Dałam serialowi najwyższą ocenę, a następnego ranka jego twórczyni zapukała do mnie z twarzą pozbawioną koloru

O szóstej rano ktoś zapukał do mojego mieszkania tak gwałtownie, jakby za drzwiami właśnie rozpadał się świat.

Wstałam z kanapy, na której zasnęłam z telefonem w dłoni. Na ekranie wciąż widniał mój komentarz pod serialem „Baylen”: „Piętnaście na piętnaście. Kocham ten serial”. Napisałam go wieczorem bez większego namysłu. Chciałam tylko odpowiedzieć znajomej, która zapytała, czy warto go oglądać.

Pukanie rozległo się ponownie.

— Kto tam?

— Proszę otworzyć. To bardzo ważne.

Głos należał do kobiety. Był niski, zachrypnięty i dziwnie znajomy. Otworzyłam z łańcuszkiem założonym na zasuwę. Na korytarzu stała elegancka kobieta w kremowym płaszczu. Miała mokre włosy, a w palcach ściskała mały notes z brązową okładką, popękaną na rogach.

Rozpoznałam ją natychmiast.

To była Mara Wolska, odtwórczyni głównej roli w „Baylen”. Kobieta, której twarz oglądałam od tygodni na ekranie. W serialu zawsze się uśmiechała. Teraz wyglądała, jakby nie spała od kilku nocy.

— Pani Lena Krawiec? — zapytała.

— Tak. Skąd pani zna moje nazwisko?

Mara spojrzała na telefon, który nadal trzymałam w ręce.

— Napisała pani, że kocha ten serial.

— Napisały to tysiące osób.

— Nie takie słowa.

Jej palce zacisnęły się na notesie. Z wnętrza mieszkania czułam zapach kawy, którą zostawiłam w ekspresie. Nagle zwykły poranek wydał mi się nienaturalnie cichy.

— Proszę wejść — powiedziałam.

Mara nie przekroczyła progu.

— Czy pamięta pani odcinek czwarty? Scenę w szklarni?

— Oczywiście. To chyba najlepsza scena w całym serialu.

— A wie pani, dlaczego bohaterka patrzy wtedy w lewo?

— Bo ktoś miał wejść od strony drzwi?

Mara pokręciła głową.

— Bo tam stała dziewczynka, której nie powinno być na planie.

Poczułam, jak zimno przesuwa mi się po karku.

Za jej plecami na ścianie wisiało lustro. W jego odbiciu zobaczyłam własną twarz, bladą i niewyspaną. Mara wyjęła z notesu maleńką kartkę, ale nie podała mi jej od razu.

— Od czasu emisji finału trzy osoby próbowały powiedzieć, co wydarzyło się podczas zdjęć — wyszeptała. — Żadna nie została wysłuchana.

— Dlaczego przychodzi pani do mnie?

— Bo pani komentarz trafił tam, gdzie nie powinien.

— Do producentów?

— Do osoby, która od miesięcy szuka kogoś takiego jak pani.

Na klatce schodowej skrzypnęła deska. Mara natychmiast odwróciła głowę. Ktoś stał piętro niżej, choć nikogo nie było widać.

— Muszę panią o coś poprosić — powiedziała.

— O co?

Wsunęła kartkę przez szczelinę między drzwiami a framugą. Papier był gruby, pachniał dymem i miał na środku wytłoczony symbol małego ptaka.

— Proszę tego nie czytać przy otwartych drzwiach.

— Co to jest?

— Dowód, że serial nie był tylko serialem.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, na dole zatrzasnęła się winda. Mara cofnęła się o krok.

— Ktoś tu jedzie — szepnęła.

— Niech pani wejdzie do środka.

— Jeśli wejdę, znajdą panią razem ze mną.

Winda zatrzymała się na naszym piętrze. Rozległ się metaliczny dźwięk rozsuwanych drzwi. Mara spojrzała na mnie, a potem na kartkę w mojej dłoni.

— Proszę obiecać, że jeśli zobaczy pani nazwisko na końcu, nie zadzwoni pani pod numer, który tam będzie.

— Jakie nazwisko?

Drzwi windy otworzyły się.

