CZĘŚĆ 4
Elżbieta nie czekała na moją odpowiedź. Podała adres małego domu przy ulicy Lipowej i poprosiła, żebym przyjechała tam z kimś zaufanym.
—Dlaczego dzwoni pani dopiero teraz? — zapytałam.
—Bo Daniel powiedział mi, że już was nie ma.
Spojrzałam na Noaha. Siedział na szpitalnym łóżku, blady, z kroplówką przytwierdzoną plastrem do ręki.
—Kiedy to powiedział?
—Wczoraj wieczorem. Przyniósł mi dokumenty i kazał podpisać pełnomocnictwo. Nie podpisałam. Zabrałam papiery i uciekłam z nimi.
Pielęgniarka Irena podeszła do mnie.
—Nie musi pani nigdzie jechać. Możemy zabezpieczyć dokumenty tutaj.
—Ona wie coś, czego nie wiemy — odpowiedziałam. — A Daniel powiedział, że pieniądze są tylko częścią problemu.
Elżbieta usłyszała te słowa.
—Ma pani rację. Daniel nie zaciągnął długu dla firmy. Zrobił to, żeby spłacić człowieka, który szantażował go od miesięcy.
—Kogo?
Po drugiej stronie zapadła ciężka cisza.
—Jego wspólnika. Mężczyzny o nazwisku Roman Wolski. Daniel ukradł pieniądze z kilku rachunków, także z konta Noaha. Wolski zagroził, że ujawni wszystko. Daniel uznał, że najprościej będzie sprawić, żeby zniknęli wszyscy, którzy mogli o tym powiedzieć.
Ta odpowiedź nie usprawiedliwiała niczego. Ale pokazała, że tamtej nocy Daniel nie działał samotnie.
Przed północą Elżbieta przyjechała do szpitala. Miała pod pachą czerwone pudełko po herbacie. W środku znajdowała się teczka z rachunkami, kopie przelewów i list, który Daniel zostawił u niej na wypadek własnej śmierci.
—Powiedział, że jeśli coś mu się stanie, mam przekazać to Wolskiemu — wyjaśniła. — Nie wiedział, że zrobiłam kopie.
Noah czytał dokumenty razem ze mną. Przy jednym przelewie zatrzymał palec.
—Mamo, to moje pieniądze.
—Wiem.
—Czy on je odzyska?
Nie potrafiłam obiecać.
Następnego ranka Daniel próbował zadzwonić z korytarza. Nie odebrałam. Drugi raz zadzwonił z telefonu ochroniarza. Wtedy poprosiłam, żeby przyprowadzono go do sali, ale tylko pod nadzorem dwóch osób.
Wszedł bez marynarki. Na nadgarstkach miał czerwone ślady po zaciskających się opaskach, których użyto podczas zatrzymania go przez przybyłych funkcjonariuszy. Nie wyglądał jak potwór. Wyglądał jak mój mąż.
To było najgorsze.
—Chcę porozmawiać z Noah — powiedział.
—Najpierw ze mną.
Usiadł naprzeciwko. Między nami leżał niebieski talerz, który ratownicy zabrali z domu jako dowód. Pęknięcie przy jego brzegu przypominało cienką błyskawicę.
—Bałem się — powiedział Daniel.
—Bałeś się utraty pieniędzy.
—Bałem się, że Wolski zabije mnie, jeśli nie oddam długu.
—Więc postanowiłeś zabić nas.
—Miałem plan.
—Nie nazywaj tego planem.
Opuścił wzrok.
—Chciałem tylko, żebyście zasnęli. Potem miałem podać więcej środka, kiedy przestaniecie się ruszać. W garażu przygotowałem przewód od samochodu. Dym miał zrobić resztę.
Noah odsunął się od niego.
—Chciałeś nas udusić?
Daniel zacisnął dłonie.
—Nie wiedziałem, co robię.
—Wiedziałeś — odpowiedziałam. — Kupiłeś środek trzy dni wcześniej. Schowałeś telefon. Przygotowałeś list. Sprawdziłeś nasze pulsy.
Do sali weszła Elżbieta. Niosła czerwone pudełko po herbacie, teraz puste.
—I podpisałeś pełnomocnictwo moim nazwiskiem — powiedziała. — Myślałeś, że oddam ci dom po tym, jak zabijesz Martę i Noaha?
Daniel spojrzał na matkę.
—Mamo, proszę.
—Nie mów do mnie „mamo”, kiedy prosisz o pomoc po tym, co zrobiłeś.
