CZĘŚĆ 4

…i przez chwilę nikt się nie poruszył.

Deszcz bębnił w witraże, jakby ktoś tysiącami palców próbował dostać się do środka.

Adrián wziął kartkę od Eleny.

Jego wzrok przesuwał się po linijkach.

— Kto? — zapytałam.

Nie odpowiedział od razu. Nie dlatego, że nie chciał. Po prostu papier drżał mu między palcami.

Victoria stała przy ołtarzu z pękniętą łodygą lilii w dłoni. Na jej białej sukni pojawiła się kropla krwi.

— To mój podpis — powiedział Adrián.

— Co?

— Pod nakazem przeniesienia pieniędzy. Podpisałem go miesiąc przed śmiercią ojca.

Marcos podszedł bliżej.

— Panie, pański podpis jest na wielu dokumentach.

— Ten przelew poszedł na konto spółki należącej do mojej matki.

Elena zacisnęła usta.

— Pańska matka przekazała te pieniądze Berrerze.

Poczułam, że dziecko poruszyło się pod moim sercem. Delikatne uderzenie, jak ostrzeżenie albo prośba, żebym nie odwracała wzroku.

— Powiedziałaś, że twoja matka nie żyje — przypomniałam Adriánowi.

— Tak.

— A jeśli nie umarła?

W katedrze znów rozległ się krzyk. Tym razem z galerii dla chóru.

Starsza kobieta w czarnym kapeluszu wyszła zza kolumny. Jej twarz była wychudzona, ale oczy miała dokładnie takie, jak Adrián: ciemne, nieruchome, trudne do zniesienia.

Adrián wycelował broń.

— Mamo.

Marta Moretti zdjęła rękawiczkę.

— Opuść broń, synu.

— Widziałem twoją trumnę.

— Widziałeś ciało kobiety, której nikt nie znał.

Victoria cofnęła się, jakby nagle zabrakło pod nią posadzki.

— Ty żyjesz?

Marta nawet na nią nie spojrzała.

— Przez dziewięć lat ukrywałam się, żeby utrzymać rodzinę przy życiu. Twój ojciec chciał wyjść z interesu. Berrera znalazł sposób, by wykorzystać jego podpis i twoją ambicję. A ja pozwoliłam wszystkim myśleć, że zginęłam, bo wtedy nikt nie szukał prawdziwego właściciela pieniędzy.

Adrián opuszczał broń bardzo powoli.

— To ty kazałaś zabić ojca?

— Nie. Kazałam mu odejść. Berrera uznał, że martwy będzie bardziej użyteczny.

Elena otworzyła księgę na ostatniej stronie.

— Pani Moretti zapłaciła za ochronę Klary, nie za jej śmierć. To Berrera zmienił plan. Victoria dowiedziała się o tym i zaczęła go szantażować.

Victoria roześmiała się krótko, rozpaczliwie.

— Wszyscy tutaj kłamiecie, żeby ocalić siebie.

— Nie wszyscy — powiedziałam.

Wyjęłam z kieszeni płaszcza mosiężną jaskółkę. Odpięłam jej tylną blaszkę. W środku znajdował się zwinięty pasek papieru.

Adrián spojrzał na mnie z osłupieniem.

— Co to jest?

— Wiadomość od twojego ojca. Znalazłam ją w naszym mieszkaniu dzień przed ucieczką. Myślałam, że to groźba. Dopiero dziś zrozumiałam, że próbował mnie ostrzec.

Podałam mu papier.

Czytał szeptem:

— „Klara, jeśli Adrián cię odnajdzie, powiedz mu, że nie ufać ma temu, kto chce odziedziczyć jego strach”.

Wszyscy spojrzeli na Victorię.

— To nie dowód! — krzyknęła.

— Nie — odpowiedziałam. — Ale twoja reakcja nim jest.

Victoria rzuciła bukietem w kamienną posadzkę.

— Chciałam tylko przeżyć! Twój ojciec zamierzał mnie usunąć, a Berrera miał mnie sprzedać ludziom z portu. Adrián był jedyną osobą, która mogła mnie ochronić.

— Mogłaś mi powiedzieć — powiedział Adrián.

— A ty byś mi uwierzył? Kochałeś ją.

Spojrzała na mój brzuch.

— Nawet kiedy myślałeś, że cię zdradziła.

Adrián zacisnął szczękę.

— To ty wysłałaś ludzi za Klarą.

— Tak.

Przyznała to bez krzyku. I właśnie dlatego poczułam zimno głębiej niż wcześniej.

— Ale nie wiedziałam, że Berrera podmienił truciznę. Przysięgam.

Marcos podszedł do niej.

— Oddaj telefon.

Victoria rzuciła mu urządzenie. Na ekranie widniała ostatnia wiadomość od Berrery: Jeśli chłopak dowie się o matce, wszyscy zginiemy.

Adrián przeczytał ją i nagle odwrócił się do Eleny.

— Gdzie on jest?

— W porcie San Marcos. Ma łódź.

