Na gali mafijnego bossa wskazałam dwóch uzbrojonych gości, a kiedy wypowiedziałam jego imię, jego uśmiech zgasł

Kiedy mężczyzna w szarym smokingu wyciągnął rękę z kieszeni, zrozumiałam, że tej nocy ktoś zamierzał zabić gospodarza gali.

Stałam przy wschodnich drzwiach tarasowych w czarnej sukni, bez kolii, kolczyków, bransoletki ani pierścionka. Wokół mnie trzysta osób połyskiwało jak wystawa drogich klejnotów. Mężczyźni unosili kieliszki, kobiety śmiały się zbyt głośno, a nad parkietem drżało światło żyrandoli. Ja trzymałam tylko szklankę wody i liczyłam wyjścia.

Główne drzwi. Korytarz kuchenny. Winda dla obsługi. Taras.

Cztery drogi ucieczki.

Dante Cavalari podszedł do mnie, zanim zdążyłam odejść. Miał trzydzieści dziewięć lat, czarny garnitur szyty na miarę i spojrzenie człowieka, który przeżył zbyt wiele cudzych kłamstw.

— Albo nie lubi pani biżuterii, albo doskonale rozumie pani, co robi w takim pomieszczeniu — powiedział.

— Rozmowę zaczyna pan równie subtelnie jak człowiek, o którym wszyscy boją się mówić.

Kącik jego ust drgnął.

— Wie pani, kim jestem?

— Wszyscy tutaj wiedzą.

— To nie jest odpowiedź.

— Właśnie dlatego jej udzieliłam.

Za jego plecami kelner przeszedł z tacą, a srebrne sztućce zadźwięczały o porcelanę. Ten dźwięk przeszył mnie nieprzyjemnie. W takich miejscach najgorsze rzeczy zaczynały się od małego, prawie uprzejmego hałasu.

Dante oparł dłoń na balustradzie.

— Podobno jest pani konsultantką do spraw ryzyka.

— Czasami.

— A kiedy nie?

— Wychodzę, zanim sytuacja stanie się interesująca.

Jego oczy zwęziły się.

— Nie wygląda pani na kogoś, kto chce wyjść.

Nie odpowiedziałam. Patrzyłam na mężczyznę stojącego przy czwartym marmurowym filarze. Szary smoking, srebrny krawat, lewa dłoń schowana w kieszeni. Od wejścia zmienił pozycję trzy razy, zawsze tak, by widzieć Dantego i północny korytarz.

— Ten człowiek obserwuje pana — powiedziałam.

Dante nie odwrócił głowy.

— Skąd pani wie?

— Nie patrzy na orkiestrę, choć udaje, że słucha muzyki. Nie przywitał żadnego gościa. Rozmawiał z dwiema osobami, każdej po kilkanaście sekund.

— Może jest nieśmiały.

— W takim razie nie trzymałby dłoni w kieszeni.

Poczułam, jak napięcie zaciska mi się pod żebrami. Nie bałam się samego Dantego. Bałam się tego, co miało się wydarzyć, jeśli spóźnię się choćby o minutę.

Dante uniósł dwa palce. Jego ochroniarz Finn Mercer natychmiast odsunął się od baru i ruszył w stronę filara.

— Sprawnie — mruknęłam.

— Lubię, kiedy ludzie mówią mi prawdę.

— W takim razie dzisiejszy wieczór pana rozczaruje.

Wtedy zobaczyłam drugą osobę. Kobietę w bordowej sukni, stojącą przy łuku z białych kwiatów. Od dwudziestu ośmiu minut trzymała ten sam kieliszek i ani razu nie upiła szampana. Co kilka chwil dotykała bransoletki.

— Ona też jest z nimi — powiedziałam.

— Jest pani pewna?

— Nie. Ale mam rację wystarczająco często, żeby nie ignorować przeczucia.

Orkiestra ucichła. Gospodarz wieczoru wszedł na podest, a goście odwrócili się ku niemu. Kobieta w bordowej sukni dotknęła bransoletki.

Mężczyzna przy filarze natychmiast ruszył ku korytarzowi.

Dante wyprostował się.

— Jak ma pani na imię?

— Mara Vale.

— To nie jest pani prawdziwe imię.

— Dziś wystarczy.

Zobaczyłam, że drzwi od strony obsługi zaczynają się otwierać. Finn odwrócił głowę, a kobieta w bordowej sukni wsunęła dłoń pod fałdę sukni. Dante zrobił krok w moją stronę.

— Proszę się nie ruszać — szepnęłam.

— Dlaczego?

Bo właśnie rozpoznałam człowieka, który stał za całym planem. I zanim zdążyłam wypowiedzieć jego nazwisko, ktoś po drugiej stronie drzwi uniósł broń…

CZĘŚĆ 2

Ktoś po drugiej stronie drzwi uniósł broń, lecz nie zdążył wycelować.

