CZĘŚĆ 4
Konrad Wolski stał w holu kliniki z ręką owiniętą białym bandażem. Na nadgarstku miał drogi zegarek, którego wskazówki przesuwały się niemal bezgłośnie.
Uśmiechał się spokojnie.
Zbyt spokojnie.
— Aleksander — powiedział. — Powinieneś był zadzwonić.
Barnaba rzucił się do przodu, ale zatrzymałam go za obrożę. Poczułam pod palcami szorstką skórę i metalową blaszkę, która drżała razem z jego oddechem.
Konrad spojrzał na psa.
Jego twarz zmieniła się w jednej chwili.
— To niemożliwe.
— To samo powiedziałeś trzy lata temu — odparł Aleksander.
Kobieta z teczką stanęła obok mnie.
— Pacjentka z sali numer trzy chce rozmawiać z panem Radeckim. Lekarz potwierdził jej tożsamość na podstawie blizny po operacji i dokumentów, które miała przy sobie.
Konrad uniósł zabandażowaną dłoń.
— Ta kobieta jest po ciężkim urazie. Może nie wiedzieć, kim jest.
— Wie, kim jesteś — powiedziałam.
Spojrzał na mnie po raz pierwszy.
— A pani jest?
— Tą, która znalazła psa, którego próbowałeś zabić.
Barnaba zawarczał.
Konrad cofnął się o krok. Nie dlatego, że bał się psa. Przestraszył się raczej jego reakcji.
Aleksander ruszył w stronę schodów.
— Julia jest na górze?
— Panie Radecki — zatrzymał go lekarz wychodzący z korytarza. — Proszę przygotować się na trudną rozmowę. Pańska córka ma rozległe blizny, problemy z pamięcią i nie może długo mówić.
Aleksander przytaknął.
— Czekałem trzy lata.
Wszedł na schody.
Konrad został na dole.
Kobieta z teczką wyjęła telefon i położyła go na ladzie recepcji.
— Znalazłam jeszcze jeden dokument w rejestrze fundacji — powiedziała. — Pełnomocnictwo, na podstawie którego Konrad przejął majątek. Podpis Julii jest nieważny, bo w chwili jego złożenia leżała już nieprzytomna w klinice.
Konrad zaśmiał się krótko.
— Papier nie zmieni przeszłości.
— Ale może zmienić przyszłość — odpowiedziała.
— Pani nie rozumie, ile pieniędzy włożyłem w tę fundację.
— Włożyłeś? — Aleksander odezwał się ze schodów. — Czy wyprowadziłeś?
Konrad zacisnął szczękę.
— Julia była nieodpowiedzialna. Ratowała każdego psa, który wyglądał na smutnego. Nie umiała prowadzić przedsiębiorstwa.
— To nie było przedsiębiorstwo — powiedział Aleksander. — To było jej życie.
— A ja utrzymałem je przy życiu.
— Sprzedając zwierzęta bez dokumentów?
Konrad spojrzał na bandaż.
— Kto ci to powiedział?
— Julia zostawiła listę.
— Julia nie żyje.
Zdanie padło za szybko.
Zbyt pewnie.
W holu zrobiło się zimno, choć kaloryfer pod oknem był rozgrzany. Kobieta z teczką wyciągnęła kopię wiadomości znalezionej w obroży.
— Ta lista zawiera numery rachunków, daty i pańskie inicjały — powiedziała. — Mamy też świadectwo Elżbiety oraz dokument z kliniki, który potwierdza, że Julia przeżyła pożar.
Konrad spojrzał na Aleksandra.
— Powiedziała ci, że żyje?
Aleksander znieruchomiał.
To jedno pytanie było przyznaniem się do rzeczy, których Konrad nie powinien znać.
— Skąd wiedziałeś, że ją znaleźliśmy? — zapytałam.
Konrad odwrócił się ku mnie.
— Nie wiedziałem.
— Wiedziałeś, że żyje.
— To był domysł.
— Powiedziałeś „powiedziała ci”, zanim ktokolwiek wspomniał, że Julia mówi.
Jego usta rozchyliły się, ale nie odpowiedział.
Barnaba szarpnął smyczą i pobiegł po schodach. Wyrwał mi się tylko na kilka metrów, bo Aleksander złapał go przy drzwiach sali numer trzy.
W środku siedziała kobieta z krótkimi, siwymi włosami. Po lewej stronie twarzy miała bliznę ciągnącą się od skroni do szyi. Jej ręce drżały na kocu.
Barnaba zatrzymał się.
Julia podniosła głowę.
Przez chwilę patrzyli na siebie bez ruchu.
Potem pies wydał z siebie niski, łamiący serce jęk.
Julia dotknęła dłonią materaca.
— Barnaba — wyszeptała.
Pies wskoczył na łóżko, a ona objęła go tak mocno, jak pozwalały jej obolałe ramiona. Schowała twarz w jego sierści.
Aleksander stał przy drzwiach.
— Julio?
Podniosła oczy.
— Tato.
Mężczyzna podszedł do niej, ale zatrzymał się tuż przed łóżkiem, jakby bał się, że dotyk rozbije tę chwilę.
— Myślałem, że nie żyjesz.
— Wiem.
— Szukałem cię.
— Wiem.
— Dlaczego nie zadzwoniłaś?
Julia spojrzała na bliznę na swojej dłoni.
— Nie pamiętałam numeru. Przez długi czas nie pamiętałam nawet twojej twarzy.
Aleksander usiadł przy łóżku i położył palce na jej kocu.
— Konrad powiedział, że zginęłaś w ogniu.
Julia zamknęła oczy.