— Marcos, zabierz ludzi.

— A Klara?

Adrián spojrzał na mnie. W jego oczach zobaczyłam panikę, której nie pokazałby żadnemu mężczyźnie w tej katedrze.

— Zostajesz z nią — rozkazał. — Nikt jej nie dotknie.

— Nie jedź sam — powiedziałam.

— Nie jadę sam. Mam ciebie.

— Jestem w siódmym miesiącu ciąży, Adrián.

— I przez siedem miesięcy byłaś silniejsza niż wszyscy moi ludzie razem.

Doktor Ibarra zaprowadził mnie do bocznej kaplicy. Nie chciałam tam iść, dopóki Adrián nie przykucnął przede mną.

— Wrócę — powiedział.

— Nie obiecuj rzeczy, których nie możesz zagwarantować.

— W takim razie obiecuję coś innego. Jeśli wrócę, nie będę już budował życia na cudzym strachu.

Dotknęłam jego policzka.

— Zacznij od imienia dziecka.

Uśmiechnął się pierwszy raz od chwili, gdy zobaczył mnie w drzwiach.

— Masz już jakieś?

— Jaskółka.

Spojrzał na mosiężną zawieszkę.

— To nie jest imię.

— Dla dziecka, które przeleciało nad siedmioma miesiącami piekła, może być.

Pocałował moje czoło, a potem ruszył za Marcosem.

Nie musiałam czekać długo. Po czterdziestu minutach usłyszałam na dziedzińcu gwałtowne hamowanie. Adrián wszedł do kaplicy z rozciętym łukiem brwiowym. Za nim szedł Berrera, trzymając się za nadgarstek.

— Chciał uciec — powiedział Marcos. — Ale port nie należy już do niego.

Berrera uklęknął przed Adrianem.

— Mogę ci wszystko wyjaśnić.

— Wyjaśnisz to mojemu ojcu? — zapytał Adrián.

— On nie żyje.

— Właśnie dlatego ty będziesz mówił.

Berrera spojrzał na mnie.

— Klara, ostrzegałem cię, żebyś nie wracała.

Adrián rzucił go na kolana.

— To ty byłeś pod naszym mieszkaniem.

— Chroniłem cię przed wojną.

— Groziłeś jej dzieckiem.

Berrera spuścił wzrok.

— Dziecko miało być kluczem do testamentu.

— A trucizna?

— Victoria kazała mi ją przygotować. Ale ktoś ją usunął.

Marta Moretti pojawiła się za plecami Adriána.

— Ja.

Berrera zamarł.

— To niemożliwe.

— Przez dziewięć lat pozwalałam ci wierzyć, że mnie pokonałeś. Kiedy zobaczyłam, że przywiozłeś butelkę do katedry, zamieniłam ją na wodę.

Adrián odwrócił się do matki.

— Dlaczego pozwoliłaś mi żyć w kłamstwie?

— Bo twój ojciec umarł, próbując powiedzieć prawdę ludziom, którzy słuchali tylko pieniędzy. Chciałam, żebyś przeżył wystarczająco długo, by sam ją odkryć.

— A Klara?

Marta spojrzała na mnie.

— Nie potrafiłam ochronić jej inaczej. To mój największy wstyd.

Nie wybaczyłam jej od razu. Nie mogłam. Siedem miesięcy samotności nie znikało od jednego przeproszenia.

Ale podeszłam do Adriána i wsunęłam palce w jego dłoń.

— Berrera pójdzie do więzienia. Victoria odda wszystkie rachunki i zeznania. A ty zamkniesz magazyny, które należały do twojego ojca.

Adrián spojrzał na mnie.

— To rozkaz?

— Warunek.

— Zgoda.

Victoria stała przy kolumnie, bez welonu, z rozmazanym makijażem. Kiedy przechodziła obok, zatrzymała się.

— Czy naprawdę go kochasz po tym wszystkim?

Poczułam ruch dziecka pod sercem.

— Kocham człowieka, który jeszcze może wybrać, kim będzie.

Victoria zacisnęła usta i odeszła z Marcosem. Nie dostała ślubu, którego pragnęła, ani imperium, które próbowała przejąć. Dostała coś cięższego: wszystkie podpisy, przelewy i nazwiska, które sama zostawiła za sobą.

Adrián usiadł przy mnie na ławce. Na jego koszuli zaschła krew, a moja mosiężna jaskółka leżała między nami.

— Jeśli to będzie chłopiec? — zapytał.

— Jaskółka nadal pasuje.

— A jeśli dziewczynka?

Położyłam jego dłoń na brzuchu. Dziecko kopnęło dokładnie pod jego palcami.

Adrián wciągnął powietrze.

— Poczułeś?

— Tak.

Przez chwilę patrzył na własną dłoń, jakby trzymał w niej coś cenniejszego niż całe rodzinne imperium.

Potem wstał, podszedł do ołtarza i zdjął z niego kielich, który miał przypieczętować jego śmierć.

— Nie chcę już tego — powiedział.

Rozbił go o kamień.