CZĘŚĆ 4

— Wyślij skan — powiedziałam. — Nie wychodź z budynku.

— Pani nie rozumie. Ogień jest przy głównym wejściu.

W tle usłyszałam trzask szkła i kaszel.

Sebastian już sięgał po płaszcz.

— Gdzie jest archiwum? — zapytał.

— Przy dawnej stacji kolejowej, na ulicy Halsted.

— Dante, zabierz Eliasa. Marco zostaje tutaj.

Bianca roześmiała się krótko, choć jej twarz była napięta.

— Naprawdę zamierzasz jechać tam z nią? To może być pułapka.

— Wiem — odparł Sebastian.

— Jeśli Harper zginie, dokumenty nadal będą bezwartościowe. Potrzebują jej podpisu.

Spojrzałam na Biancę.

— Skąd wiesz, że potrzebują mojego podpisu?

Nie odpowiedziała.

Nie musiała.

To był kolejny dowód, którego nie dałoby się wycofać.

W samochodzie siedziałam obok Sebastiana, trzymając mosiężny klucz w zaciśniętej dłoni. Karmazynowa suknia przeszkadzała mi przy każdym ruchu, ale nie chciałam jej zdejmować. Nie po tym, co powiedział Elias.

— Powinieneś był powiedzieć mi wcześniej — rzuciłam.

— O czym? Że twój ojciec zostawił ci dokumenty? Nie wiedziałem, że istniejesz w umowie.

— Wiedziałeś, że moja matka pracowała dla twojego ojca.

— Wiedziałem tylko, że w starych księgach pojawiało się nazwisko Evans. Nie wiedziałem, że chodzi o ciebie.

— A mimo to kazałeś mi znaleźć sobie żonę.

Sebastian zacisnął szczękę.

— Szukałem kogoś, kto ochroniłby fundusz przed Contimi.

— Bianca miała być taką osobą?

— Tak sądziłem. Jej rodzina kontrolowała komisję. Nie rozumiałem, dlaczego nalegała na ślub szybciej, niż pozwalały tradycje.

— A teraz rozumiesz.

— Teraz rozumiem, że chciała dostać dostęp do dokumentów, zanim ktokolwiek sprawdzi nazwisko wskazane przez mojego ojca.

Samochód zatrzymał się przed niskim ceglanym budynkiem. Dym wydobywał się spod metalowej bramy. Nad ulicą wisiał zapach spalonego papieru.

— Zostań w samochodzie — powiedział Sebastian.

— Nie.

— Harper.

— Całe życie inni ludzie decydowali, co powinnam wiedzieć. Tym razem wejdę po własną teczkę.

Przez chwilę patrzył na mnie bez słowa.

— Trzymaj się za mną.

— Nie jestem bezbronna.

— Wiem. Dlatego proszę, nie rozpraszaj mnie, udowadniając to w najbardziej niebezpieczny sposób.

Wbiegliśmy do środka. Na korytarzu alarm wył jak uszkodzona syrena, a z sufitu spadały czarne płatki sadzy. Starsza archiwistka, pani Róża, siedziała przy przewróconej szafie.

— Pani Evans! — zawołała. — Teczka jest pod schodami!

Sebastian podniósł belkę, a ja uklękłam przy metalowej szufladzie. Mosiężny klucz pasował idealnie.

W środku leżała teczka z nazwiskiem mojej matki, lecz pod nią znalazłam jeszcze coś: małą kopertę z datą sprzed dwudziestu lat.

Na kopercie napisano: Dla Harper, jeśli kiedyś zapyta, dlaczego odeszłam.

Przestałam oddychać.

— Nie musisz jej otwierać teraz — powiedział Sebastian.

— Właśnie teraz muszę.

W środku był list. Matka pisała, że nie uciekła z własnej woli. Po odkryciu kradzieży Bianca zagroziła, że skrzywdzi mnie, jeśli Margaret zgłosi sprawę. Arturo ukrył ją w innym mieście, a potem przez lata finansował moje leczenie i szkołę z funduszu, nie ujawniając nazwiska, by Conti mnie nie znaleźli.