— Konrad podpalił magazyn. Potem uderzył mnie samochodem. Kiedy obudziłam się w klinice, miałam przy sobie tylko obrożę Barnaby i kartkę z adresem Elżbiety.
— Dlaczego nie wróciłaś po wyjściu?
— Wróciłam. Stałam pod fundacją. Zobaczyłam Konrada przed wejściem. Miał moją teczkę i mówił komuś, że jeśli się pojawię, następny wypadek nie zostawi mnie przy życiu.
Aleksander zacisnął powieki.
— Mogłaś przyjść do mnie.
— Bałam się, że mu uwierzysz bardziej niż mnie.
Ta odpowiedź zabolała go mocniej niż wszystko, co usłyszał wcześniej.
— Powinienem był uwierzyć tobie.
Julia spojrzała na Barnabę.
— Ale ktoś uwierzył jemu.
Wtedy popatrzyła na mnie.
— Pani go znalazła?
— Pod drzwiami. Był głodny i zmarznięty.
— A pani mimo wszystko go wpuściła?
Uśmiechnęłam się przez łzy.
— Nie miałam pieniędzy, ale miałam kawałek koca.
Julia ścisnęła moją dłoń.
— W takim razie wszystko, co było moje, należy też do pani.
— Nie chcę pieniędzy za to, że go nakarmiłam.
— To nie zapłata. To prośba.
Aleksander wstał.
— Fundacja jest twoja. Jeśli będziesz chciała ją odzyskać.
Julia spojrzała na niego długo.
— Nie sama.
— Z kim?
— Z Martą.
Pokręciłam głową.
— Ja ledwo utrzymuję przyczepę. Nie znam się na zarządzaniu fundacją.
— Znasz się na tym, czego nie nauczyły mnie żadne szkolenia — powiedziała Julia. — Wiesz, jak wygląda pies, którego wszyscy już skreślili.
Na dole Konrad próbował wyjść, ale przy wejściu czekała już księgowa fundacji z teczką pełną rachunków. Nie było krzyków ani teatralnej sceny. Były dokumenty, podpisy i przelewy, których nie dało się już wymazać ogniem.
Aleksander nie oddał sprawy w ręce obcych ludzi. Zwołał zarząd fundacji, pokazał listę z obroży i poprosił Elżbietę, żeby opowiedziała wszystko własnymi słowami. Konrad stracił stanowisko tego samego wieczoru. Stracił też dostęp do pieniędzy, których tak kurczowo pilnował.
Nie musiałam patrzeć, jak ktoś zabiera go z budynku.
Wystarczyło, że zobaczyłam jego twarz, kiedy Julia podpisała pierwszy dokument unieważniający pełnomocnictwo. Przez trzy lata chciał posiadać cudzą fundację.
W ciągu kilku minut nie miał już nawet prawa wejść do jej biura.
Mnie również czekała trudna rozmowa.
— Barnaba zostaje z tobą — powiedziała Julia, kiedy następnego ranka siedzieliśmy w małej sali rehabilitacyjnej. — On kocha nas obie.
— A ty?
— Ja dopiero uczę się wracać do własnego życia. On nauczył się tego wcześniej dzięki tobie.
Aleksander przyniósł mi umowę. Nie darowiznę i nie jałmużnę. Umowę o prowadzenie domu tymczasowego fundacji, z pensją i mieszkaniem przy ośrodku.
Podpisałam dopiero po przeczytaniu każdego zdania.
Nie dlatego, że bałam się ludzi.
Bałam się, że ktoś znowu nazwie pomoc przysługą, a potem zażąda za nią posłuszeństwa.
Aleksander położył przed mną drugi dokument.
— To przeniesienie praw do obroży — powiedział. — Julia uważa, że należy do ciebie.
Spojrzałam na Barnabę.
— Obroża należy do niego.
Julia uśmiechnęła się blado.
— W takim razie pilnuj, żeby nigdy więcej nie musiał nosić w niej cudzych tajemnic.
Tego popołudnia weterynarz wymienił skórzany pasek, ale zachował mosiężną blaszkę. Starą obrożę włożyliśmy do drewnianej gabloty w holu fundacji. Obok niej zawisła kartka z datą, nazwiskami i jednym zdaniem Julii: „Pies wrócił, bo ktoś nie odwrócił wzroku”.
Barnaba nie chciał odejść od gabloty.
Dotknął nosem szyby, a potem oparł łeb o moje kolano.
Po drugiej stronie holu Julia ćwiczyła chodzenie z Aleksandrem. Stawiała kroki powoli, zaciskając palce na poręczy. Przy trzecim kroku zachwiała się.
— Nie musisz dziś więcej — powiedział ojciec.
— Muszę — odpowiedziała. — Barnaba czeka.
Pies usłyszał swoje imię i podniósł głowę.
Julia wyciągnęła rękę.
Barnaba podszedł do niej, a ja odpięłam smycz. Nie pobiegł. Zatrzymał się pomiędzy nami, z jedną łapą przy jej nodze i pyskiem opartym o moje dłonie.
Julia roześmiała się cicho.
— Nadal pilnuje obu stron.
— Zawsze taki był — powiedział Aleksander.
Spojrzał na mnie, a potem na starą mosiężną blaszkę w gablocie.
— Tylko że tym razem to on przyprowadził nas wszystkich do właściwego miejsca.
Barnaba poruszył ogonem. Mosiężna blaszka za szybą zabrzęczała od przeciągu, a Julia powiedziała do niego: — Chodź, Barnaba. Pokaż nam, gdzie zaczynamy.
Przegapiłeś początek?
