochronić nazwisko.
Galina spojrzała na mnie.
— Ty też zabierasz mu dzieci.
— Nie zabieram. One jadą ze mną, bo tak ustaliliśmy.
— Przecież on jest ich ojcem!
— Biologicznie być może. Ale ojcostwo to nie nagroda przyznawana za urodzenie syna.
Andrzej spuścił wzrok.
Marta powiedziała mu rano, że nie chce, żeby był sam. Sofia pytała, czy zadzwoni do nich po narodzinach brata. On odpowiedział, że wtedy szczególnie.
A przecież właśnie wtedy zamierzał zniknąć najbardziej.
— Olena — powiedział cicho. — Czy mogę zobaczyć kartkę?
Wyjęłam ją z kieszeni i podałam mu.
Papier był pomarszczony, a granatowe gwiazdy rozmazały się od wilgoci.
Andrzej czytał długo.
— „Pamiętaj, że my też jesteśmy twoje” — przeczytał.
— Tak.
— Nie zasłużyłem na to, żeby tak o mnie myślały.
— Nie mówię ci, na co zasłużyłeś. Mówię ci, co jeszcze możesz zrobić.
— Co?
— Powiedz im prawdę. Nie o Piotrze i nie o Marynie. O sobie. O tym, że potraktowałeś je jak przeszkodę.
Piotr odszedł kilka kroków, zostawiając lodówkę na stole. Maryna usiadła na drewnianej skrzyni i płakała bezgłośnie. Galina patrzyła na syna, jakby pierwszy raz widziała cenę własnych decyzji.
Andrzej wyjął telefon.
— Zadzwonię do nich.
— Nie teraz. Są już w drodze do ośrodka.
— Jutro?
— Jutro też nie wystarczy samo „przepraszam”.
— Co mam powiedzieć?
— Że ich nie wymienisz na syna. I że jeśli kiedyś przestaną ci ufać, nie będziesz udawał, że stało się to nagle.
Skinął głową.
Nie obiecywał cudów. Nie prosił o powrót. Wreszcie rozumiał, że żadna wiadomość nie naprawi chwili, w której odsunął własne dzieci, bo uwierzył w rodzinny tytuł dla nienarodzonego chłopca.
Następnego ranka doktor Lewicki pobrał próbki od Maryny i Piotra. Wynik potwierdził ojcostwo Piotra. Galina wycofała się z zarządzania rodzinną firmą, a jej udział został zamrożony do czasu wyjaśnienia wszystkich fałszerstw. Piotr podpisał z Maryną umowę dotyczącą opieki nad dzieckiem, ale nie wrócił do dawnej rodziny. Powiedział, że przez lata żył pod cudzym grobem i nie zamierza już mieszkać pod cudzym nazwiskiem.
Andrzej pojechał na lotnisko wojskowe trzy dni później.
Nie pojechał za mną.
Czekał przy ogrodzeniu, kiedy Sofia i Marta wróciły z odprawy, a w rękach trzymał nową kartkę. Była równo złożona, bez ozdobników.
— Tato, przeczytaj — powiedziała Sofia.
Andrzej rozłożył papier.
Nie było tam ani gwiazd, ani słowa „syn”. Tylko dwa krótkie zdania napisane przez dziewczynki razem: „Nie wiemy jeszcze, czy ci wierzymy. Ale możesz zacząć mówić prawdę”.
Andrzej przycisnął kartkę do piersi.
— Zacznę — odpowiedział.
Marta wyciągnęła rękę, ale nie przytuliła go. Położyła mu w dłoni ołówek z małym gumowym lisem na końcu.
— Żebyś nie podpisywał już niczego, czego nie czytasz.
Tym razem Andrzej nie próbował się uśmiechać.
Kiedy odchodziłyśmy, zobaczyłam, że usiadł przy stoliku odpraw i zaczął czytać każdy dokument od pierwszej linijki, z granatowymi gwiazdami Marty leżącymi obok łokcia.
Przegapiłeś początek?
