CZĘŚĆ 4
…i to właśnie na tym koncie znajdowała się kwota, której ojciec potrzebował, żeby ocalić własną firmę.
Ben nie powiedział nic przez kilka sekund. Potem spojrzał na mnie przez szybę sali intensywnej terapii.
— Maja, zostań przy Rózi — poprosił. — Ja muszę odebrać ten telefon.
— Nie. Tym razem pójdę z tobą.
Ojciec stał pod ścianą, blady i spocony. Telefon nadal miał przy uchu.
— Nie macie prawa blokować tego rachunku — mówił. — Jestem jej ojcem.
Marta wyjęła z torby długopis.
— Był pan jej ojcem. To nie daje panu prawa do pieniędzy dorosłej kobiety.
— Ona nie jest w stanie podjąć decyzji.
— Owszem, jest — odpowiedziałam. — Podjęła je przed porodem. Podpisała wszystko, kiedy była przytomna, spokojna i świadoma.
Ojciec rzucił mi ostre spojrzenie.
— Ty też jesteś przeciwko mnie?
Pytanie zabrzmiało tak, jakby przez całe życie czekał, aż wybiorę między nim a Rózią.
— Nie jestem przeciwko tobie — powiedziałam. — Jestem po stronie tego, co powiedziała Rózia.
Lekarz wyszedł z sali i wskazał na drzwi.
— Jej stan jest stabilniejszy. Można wejść na chwilę. Tylko jedna osoba.
Ojciec natychmiast ruszył do przodu.
— Jestem jej rodziną.
— Jej mąż wejdzie pierwszy — odparła pielęgniarka.
Ben spojrzał na mnie.
— Idź ty.
— Nie będę już wchodzić przed tobą.
— To nie chodzi o mnie. Rózia chciała, żebyś była obok, kiedy się obudzi.
Położył mi na dłoni kartkę z jej oświadczeniem. Papier był ciepły od jego kieszeni, a w rogu widniała maleńka plama po kawie. Pomyślałam, że Rózia pewnie dotykała tego rogu, zanim podpisała dokument, bo zawsze przesuwała palcem po papierze, kiedy próbowała zebrać myśli.
Weszłam do sali.
Rózia miała zamknięte oczy, ale kiedy usiadłam obok, poruszyła palcami.
— Przyszłaś — wyszeptała.
— Przyszłam.
— Nie złość się na Bena.
— Nie jestem zła na niego.
— Byłaś.
Nie umiałam zaprzeczyć.
— Myślałam, że cię wykorzysta.
Rózia otworzyła oczy.
— To ja go poprosiłam, żeby mnie poślubił.
— Wiem.
— Nie wiedziałaś.
— Teraz wiem.
— Powiedziałam mu, że chcę mieć rodzinę, ale nie chcę, żeby wszyscy mówili, że jestem za głupia, żeby ją stworzyć.
Zacisnęłam dłoń na jej palcach. Były zimne i lekkie jak gałązki.
— Nie jesteś głupia.
— Wiem. Ben mi to powtarzał. Marta też. Ale najbardziej chciałam, żebyś ty to powiedziała.
Pochyliłam głowę.
— Przepraszam, Róziu.
— Za co?
— Za to, że kochałam cię tak, jakbyś była wiecznie mała.
Jej usta drgnęły.
— Nadal możesz mnie kochać. Tylko trochę inaczej.
Zaśmiałam się przez łzy, a ona zaraz skrzywiła się z bólu.
— Nie śmiej mnie rozśmieszać — szepnęła.
— Będę uważać.
— Chłopcy mają imiona.
— Jakie?
— Leon i Filip. Ben chciał nazwać jednego Aleksander, ale powiedziałam, że to imię dla człowieka, który nosi pelerynę.
— Miałaś rację.
— Wiem.
Kiedy wyszłam, Ben stał przy automacie z wodą. Ojca nie było.
— Gdzie on jest? — zapytałam.
— Poszedł do banku.
— Sam?
Marta pokręciła głową.
— Nie. Pani Elżbieta zadzwoniła do dyrektora oddziału, a on czeka tam na wyjaśnienia. Nie został zatrzymany ani zamknięty. Po prostu po raz pierwszy nie może przejść przez drzwi, pokazując cudzy podpis.
To nie wystarczyło, żeby naprawić wszystko. Ale wystarczyło, żeby zatrzymać kolejną kradzież.
Ben oparł głowę o ścianę.
— Powinienem był powiedzieć ci wcześniej.
— Dlaczego nie powiedziałeś?
— Bo Rózia prosiła, żebym nie odbierał ci prawa do zrozumienia tego samodzielnie. Chciała, żebyś usłyszała prawdę dopiero wtedy, kiedy nie będziesz mogła jej zagłuszyć troską.
— Byłeś jej mężem czy strażnikiem?
— Ani jednym, ani drugim. Byłem człowiekiem, który obiecał jej, że kiedy powie „nie”, nie będę tłumaczył tego za nią.
Przez chwilę patrzyliśmy na drzwi sali.
— Kochałeś ją od dawna? — zapytałam.
Ben uśmiechnął się smutno.
