CZĘŚĆ 4
…a żądanie zostało złożone na nazwisko Granta.
Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.
Samuel trzymał srebrnego żurawia w zaciśniętej dłoni. Jego małe palce pobielały od siły.
— Oddajcie mi dokumenty — powiedział Grant.
Doktor Varga nie drgnął.
— Zostały zabezpieczone.
— To mój materiał genetyczny.
— Nie ma w nim pańskiego materiału genetycznego.
Grant spojrzał na mnie z nagłą wściekłością.
— Ty to zaplanowałaś?
— Dowiedziałam się o dziecku dziesięć minut temu.
— Chcesz mnie pogrążyć.
— Chcę, żeby Samuel dostał pomoc.
Jocelyn zaczęła płakać mocniej. Wcześniej wydawało mi się, że jej łzy są tylko kolejną formą manipulacji. Teraz zobaczyłam, jak chłopiec oddycha płytko, jak jego policzek traci kolor i jak ręka opada mu bezwładnie na bok.
— Czy on potrzebuje leczenia natychmiast? — spytałam.
— Potrzebuje pani zgody na dodatkowe badania i pobranie komórek — odpowiedział doktor. — Jeśli zgodność się potwierdzi, można rozpocząć przygotowania do terapii.
Grant poderwał głowę.
— Nie podpisze niczego.
— To moje dziecko — powiedziałam.
— Nie wychowujesz go.
— Bo ukradliście mi możliwość, żeby go poznać.
Jocelyn wstała. Samuel jęknął, więc przycisnęła go do siebie.
— Grant, przestań.
— Ty też będziesz mnie pouczać?
— To przez ciebie ona nic nie wiedziała.
— Przez nas oboje.
— Nie. Ty powiedziałeś, że jeśli nie zgodzę się na transfer, pokażesz Laurel, że jestem lojalna wobec ciebie, a nie wobec niej. Bałam się, że mnie zostawisz.
Grant roześmiał się krótko, bez śladu wcześniejszej elegancji.
— I co? Myślisz, że teraz zrobisz z siebie ofiarę?
Jocelyn odpięła srebrnego żurawia od płaszcza i położyła go na biurku.
— Nie jestem ofiarą. Jestem matką, która pozwoliła ci odebrać komuś dziecko.
To zdanie uderzyło mnie mocniej niż wszystko, co powiedział Grant.
Doktor Varga przesunął w moją stronę zgodę na badanie.
— Nie musi pani decydować pod presją.
Spojrzałam na Samuela. Miał moje brwi. Mój odruch zaciskania ust. Nawet mała blizna nad lewym łukiem brwiowym przypominała mi zdjęcie z dzieciństwa, na którym spadłam z roweru przed domem babci.
Ale nie znał mnie.
A ja nie znałam jego.
— Jeśli podpiszę, co stanie się z nim? — zapytałam.
— Dostanie szansę.
— A co z drugim zarodkiem?
Grant odpowiedział za lekarza.
— Nie masz do niego żadnych praw.
— Mam prawo wiedzieć, co zrobiono z moim ciałem.
— Chcesz jeszcze jednego dziecka? — syknął. — Przecież zawsze twierdziłaś, że nie dasz rady.
Wtedy zrozumiałam, czego naprawdę chciał.
Nie chodziło o rodzinę.
Chodziło o obraz rodziny, który można było pokazać wspólnikom, rodzicom i ludziom z jego firmy. O syna, który miał nosić jego nazwisko, choć nie nosił jego krwi. O dziecko, które miało przykryć zdradę i udowodnić wszystkim, że to ja byłam przyczyną rozpadu małżeństwa.
A drugi zarodek miał być jego zapasowym planem.
Gdyby z Jocelyn przestało mu być wygodnie, znalazłby kolejną kobietę. Kolejną rodzinę. Kolejną wersję historii.
— Chciałeś wykorzystać drugi zarodek z kimś jeszcze? — spytałam.
Grant milczał.
Doktor Varga podniósł wzrok znad dokumentów.
— Żądanie wydania zarodka złożono trzy dni temu. Wskazano nazwisko pacjentki, która nie brała udziału w państwa leczeniu. Jej podpis również wygląda na skopiowany.
Jocelyn chwyciła oparcie krzesła.
— Kto to jest?
Lekarz podał mi kartkę.
Na nazwisku zatrzymałam wzrok.
Była to asystentka Granta z jego firmy, kobieta, którą przedstawiał mi kiedyś jako „niezastąpioną pomoc”.
Grant pobiegł do drzwi, ale doktor Varga zastąpił mu drogę.
