CZĘŚĆ 4
…Otworzyłam wyciąg bankowy jeszcze w gabinecie notariuszki. Wydruk był ciepły od drukarki, a czarna linia przelewu wyglądała jak cięcie przez całą naszą wspólną historię.
Pieniądze nie pochodziły z firmy Denisa.
Pochodziły z rachunku inwestycyjnego, który mój ojciec założył dla mnie po ślubie. Przez pięć lat wpłacał tam część dochodów z warsztatu. Nie wiedziałam, że Denis dostał do niego dostęp, kiedy pomagał mi zmienić dane w banku po narodzinach Michała.
— Jak mógł wypłacić tę kwotę? — zapytałam.
Notariuszka spojrzała na dokument.
— Pani udzieliła mu pełnomocnictwa, ale wyłącznie do opłacania rachunków rodzinnych. Nie do darowizn ani inwestycji.
Ojciec oparł dłonie na lasce.
— Ile zabrał?
Powiedziałam mu kwotę.
Twarz ojca stwardniała. Nie z gniewu. Z bólu.
— Za te pieniądze miałem naprawić dach w warsztacie — wyszeptał.
Denis siedział naprzeciwko nas. Jeszcze godzinę wcześniej próbował przekonać mnie, że wszystko było nieporozumieniem. Teraz patrzył na swoje dłonie, jakby nie należały do niego.
— To miało uratować interes — powiedział.
— Dom opieki twojej matki?
— Ona miała układy, lokal, ludzi. Chciała otworzyć prywatny ośrodek. Powiedziała, że jeśli nie dostanie udziału, wyrzuci mnie z firmy.
— A ty zabrałeś moje pieniądze.
— Miałem je zwrócić.
— Kiedy?
Nie odpowiedział.
Wika siedziała obok okna i ściskała rachunek z restauracji. Jej czerwone paznokcie wbijały się w papier.
— Denis, powiedz jej całość — powiedziała.
Spojrzał na siostrę z wściekłością.
— Nie wtrącaj się.
— Wtrącę się. Mama powiedziała, że jeśli podpiszę zeznanie o awanturze twojej żony, dostanę mieszkanie po babci. A ty obiecałeś, że Nina wyprowadzi się z Michałem, gdy tylko dokumenty będą gotowe.
Poczułam, że podłoga usuwa mi się spod stóp.
— Chciałeś, żebym wyprowadziła się z własnego mieszkania z naszym synem?
— Chciałem, żebyś na jakiś czas zamieszkała u rodziców.
— Po tym, jak twoja matka wyrzuciła ich jak śmieci?
Denis zacisnął szczękę.
— Nie planowałem, że tak to się skończy.
— Ale planowałeś, że się skończy.
To zdanie zawisło między nami ciężej niż wszystkie krzyki z poprzedniego wieczoru.
Pojechaliśmy do banku. Kierownik oddziału znał mojego ojca, bo przez lata prowadził tam konto warsztatu. Na biurku leżała niebieska teczka z historią pełnomocnictwa.
— Przelew został zlecony osobiście przez pana Denisa — powiedział. — Pieniądze wysłano dziś o ósmej siedemnaście.
— Czy można go cofnąć? — zapytałam.
— Bank już zablokował dalsze wypłaty po zgłoszeniu nieprawidłowości. Ale odbiorca musi wyrazić zgodę albo sprawa będzie wymagała formalnego postępowania.
Denis poderwał głowę.
— Nie zgłaszaj tego.
— Dlaczego?
— Mama straci wszystko.
— A co straciłam ja?
Zamilkł. Nie dlatego, że nagle zrozumiał. Po prostu nie miał już argumentu, który mógłby przeważyć nad kwotą na rachunku.
Tego samego popołudnia pojechaliśmy do Albinie Stepanowny. Mieszkała na dziewiątym piętrze, w mieszkaniu pełnym kryształowych figurek i ciężkich zasłon. Na stole stał tort, którego nikt nie zjadł po jubileuszu. Lukier popękał wokół napisu „Albinie, królowej życia”.
Kiedy weszłam, teściowa podniosła głowę.
— Przyszłaś przeprosić?
— Przyszłam odebrać swoje dokumenty i powiedzieć, że wiem o wszystkim.
— O czym?
Położyłam na stole kopię planu sali, wyciąg bankowy i fałszywy akt.
Jej twarz nie zmieniła się od razu. Najpierw poprawiła serwetkę pod filiżanką. Potem dotknęła palcem rachunku.
— Marek był pracownikiem. Pracownicy zawsze kłamią, gdy tracą stanowisko.
— Wika też kłamie?
Drzwi za nami zamknęły się cicho. Wika weszła do pokoju.
— Nie kłamię — powiedziała. — I mam wiadomości od ciebie.
Albina zerwała się z krzesła.
— Ty niewdzięczna dziewczyno!
— Nie jestem niewdzięczna. Jestem zmęczona tym, że całe życie płacę za twoje obietnice.
