CZĘŚĆ 4

Klara nie dokończyła zdania, bo Roman rzucił się na nią z taką gwałtownością, że przewrócił karafkę z wodą.

Szkło potoczyło się po obrusie.

— Zamknij się — syknął.

— Nie będę już milczeć — odpowiedziała Klara.

Jej głos drżał, lecz nie ze strachu. Brzmiał jak coś długo trzymanego pod językiem, co wreszcie zostało wyplute.

Marek zadzwonił ponownie. Włączyłam głośnik.

— Maju, bank przysłał potwierdzenie. Pełnomocnictwo zostało złożone elektronicznie z adresu w tej restauracji. Zatwierdzenie wyszło o dwudziestej pierwszej czternaście.

Spojrzałam na zegar.

Była dwudziesta pierwsza siedemnaście.

— To znaczy, że ktoś zrobił to trzy minuty temu — powiedziałam.

Artur cofnął się od stołu.

— Ja niczego nie zatwierdzałem.

Nina otworzyła laptop.

— Nie musiałeś. W twojej skrzynce znaleźliśmy wiadomość z jednorazowym kodem bankowym. Przekazałeś go komuś o dwudziestej pierwszej trzynaście.

— To niemożliwe.

— Kod wysłano na telefon zarejestrowany na ciebie — powiedział Marek. — A urządzenie jest teraz podłączone do sieci restauracji.

Wszyscy spojrzeli na kieszeń Artura.

Z jego telefonu dobiegło krótkie brzęczenie.

Helena zakryła usta dłonią.

— Artur, co zrobiłeś?

— Chciałem tylko uratować Briarwood.

— Bez jej zgody? — zapytała Nina.

— Miała podpisać wszystko po zaręczynach.

Słowa zawisły nad stołem, cięższe niż jego wcześniejsze kłamstwa.

Marek powiedział spokojnie:

— Przelew został zablokowany. Zdążyłem odciąć rachunek główny, zanim środki wyszły. Ale na podstawie przesłanych dokumentów bank oznaczył całą sprawę jako próbę wyłudzenia.

Roman zaklął.

— Wiesz, co robisz? Jeśli linia kredytowa przepadnie, Briarwood zostanie przejęte przez wierzycieli.

— Wiem — odpowiedziałam.

— Możesz nas uratować.

— Mogę też pozwolić, żebyście ponieśli skutki decyzji podjętych beze mnie.

Artur podszedł bliżej. W jego oczach nie było już pewności siebie. Było zmęczenie człowieka, który przegrał z własnym planem i dopiero teraz zrozumiał, że plan miał cudzą twarz.

— Maju, proszę. Nie robiłem tego, żeby cię skrzywdzić.

— A po co?

— Bałem się ojca. Bałem się, że jeśli odmówię, wyrzuci mnie z rodziny. Od dziecka powtarzał, że nazwisko Wellsów jest ważniejsze od wszystkiego.

Roman uderzył dłonią w stół.

— Przestań się tłumaczyć!

Artur odwrócił się do niego.

— To ty kazałeś mi ją znaleźć.

Helena zamknęła oczy.

Klara wyjęła z torebki mały klucz pamięci i położyła go przed Niną.

— Tu jest pełna korespondencja. Polecenia ojca, przelewy, listy kobiet, które sprawdzał dla Artura. Maja nie była pierwsza. Była po prostu jedyną, która miała firmę wystarczająco dużą, by uratować Briarwood.

Artur spojrzał na siostrę, jakby dopiero zobaczył ją przy stole.

— Dlaczego mi to dajesz?

— Bo tata obiecał mi mieszkanie w Briarwood, jeśli doprowadzę sprawę do końca. Dzisiaj zrozumiałam, że nie chcę mieszkać w budynku zbudowanym na cudzym podpisie.

Nina schowała klucz do teczki.

— Maju, możemy podpisać ugodę. Spółka Wellsów przekaże ci gotowy etap projektu, a ty wycofasz żądanie natychmiastowego zabezpieczenia. W przeciwnym razie jutro rano bank zamknie wszystkie ich rachunki.

Roman roześmiał się gorzko.

— Oddać jej Briarwood? To jedyny majątek, który nam został.

— Nie — powiedziałam. — To jedyny majątek, który próbowaliście zabrać mnie.