To był niespodziewany cios. Daniel zawsze uważał, że Elżbieta go osłoni. Tym razem podała dokumenty osobie, której najbardziej chciał się pozbyć.
Wolski został znaleziony tego samego dnia w biurze Daniela. Nie zdążył wyjechać, bo próbował opróżnić firmowy sejf. W środku były kopie umów, rachunki i lista osób, którym Daniel winien pieniądze. Jego wspólnik zaprzeczał wszystkiemu, dopóki Elżbieta nie położyła przed nim podpisanego przez niego zestawienia przelewów.
Nie potrzebowałam oglądać tej rozmowy. Wystarczyła mi wiadomość od księgowej, że konto Noaha zostało zamrożone, a pieniądze nie zniknęły bez śladu.
Nie odzyskaliśmy ich od razu. Część została wydana. Część należała do ludzi, których Daniel oszukał. Nie mogłam udawać, że wszystko da się naprawić jednym podpisem.
Sprzedałam dom.
Nie dlatego, że Daniel chciał go wykorzystać. Dlatego, że każda płytka w kuchni pamiętała jego buty, każdy zapach przypominał mi tamtą kolację, a nie chciałam, żeby Noah dorastał w miejscu, w którym musiał udawać nieprzytomnego, żeby przeżyć.
Przed wyjazdem wróciłam tam jeszcze raz z pracownikiem zabezpieczającym rzeczy. W kuchni zostało tylko kilka pustych szafek i niebieski talerz w papierowej torbie.
Noah stał przy stole.
—Zabierasz go? — zapytał.
—Tak.
—Po co?
Przesunęłam palcem po pęknięciu.
—Bo uratował nam życie.
—To ty nas uratowałaś.
—Ty też. Gdybyś nie zauważył, że ojciec zabrał telefony, nie znaleźlibyśmy starego aparatu.
Uśmiechnął się słabo.
—Myślisz, że jeszcze kiedyś będę jadł kolację przy stole?
—Będziesz. Ale sam wybierzesz, kto przy nim usiądzie.
Daniel dostał zakaz kontaktowania się z nami, a wszystkie dokumenty trafiły do osób prowadzących sprawę. Elżbieta sprzedała swój samochód i przekazała część pieniędzy na spłatę ludzi, których skrzywdził jej syn. Nie zrobiła tego, żeby go ratować. Zrobiła to, żeby nie pozwolić, by jego decyzje pochłonęły kolejne rodziny.
Kilka dni później spotkałam Daniela po raz ostatni w małej sali rozmów. Chciał, żebym podpisała oświadczenie, że bałam się o niego i że jego działania wynikały z szantażu.
Przeczytałam dokument do końca.
—Nie podpiszę.
—Marto, jeśli tego nie zrobisz, Wolski zniszczy mnie.
—Ty próbowałeś zniszczyć nas.
—Kochałem cię.
—Miłość nie sprawdza pulsu po kolacji.
Przymknął oczy. Przez chwilę wyglądał na człowieka, którego znałam. Potem zobaczyłam jego dłonie, te same, które podsunęły mi talerz, zabrały telefon i sięgnęły po mój nadgarstek.
Wstałam.
Noah czekał na korytarzu. Nie pytał, co powiedziałam. Wiedział, że nie przyniosłam podpisanego dokumentu.
Podczas drogi do nowego mieszkania trzymał na kolanach torbę z pękniętym talerzem. Nie pozwolił mi jej schować do bagażnika.
—Muszę go pilnować — powiedział.
—Dlaczego?
—Bo już raz ktoś próbował zrobić z niego dowód przeciwko nam.
Kiedy zatrzymaliśmy się przed małą restauracją, Noah poprosił, żebyśmy weszli do środka. Usiadł przy stoliku dla dwóch osób i wskazał krzesło naprzeciwko.
—Zamówmy coś, czego nikt wcześniej nie dotykał — powiedział.
Kelner przyniósł kartę dań. Noah długo wybierał, a potem podniósł wzrok.
—Mamo?
—Tak?
—Tym razem ja sprawdzę talerze.
Objęłam jego dłoń. Za szybą przejechał tramwaj, a pęknięcie na niebieskiej ceramice złapało światło lampy.
—Nie — powiedziałam. — Tym razem sprawdzimy razem.
Noah spojrzał na talerz i odpowiedział cicho:
—W takim razie przynieśmy go do domu, zanim ktoś znów spróbuje odebrać nam kolację.