Denis stał przy regale. Patrzył na matkę, ale nie podchodził do niej.
— Oddaj pieniądze — powiedział.
Albina roześmiała się ostro.
— Po tym wszystkim stajesz po jej stronie?
— Nie po jej stronie. Po stronie faktów.
— To ja dałam ci pracę. Ja poznałam cię z ludźmi. Ja zrobiłam z ciebie kogoś.
— A Nina dała ci konto, mieszkanie i pięć lat spokoju — odpowiedział.
— Ona niczego nie dała. To jej rodzice ją utrzymywali.
Ojciec wszedł wtedy do mieszkania. Nie powiedział ani słowa. Położył na stole starą teczkę z umową pożyczki.
— Rzeczywiście — powiedział. — Utrzymywaliśmy ją, kiedy ty nazywałaś nas wieśniakami. I finansowaliśmy twojego syna, kiedy udawał, że wszystko zbudował sam.
Albina spojrzała na niego i po raz pierwszy zabrakło jej pewności w głosie.
— Chcecie mnie zniszczyć?
— Nie — odpowiedziałam. — Chcę, żebyś przestała mieć dostęp do mojego życia.
Denis wyciągnął z kieszeni kluczyki do samochodu i położył je obok rachunku.
— Oddam pieniądze. Sprzedam udziały w firmie.
— Nie sprzedasz firmy — powiedziałam.
— Co?
— Sprawdź umowę wspólników. Pożyczka moich rodziców była zabezpieczona udziałami. Jeśli nie zostanie spłacona, połowa firmy przechodzi na Ninę. Ojciec podpisał to przed naszym ślubem.
Denis spojrzał na mnie z niedowierzaniem.
— Wiedziałaś o tym?
— Nie. Ale mój ojciec wiedział, że miłość nie powinna zastępować zabezpieczenia.
Ojciec spuścił wzrok.
— Chciałem cię chronić, nie kontrolować.
Tego wieczoru wróciłam do domu sama z rodzicami i Michałem. Denis nie próbował nas zatrzymać. Jego klucze nadal leżały na tummbie, dokładnie tam, gdzie zostawił je dwa dni wcześniej.
W poniedziałek bank zablokował konto Albinie Stepanowny. We wtorek musiała zwrócić pierwszą część pieniędzy, bo bez nich nie mogła podpisać umowy dotyczącej domu opieki. W środę wycofała się z projektu, tracąc nie tylko zaliczkę, lecz także zaufanie ludzi, których przez lata przekonywała, że kontroluje wszystko.
Pan Marek dostał pracę w innej restauracji. Wika oddała mi kopię wszystkich wiadomości, a potem przeprowadziła się do siostry. Nie prosiła o wybaczenie. Po prostu pierwszy raz zrobiła coś, co nie miało przynieść jej korzyści.
Denis został w firmie, ale już nie jako jej właściciel. Spłata długu miała potrwać długo. Zgodziliśmy się na rozstanie bez publicznych awantur, z jednym warunkiem: Michał nigdy nie miał słyszeć, że dziadkowie są ciężarem.
Ostatni raz rozmawialiśmy w warsztacie ojca. Na stole leżał mój akt własności, a obok niego granatowa sukienka mamy, oddana z pralni. Plama po winie zniknęła, lecz pod światło wciąż było widać delikatną, jaśniejszą smugę.
— Nie oczekuję, że mi wybaczysz — powiedział Denis.
— Dobrze.
— Chcę tylko, żebyś wiedziała, że bałem się matki.
— Wiem.
— To nie usprawiedliwia tego, co zrobiłem.
— Nie.
Przyjął to bez dalszych wyjaśnień. Później podpisał dokumenty dotyczące spłaty i wyszedł.
Ojciec długo patrzył na jego podpis.
— Myślisz, że kiedyś zrozumie?
Wzięłam sukienkę mamy i wygładziłam miejsce po plamie.
— Może. Ale Michał nie musi czekać, aż zrozumie.
W sobotę, tydzień po jubileuszu, zanieśliśmy tę sukienkę do małego zakładu krawieckiego. Mama chciała skrócić ją o dwa centymetry. Kiedy krawcowa rozłożyła materiał, odnalazła pod podszewką rachunek z restauracji, którego szukała od tamtego wieczoru.
Na odwrocie, własnym pismem, mama zapisała jedno zdanie: „Nie oddawajcie miejsca tym, którzy każą wam zasługiwać na szacunek”.
Przeczytałam je, a potem podałam kartkę ojcu.
— Zostawmy ją — powiedział.
— Gdzie?
Wskazał kieszeń garnituru, tego samego, który założył na jubileusz.
— Tam, gdzie będę ją widział, zanim komuś znowu uwierzę.
Mama uśmiechnęła się przez łzy.
A ja wsunęłam rachunek do kieszeni płaszcza, bo na jego odwrocie zostało jeszcze miejsce na jeden podpis — mój własny, tym razem z pełnym, zdecydowanym zawijasem.
Przegapiłeś początek?