Mara wyciągnęła rękę w stronę kartki, jakby chciała ją jeszcze odebrać, ale było już za późno…

CZĘŚĆ 2

…Mara cofnęła dłoń, a z windy wysiadł mężczyzna w granatowym płaszczu. Nie wyglądał jak ochroniarz. Miał siwe skronie, skórzaną teczkę i srebrny zegarek, którego wskazówki zatrzymały się na ósmej siedemnaście.

— Pani Wolska — powiedział spokojnie. — Proszę wrócić ze mną.

— Nie mam takiego obowiązku, panie Radecki.

— Ma pani obowiązek wobec ludzi, którzy zapłacili za pani milczenie.

Mara zbladła.

Wtedy zrozumiałam, że ten człowiek nie przyszedł po autograf. Kartkę schowałam za plecami.

— To prywatne mieszkanie — powiedziałam. — Proszę odejść.

Radecki przeniósł wzrok na mnie.

— Pani jest tylko widzką.

— A pan jest tylko gościem, którego nie zapraszałam.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie bez słowa. Za drzwiami windy migała żółta lampka, a w powietrzu unosił się zapach mokrego betonu. Bałam się, ale jeszcze bardziej bałam się tego, że jeśli okażę strach, Mara zniknie razem z prawdą.

— Niech pani przeczyta kartkę — powiedziała Mara. — Teraz.

— Przy nim?

— Właśnie przy nim.

Radecki uśmiechnął się lekko.

— Proszę jej posłuchać. Ciekawość zwykle kosztuje mniej niż lojalność.

Rozłożyłam papier. Widniało na nim tylko pięć słów: „Nie oceniaj tego, co widzisz”. Pod spodem ktoś napisał datę sprzed trzech lat i numer magazynu przy ulicy Kolejowej.

Znałam tę datę.

To był dzień, w którym moja młodsza siostra Iga zginęła w wypadku na planie reklamy. Tak wtedy twierdzono. Nie pracowałam z nią, nie widziałam raportu, a rodzina przyjęła wypłatę odszkodowania i zakaz rozmów. Iga miała siedemnaście lat.

Mara zauważyła zmianę na mojej twarzy.

— To dlatego pani komentarz był ważny — powiedziała. — Pani siostra nie zginęła w wypadku drogowym.

Radecki zrobił krok naprzód.

— Proszę przestać.

— Nie — odparła Mara. — Przez trzy lata mówiłam to, co kazano mi mówić. Wystarczy.

— Nie wie pani, co pani robi.

— Wiem. Wreszcie wiem.

Zamknęłam drzwi, zostawiając Radeckiego na korytarzu, ale Mara została w środku. Obie oparłyśmy się o framugę. Słyszałyśmy, jak mężczyzna nie odchodzi. Jego but przesunął się po wycieraczce.

— Iga była na planie „Baylen”? — zapytałam.

— Nie jako aktorka. Jako konsultantka dziecięcych scen. Znała język migowy, bo opiekowała się naszym bratem. Reżyser chciał, żeby poprawiła jedną scenę. Zauważyła coś, czego nie powinna.

— Co?

Mara otworzyła notes. Na jednej ze stron narysowany był ten sam ptak, który widniał na kartce.

— Producent prowadził podwójną księgowość. Pieniądze przeznaczone na leczenie dziecięcej ekipy trafiały do prywatnej fundacji. Iga znalazła listę nazwisk.

— Dlaczego nie zgłosiła tego policji?

— Próbowała.

— I co się stało?

Mara zacisnęła usta.

— Następnego dnia zniknęła z planu. Potem ogłoszono jej śmierć.

Poczułam mdłości. Przez trzy lata powtarzałam sobie, że nie mogłam jej uratować, bo nie wiedziałam. Teraz ktoś podsuwał mi możliwość, że nie wiedziałam, ponieważ zadbano o to, żebym nie wiedziała.

Telefon zawibrował na stole. Numer był nieznany. Odebrałam.

— Lena? — odezwał się męski głos. — Jeśli chce pani dowiedzieć się, gdzie naprawdę jest Iga, proszę przyjść sama do magazynu przed południem.

— Skąd mam wiedzieć, że to nie pułapka?

— Nie ma pani jak wiedzieć.

Połączenie się urwało.

Mara patrzyła na mnie z takim bólem, jakby znała odpowiedź, zanim jeszcze zadałam pytanie.

— Iga żyje? — wyszeptałam.