Rzuciłam szklanką w lampę nad korytarzem. Szkło rozprysło się, żarówka zgasła, a sala pogrążyła się w półmroku. Goście krzyknęli. Orkiestra urwała melodię w połowie taktu.

Dante chwycił mnie za łokieć i pociągnął za marmurową kolumnę. Jego palce były twarde, ale nie zacisnęły się na tyle, by sprawić ból.

— Co pani zrobiła? — syknął.

— Ocaliłam panu kilka sekund.

— Przed czym?

Rozległ się huk. Kula uderzyła w kolumnę, rozrzucając białe odłamki po podłodze. Kobieta w bordowej sukni przewróciła stolik i zniknęła za nim. Finn rzucił się na mężczyznę w szarym smokingu, a dwóch ochroniarzy odcięło korytarz.

Wokół nas pachniało prochem, rozlaną brandy i świeżo zerwanymi liliami. Serce waliło mi tak mocno, że przez chwilę słyszałam tylko własną krew.

— Pani wiedziała — powiedział Dante.

— Wiedziałam, że ktoś wejdzie od strony obsługi.

— Skąd?

— Z planu budynku.

— Nikt poza moimi ludźmi nie ma tego planu.

— To znaczy, że pańscy ludzie nie są jedynymi, którzy potrafią czytać.

Jego wzrok stwardniał.

Finn przyprowadził mężczyznę spod filara. Napastnik miał rozciętą wargę i twarz pozbawioną całego wieczornego spokoju. Kobieta w bordowej sukni leżała na brzuchu, przygnieciona przez ochroniarza. Jej bransoletka pękła, a z wnętrza wypadł maleńki metalowy nadajnik.

— Panie Cavalari, proszę wyprowadzić gości — powiedział Finn.

— Nikt nie wychodzi — odparł Dante. — Jeszcze nie.

Kilka osób zaczęło protestować. Bogaty mężczyzna przy stole numer siedem krzyczał o skandalu, a starsza kobieta ściskała perły tak mocno, że jeden sznur pękł. Nikt nie patrzył na mnie. Wszyscy patrzyli na Dantego.

Tak miało być. W chaosie niewidzialna osoba mogła przejść najdalej.

Dante jednak nie pozwolił mi odejść.

— Proszę ze mną.

— Nie jestem pańskim pracownikiem.

— Od tej chwili jest pani jedyną osobą w tej sali, której nie umiem sklasyfikować.

— To pański problem.

— Nie. To problem kogoś, kto znał mój rozkład dnia, układ ochrony i godzinę wystąpienia.

Poprowadził mnie do pustego gabinetu za biblioteką. Na biurku leżała mosiężna popielniczka w kształcie statku. Nie pasowała do nowoczesnego wnętrza, ale ktoś wycierał ją codziennie. Zauważyłam na jej dnie świeży ślad popiołu.

Dante zamknął drzwi.

— Teraz zaczniemy od początku. Kto panią przysłał?

— Nikt.

— Każdy mówi to samo, zanim poprosi o pieniądze.

— Nie chcę pańskich pieniędzy.

— Czego pani chce?

Przez sekundę zobaczyłam inne pomieszczenie: piwnicę pachnącą mokrym betonem, drzwi zatrzaśnięte od zewnątrz i mężczyznę, który przed śmiercią wsunął mi do dłoni mosiężny klucz z wygrawerowaną jaskółką.

— Chcę, żeby pan zadał właściwe pytanie.

Dante pochylił się nade mną.

— Jakie?

— Dlaczego człowiek, któremu ufa pan najbardziej, właśnie próbował pana zabić?

Jego twarz nie zmieniła się, lecz dłoń zacisnęła na oparciu krzesła.

— Oskarżasz mojego brata?

— Nie powiedziałam nazwiska.

— Wszyscy wiedzą, że mam jednego brata.

— A mimo to nie sprawdził pan, kto zmienił dzisiejszą listę obsługi.

W tej chwili do gabinetu wszedł Finn.

— Mamy problem. Kobieta z bransoletką nie zna strzelca. Ktoś zapłacił im za wejście, ale zleceniodawca użył nazwiska człowieka, którego nie ma w naszych rejestrach.

Dante spojrzał na mnie.

— Jakiego nazwiska?

Finn zawahał się.

— Elias Vale.

Powietrze stało się ciężkie. To nazwisko nie powinno nic dla Dantego znaczyć. A jednak zobaczyłam, jak pod jego skórą znika kolor.

— To niemożliwe — powiedział.

— Co jest niemożliwe? — spytałam.

Dante odwrócił się do sejfu ukrytego za obrazem. Wyjął klucz, lecz zanim wsunął go do zamka, z korytarza dobiegł krzyk.

Finn wybiegł pierwszy. Ja ruszyłam za nim.