— Nie może pan wyjechać z kraju ani kontaktować się z kliniką w tej sprawie. Zarząd placówki otrzymał pełną dokumentację.
— Nie macie prawa niszczyć mojego życia.
— Sam je pan niszczył, podpisując cudzym nazwiskiem.
Grant spojrzał na Jocelyn.
— Powiedz im, że to był twój pomysł.
Ona podniosła twarz.
— Nie.
— Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłem?
— Nie zrobiłeś tego dla mnie. Zrobiłeś to, żeby mieć kogoś, kto będzie potwierdzał twoją wersję.
Grant uderzył pięścią w ścianę. Samuel zapłakał tak gwałtownie, że pielęgniarka wbiegła do gabinetu.
Dalsze minuty potoczyły się chaotycznie. Pielęgniarka zabrała chłopca na oddział, a Jocelyn poszła za nią. Ja zostałam przy biurku, z długopisem nad zgodą na badanie.
— Nie musisz tego robić dla mnie — powiedziałam do Jocelyn, kiedy wróciła.
— Robię to dla niego.
— A potem?
— Potem powiem wszystko, co wiem. Także o drugim zarodku.
— Dlaczego mam ci wierzyć?
Jocelyn spojrzała na srebrnego żurawia leżącego na biurku.
— Nie musisz. Wystarczy, że przestaniesz pozwalać Grantowi decydować za ciebie.
Podpisałam zgodę.
Nie dlatego, że wybaczyłam Jocelyn.
Nie dlatego, że nagle poczułam się matką gotową na każdy gest i każde poświęcenie. Byłam wściekła, przestraszona i zupełnie obca dla dziecka, któremu właśnie mogłam uratować życie.
Podpisałam, bo Samuel nie był dowodem niczyjej miłości ani trofeum w cudzej wojnie.
Był chłopcem, który potrzebował pomocy.
Badanie zgodności rozpoczęło się jeszcze tego samego dnia. Grant został sam w korytarzu, bez garnituru wyglądającego jak zbroja. Jocelyn siedziała pod salą zabiegową i ściskała kartkę z nazwiskiem asystentki. Gdy przechodziłam obok, podała mi srebrnego żurawia.
— To twoje — powiedziała.
— Kupiłam go dla ciebie.
— Wiem.
Nie wzięłam go od razu.
— Dlaczego go nosiłaś?
Jocelyn zacisnęła usta.
— Bo przypominał mi, kim byłam, zanim zaczęłam kłamać.
Później oddała pełną dokumentację klinice i podpisała zeznanie dotyczące transferów. Grant stracił stanowisko, zanim zdążył wykorzystać drugi zarodek. Jego wspólnicy dowiedzieli się, że przez lata przedstawiał cudze decyzje jako własne sukcesy. Nie musiałam patrzeć, jak upada. Wystarczyło, że przestał mieć władzę nad historią.
Jocelyn nie została moją przyjaciółką. Nie mogła nią zostać.
Ale została przy Samuelu podczas badań, zgodziła się na każdy zabieg i ani razu nie próbowała odebrać mi prawa do poznania syna.
Kiedy wyniki potwierdziły zgodność, doktor Varga powiedział, że leczenie będzie trudne, ale możliwe.
Samuel spał wtedy na moich kolanach. W dłoni nadal trzymał srebrnego żurawia.
— Będziesz musiała nauczyć się jego życia od początku — powiedział lekarz.
Pogładziłam chłopca po włosach.
— On też będzie musiał nauczyć się mojego.
Grant pojawił się jeszcze raz, kilka dni później, bez prawnika i bez eleganckiego płaszcza. Stał przed oddziałem, a między palcami obracał kluczyki do samochodu.
— Chcę go zobaczyć — powiedział.
— Możesz, jeśli zgodę wyda lekarz i jeśli Jocelyn będzie obok.
— A ty?
— Ja też będę.
— Nadal mnie nienawidzisz?
Spojrzałam na niego długo.
— Nie mam już dla ciebie tyle miejsca w głowie.
To zabolało go bardziej niż obelga.
Nie odpowiedział. Odwrócił się i odszedł korytarzem, który sam wybrał na scenę swojego triumfu.
Ja zostałam przy sali Samuela.
Pielęgniarka wyjęła z jego dłoni srebrnego żurawia, żeby nie przeszkadzał podczas badania. Chłopiec zapłakał, więc położyłam mu swoją dłoń na ramieniu.
— Jestem tutaj — powiedziałam.
Otworzył oczy.
Nie znał mojego głosu.
Ale nie puścił mojej ręki.
Przegapiłeś początek?