— Od balu w czwartej klasie kochałem jej odwagę. Później zrozumiałem, że kocham także jej złość, upór i to, że potrafiła poprawić mnie przy wszystkich. To nie było małżeństwo z litości.
— A obietnica z dzieciństwa?
— Rózia przypomniała mi o niej w dniu, kiedy poprosiła mnie o rękę. Powiedziała, że długo czekała, aż dorosnę do własnych słów.
Poczułam wstyd, ale tym razem nie próbowałam go od siebie odsunąć.
Nad ranem pozwolono nam zobaczyć bliźnięta. Leżały w dwóch przezroczystych łóżeczkach, z maleńkimi czapkami zsuniętymi na uszy. Leon miał zaciśniętą piąstkę, a Filip poruszał ustami, jakby już próbował coś powiedzieć.
Ben stanął przy nich i dotknął palcem dłoni Leona.
— Cześć, synku.
— Słyszą cię? — spytałam.
— Nie wiem.
— To mów dalej.
— Będę.
Rózia po dwóch dniach została przeniesiona z intensywnej terapii na zwykły oddział. Nadal była słaba, ale sama poprosiła pielęgniarkę o lustro. Poprawiła włosy, spojrzała na swoje odbicie i powiedziała:
— Wyglądam jak wojowniczka.
— Wyglądasz jak ktoś, kto przeżył coś strasznego — odpowiedziałam.
— To też.
Ojciec przyszedł następnego wieczoru. Nie przyniósł kwiatów. Trzymał w ręku kopertę z banku i mały klucz do metalowej kasetki.
Stanął przy łóżku Rózi.
— Chcę ci coś oddać — powiedział.
Rózia spojrzała na niego bez uśmiechu.
— Pieniądze?
— Dokumenty. I klucz. Trzymałem twoje rzeczy.
— Nie. Trzymałeś moje rzeczy przede mną.
Ojciec przełknął ślinę.
— Bałem się, że sobie nie poradzisz.
— A potem użyłeś mojego konta, żeby spłacić swoje długi.
— Myślałem, że uratuję firmę i wszystko oddam.
Marta stała przy drzwiach, ale nie wtrącała się. Ben trzymał bliźniaka na rękach. Ja siedziałam obok Rózi i czułam, że ta rozmowa należy do niej.
— Oddasz — powiedziała Rózia.
Ojciec podniósł głowę.
— Co?
— Wszystko. Nie mnie. Na konto, które założyłam dla chłopców. I napiszesz, że to był mój wybór.
— Rózia, ja…
— Nie mów, że jesteś ojcem. Wiem. Właśnie dlatego tak bolało.
Jego twarz zmieniła się, ale Rózia nie odwróciła wzroku.
— Możesz przychodzić do wnuków, jeśli zapytasz, a oni powiedzą, że chcą cię widzieć. Nie dostaniesz już mojej karty, moich dokumentów ani żadnego podpisu.
Ojciec spojrzał na mnie, szukając sojuszniczki.
Tym razem jej nie znalazł.
— To uczciwe — powiedziałam.
Rózia odetchnęła głęboko.
— Maja, podaj mi zeszyt.
Na stoliku leżał jej czerwony zeszyt w kratkę, ten sam, w którym ćwiczyła podpis. Otworzyła go na ostatniej stronie i powoli napisała swoje imię.
Rózia Kowalska.
Litery były trochę krzywe, ale każda należała do niej.
Podała zeszyt ojcu.
— To jest mój podpis. Zapamiętaj go.
Ojciec wziął kartkę. Nie przeprosił. Jeszcze nie. Wyszedł z kopertą i kluczem w dłoni, a jego kroki długo odbijały się od szpitalnej posadzki.
Ben położył Filipa obok Leona w małym łóżeczku Rózi. Chłopcy poruszyli się jednocześnie, jakby rozpoznali swój rytm.
Rózia wyciągnęła rękę. Ujęłam ją, a Ben położył swoją dłoń na naszych palcach.
— Maja — powiedziała Rózia — przyjdziesz jutro?
— Przyjdę.
— Ale nie po to, żeby decydować.
— Po co więc?
Rózia spojrzała na bliźnięta, potem na nas.
— Żebyś była ciocią.
Zaśmiałam się cicho.
— To potrafię.
Ben poprawił czapkę na głowie Leona.
— A ja nadal mam obietnicę z czwartej klasy do spełnienia.
Rózia zmarszczyła nos.
— Bal maturalny już był.
— W takim razie zabiorę cię na pierwszy rodzinny taniec.
Pielęgniarka przyniosła radio, żeby sprawdzić, czy bliźnięta dobrze reagują na dźwięki. Z głośnika popłynęła spokojna melodia. Ben wyciągnął rękę do Rózi, a ona, blada i podłączona do kroplówki, podniosła się z poduszki.
— Tylko jeden krok — ostrzegłam.
— Dwa — poprawiła mnie.
Zrobiła pierwszy, podpierając się na jego ramieniu.
Potem drugi.
A kiedy Leon zacisnął maleńką dłoń na palcu Filipa, Rózia szepnęła do mnie:
— Widzisz? Nie trzeba mnie prowadzić. Wystarczy, że idziesz obok.
Przegapiłeś początek?