Na podłodze leżał starszy kelner. W dłoni trzymał małą kopertę, a na jej odwrocie ktoś napisał jedno zdanie: „Jeśli Mara Vale weszła do sali, Cavalari już nie ma wyboru”.

Dante podniósł kopertę.

Wtedy starszy kelner złapał go za rękaw i wyszeptał:

— Pański ojciec nie zabił Eliasa. To pan podpisał rozkaz…

CZĘŚĆ 3

— Pański ojciec nie zabił Eliasa. To pan podpisał rozkaz — wyszeptał starszy kelner.

Dante znieruchomiał nad zakrwawioną kopertą. Finn przykucnął przy kelnerze, ale starzec odsunął jego rękę.

— Nie dotykaj mnie, chłopcze. Czekałem na tę noc dwadzieścia lat.

Kelner miał na imię Oskar Bellini. Rozpoznałam go od razu. W dawnych dokumentach fundacji widziałam jego podpis pod rachunkami z garażu przy ulicy Halsted. Był wtedy kierowcą Enza Cavalari, starszego brata Dantego.

Dante patrzył na niego, jakby widział ducha.

— Oskar zginął razem z Enzem — powiedział.

— Nie zginąłem. Zostałem kupiony — odparł starzec. — Pański wuj zapłacił mi, żebym powiedział, że Enzo sprzedał rodzinę. A pan uwierzył, bo potrzebował pan winnego.

W sali ucichły nawet szepty. Kilku gości stało przy wejściu, a ochroniarze trzymali ich z dala od schodów. Kobieta w bordowej sukni obserwowała nas spod rozbitej bransoletki.

Dante położył kopertę na marmurowym stoliku.

— Co jest w środku?

Oskar spojrzał na mnie.

— To należy do niej.

Rozdarłam kopertę. Wypadła z niej kartka pachnąca kurzem i metalowa tabliczka z numerem skrytki. Na kartce widniała data sprzed dwudziestu lat oraz podpis: Dante Cavalari.

Nie musiałam czytać całego dokumentu. Znałam ten podpis. W aktach śmierci mojej matki widniała kopia tego samego rozkazu: „Usunąć Eliasa Vale’a wraz z rodziną, jeśli stawi opór”.

Dante podniósł głowę.

— Elias Vale był zdrajcą.

— Elias Vale był moim ojcem.

Jego twarz straciła kolor.

Wokół nas ktoś wciągnął gwałtownie powietrze. Finn spojrzał na mnie, potem na Dantego. Kobieta w bordowej sukni zaczęła się cofać ku korytarzowi.

— Mara… — powiedział Dante.

— To nie jest moje prawdziwe imię. Nazywam się Elena Vale. Mara była imieniem mojej matki, zapisanym na dokumencie, który miał mnie ukryć.

— Miałaś wtedy siedem lat.

— Miałam osiem. Pamiętam, jak pańscy ludzie weszli do piwnicy. Pamiętam zapach mokrego betonu. Pamiętam, że ojciec powiedział mi, żebym nie płakała, bo płacz zdradza oddech.

Dante zrobił krok w moją stronę.

— Nie wiedziałem, że tam jesteś.

— Ale podpisał pan rozkaz.

— Powiedziano mi, że Enzo i Elias planują zamach na mojego ojca. Miałem dwadzieścia lat. Myślałem, że ratuję rodzinę.

Oskar zaśmiał się krótko, gorzko.

— Nie ratowałeś rodziny. Ratowałeś nazwisko. A twój wuj zatrzymał pieniądze z fundacji i kazał zrzucić wszystko na zmarłych.

Dante spojrzał na niego.

— Skąd masz oryginał?

— Od Enza. Przed śmiercią dał mi księgę rachunkową i kazał oddać ją dziecku Eliasa, jeśli kiedyś wróci.

Oskar wsunął rękę pod kamizelkę i wyjął cienką, oprawioną w płótno księgę. Na jej okładce widniała wytarta jaskółka, taki sam znak jak na kluczu noszonym przeze mnie pod suknią.

Dante otworzył pierwszą stronę. Znalazły się tam nazwiska, przelewy i jeden ostatni zapis: „Luca przejął fundację. Jeśli coś mi się stanie, nie ufaj Dante’emu”.

Luca. Jego młodszy brat.

Wtedy telefon Dantego zadzwonił. Odebrał, a po kilku sekundach przyłożył go do ucha mocniej.

— Panie Cavalari, pańska klinika dla dzieci właśnie została ewakuowana. Ktoś przesłał tam dokumenty z księgi. I jeszcze jedno… Luca Cavalari czeka w środku z zakładnikami.

Dante spojrzał na mnie, a w jego dłoni zadrżała kartka.

— Chce rozmawiać tylko z Eleną Vale.

Tyle że Luca nie wiedział, iż człowiek, którego przyprowadził na spotkanie, od dawna pracował dla mnie…