Wyjęłam z torebki mapę oprawioną w miedziane liście. Położyłam ją na stole obok podpisanego poręczenia.

— Kupiłam ją dla Heleny. Miała przedstawiać porty, do których kiedyś pływały statki jej ojca.

Helena patrzyła na prezent, jakby był dowodem z innego życia.

— Po tym wszystkim nadal chciałaś mi to dać?

— Chciałam dać to kobiecie, którą udawałaś, że jesteś.

Przesunęłam pudełko w jej stronę, ale nie wypuściłam go z dłoni.

— Jednak zachowam je. Nie dlatego, że jest cenne. Dlatego, że przypomina mi, jak łatwo można pomylić czyjąś uprzejmość ze słabością.

Artur miał łzy w oczach.

— Czy kiedykolwiek mnie kochałaś?

To pytanie bolało bardziej, niż powinno. Przez sześć miesięcy naprawdę wierzyłam, że przy nim mogę być zwyczajna. Nie bogata. Nie ostrożna. Po prostu sobą.

— Kochałam człowieka, którego mi pokazałeś — odpowiedziałam. — Nie wiem, kim jesteś pod spodem. I nie chcę już tego sprawdzać.

— Mogę wszystko naprawić.

— Nie możesz cofnąć chwili, w której nazwałeś mnie łatwą.

Nina rozłożyła przed Romanem ugodę.

— Podpisujecie przekazanie praw do Briarwood, zwrot wszystkich środków pobranych od firmy Mai oraz pisemne przyznanie, że użyliście jej danych bez zgody. W zamian nie składamy dziś zawiadomienia i dajemy wam czterdzieści osiem godzin na uporządkowanie pracowników oraz mieszkańców projektu.

Roman zacisnął szczękę.

— To szantaż.

— Nie — odparłam. — To granica, której nie postawiliście, kiedy mieliście wybór.

Klara podpisała pierwsza.

Potem Helena.

Roman trzymał pióro tak mocno, że pobielały mu knykcie. W końcu złożył podpis, a stalówka pękła na papierze.

Artur został sam.

Nina podsunęła mu ostatnią stronę.

— Ten dokument kończy zaręczyny i wyłącza cię z jakiejkolwiek reprezentacji obu spółek.

Artur spojrzał na mnie.

— Jeśli podpiszę, nie będę miał dokąd wrócić.

— Miałeś dokąd wrócić, dopóki uważałeś mnie za człowieka, nie rozwiązanie finansowe.

Wziął pióro.

Podpisał.

Na korytarzu czekał mój kierowca, ale nie ruszyłam od razu. Zostałam jeszcze chwilę przy stole, przy którym sześć miesięcy wspomnień rozpadło się na rachunki, kody i cudze podpisy.

Helena podniosła mapę.

— Maju.

Odwróciłam się.

— Co z Briarwood?

— Pracownicy zachowają zatrudnienie. Mieszkania zostaną dokończone, ale projekt przejmie moja firma. Wasze nazwisko zniknie z bramy.

Roman otworzył usta.

— Nie możesz…

— Mogę. I zrobię to.

Na zewnątrz Marek czekał z wydrukiem bankowego potwierdzenia. Wręczył mi go bez słowa. Na dole widniała godzina zablokowania przelewu: dwudziesta pierwsza osiemnaście.

Sześć minut po tym, jak Artur chciał użyć mojego życia jako zabezpieczenia.

W samochodzie Nina zadzwoniła jeszcze do mnie.

— Jest jedna rzecz, której nie powiedziałam przy stole.

— Co takiego?

— W dokumentach znalazłam także umowę między Romanem a twoim byłym partnerem. To on polecił Wellsom, jak cię podejść.

Zamknęłam oczy.

Nie chodziło tylko o Artura. Ktoś z mojej przeszłości sprzedał im instrukcję obsługi mojego zaufania.

— Prześlij mi nazwisko — powiedziałam.

— Już wysłałam.

Otworzyłam wiadomość. Pod nazwiskiem mojego byłego widniała kwota oraz krótka notatka: „Maja zawsze ratuje tych, których kocha”.

Przez chwilę trzymałam telefon nad pudełkiem z mapą.

Potem odłożyłam go i zadzwoniłam do Marka.