Na samym dole matka napisała: „Jeśli czytasz te słowa, znaczy, że możesz już sama wybrać, co zrobisz z tym, co ci zabrano”.

List wypadł mi z dłoni.

— Ona żyła — powiedziałam.

Sebastian spojrzał na ostatnią stronę.

— Harper…

— Nie mów, że ci przykro.

— Nie chciałem.

— Chcę znaleźć moją matkę.

— Znajdziemy ją.

Pani Róża odchrząknęła.

— Jest jeszcze druga teczka. Arturo kazał ją otworzyć dopiero wtedy, gdy Harper Evans osobiście podpisze przejęcie funduszu.

— Co w niej jest? — zapytał Sebastian.

— Lista wszystkich rodzin, którym Conti odebrali ziemię. I nazwiska ludzi, którzy pomagali im przez lata.

To zmieniało wszystko. Nie chodziło już tylko o mój udział ani o małżeństwo Sebastiana. Całe dzielnice czekały na dowód, że ich majątki zostały skradzione.

Nad ranem spotkaliśmy się w starej sali komisji. Przy długim stole siedzieli przedstawiciele rodzin, Dante, Elias, Marco i Bianca. Sebastian położył przede mną akt.

— Możesz odmówić — powiedział. — Jeśli podpiszesz, wejdziesz w sam środek wojny.

— Już w niej jestem.

— Nie musisz zostać obok mnie.

Spojrzałam na jego poranione czoło.

— Nie podpisuję dlatego, że jesteś przy mnie. Podpisuję, bo moja matka przez dwadzieścia lat czekała, aż ktoś przestanie się bać.

Wzięłam pióro.

Bianca poderwała się z krzesła.

— Jeśli to zrobisz, stracisz wszystko, co odziedziczyłaś!

— Nie odziedziczyłam tego po to, żeby zatrzymać dla siebie.

Podpisałam.

Elias odczytał warunki. Fundusz przechodził pod zarząd niezależnej rady, złożonej z przedstawicieli poszkodowanych rodzin. Sebastian zrzekał się wyłącznej kontroli nad pieniędzmi. Bianca i Marco tracili wpływy, a ich własne podpisy znajdowały się na rachunkach, które potwierdzały kradzieże.

Marco opuścił głowę.

Bianca spojrzała na Sebastiana.

— Zrezygnowałeś z tego wszystkiego dla niej?

— Nie — powiedział. — Zrezygnowałem, bo mój ojciec zbudował władzę na cudzym strachu. Nie będę go naśladował.

Bianca rzuciła się ku teczce. Dante zatrzymał ją jednym ruchem, lecz Sebastian uniósł dłoń.

— Puść ją.

Dante cofnął się.

Bianca stanęła przy stole i rozerwała jedną z kartek. Z drugiej strony sali odezwała się cicho pani Róża.

— Oryginał jest w sejfie. To była kopia.

Bianca zamarła.

Pani Róża wyjęła z kieszeni mały klucz i położyła go obok mojego podpisu.

— Arturo przewidział także to.

Bianca opadła na krzesło. Nie zwyciężyła ani ślubem, ani groźbami, ani ogniem. Straciła dokładnie to, czego pragnęła: możliwość decydowania, kto ma prawo do cudzego życia.

Później Sebastian zaprowadził mnie na zaplecze sali. Trzymałam list matki przy sercu, a suknia pachniała dymem i mokrym aksamitem.

— Mam telefon — powiedział.

— Od niej?

Skinął głową.

Podał mi aparat.

Usłyszałam kobiecy oddech, ostrożny i drżący.

— Harper?

Nie potrafiłam odpowiedzieć.

— To ja, mamo.

Po drugiej stronie rozległ się cichy szloch.

Sebastian odsunął się, zostawiając mnie samą z głosem, którego nie słyszałam od dzieciństwa.

Po kilku minutach wrócił.