W tej samej chwili ktoś wsunął pod drzwi kopertę. Nie była zaadresowana do mnie. Na odwrocie widniał podpis mojej siostry…

CZĘŚĆ 3

…Przez kilka sekund żadna z nas nie poruszyła się. Papier leżał na podłodze między naszymi stopami, a z korytarza dobiegał równy stukot butów Radeckiego.

Mara uklękła i podniosła kopertę.

— To jej pismo — powiedziała.

— Skąd pani wie?

— Bo przez trzy miesiące przepisywałam jej notatki. Każdą stronę.

Rozerwałam kopertę. W środku znajdował się pojedynczy arkusz oraz plastikowa karta dostępu. Na arkuszu zapisano adres małej kliniki rehabilitacyjnej w Gdańsku. Pod nim widniało zdanie: „Jeżeli Lena przeczyta ten list, powiedzcie jej, że nie uciekłam”.

Podpis był prawdziwy.

Świat nagle stracił ostre krawędzie. Oparłam dłoń o stół, lecz drewniany blat drżał pod palcami.

— Ona żyje — powiedziałam.

Mara skinęła głową.

— Tak.

— Od kiedy pani wie?

— Od dnia, gdy zaczęto kręcić pierwszy sezon.

— I milczała pani przez trzy lata?

— Grozili jej. Grozili też mnie. Ale to nie usprawiedliwia wszystkiego.

Radecki uderzył w drzwi.

— Otworzyć natychmiast!

Mara podeszła do wizjera.

— Ma przy sobie dwóch ludzi.

— Musimy wyjść tylnym przejściem.

— Nie. Jeśli uciekniemy, nadal będą mogli powiedzieć, że to zmyślenie.

— Co pani proponuje?

Mara podniosła notes.

— Powiemy prawdę tam, gdzie nie da się jej wyciąć podczas montażu.

Otworzyła drzwi, zanim zdążyłam zaprotestować.

Radecki wszedł do przedpokoju, a za nim dwóch mężczyzn w czarnych kurtkach. Jeden z nich miał na dłoni świeżą ranę. Drugi trzymał pod pachą grubą teczkę.

— Oddajcie materiały — powiedział Radecki.

— Nie mamy obowiązku — odparłam.

— Pani siostra nie żyje od trzech lat.

Mara wyjęła list.

— To jej podpis.

Radecki spojrzał na papier i nagle zaciął się przy oddechu. Nie zaprzeczył. Nie zapytał, skąd go mamy. Po prostu wyrwał jej kartkę.

Ten ruch wystarczył.

Mara natychmiast odsunęła się i krzyknęła:

— Widzieliście? On nawet nie udaje, że tego nie zna!

Mężczyzna z ranną dłonią chwycił ją za ramię. Rzuciłam w niego ceramicznym kubkiem. Kubek rozbił się o jego bark, a kawa spłynęła po jasnej tkaninie. Mara wyrwała się i wybiegła na schody. Ja ruszyłam za nią.

Wpadłyśmy do małego sklepu na parterze, gdzie właścicielka, pani Zofia, od razu zrozumiała, że dzieje się coś złego. Zatrzasnęła kratę i podała mi telefon.

— Dzwońcie do kliniki — powiedziała. — Ja zatrzymam ich rozmową.

Wybrałam numer z listu. Odebrała kobieta.

— Klinika Brzegowa.

— Szukam Igi Krawiec.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Kim pani jest?

— Jej siostrą.

— Proszę przyjechać sama.

— Czy ona tam jest?

Kobieta westchnęła.

— Jest. Ale nie może pani jej teraz zabrać. Jej stan jest poważny.

Mara zacisnęła palce na moim nadgarstku.

— Co to znaczy?

— Ktoś odciął finansowanie leczenia dziś rano. Jeśli do wieczora nie wpłyną pieniądze, klinika będzie musiała ją wypisać.

Zrozumiałam, że prawda nie była końcem. Była rachunkiem, który właśnie przyszedł do zapłacenia.

Wtedy telefon zawibrował ponownie. Tym razem dzwonił Radecki.

— Pani Leno — powiedział. — Wiem, że zna pani adres kliniki. Jeśli tam pani pojedzie, Iga nie doczeka nocy. Chyba że przywiezie pani ze sobą coś, czego szukam od trzech lat…