CZĘŚĆ 4
— Ile? — zapytałam.
Ojciec nie odrywał wzroku od Rolanda.
— Całą kwotę przeznaczoną na leczenie i edukację Ren. Trzysta dwadzieścia tysięcy złotych.
Ren poruszyła się w moich ramionach. Jej usta zadrżały, ale nie wydała głosu.
Roland natychmiast podniósł ręce.
— To nie ja zlecałem przelew.
— Wniosek o ograniczenie moich praw, fałszywe zaświadczenie, podrobiony podpis i przelew wykonany tego samego dnia — powiedziałam. — Chcesz, żebym uwierzyła, że to zbieg okoliczności?
— Ktoś użył mojego komputera.
— Wszyscy słyszeliśmy, że powiedziałeś, iż masz plan — odezwała się Nadia.
Roland odwrócił się do niej z furią.
— Ty nic nie rozumiesz.
— Rozumiem aż za dobrze. Obiecałeś, że oddasz pieniądze po wygranej.
Irena gwałtownie wstała.
— Przestańcie mówić o pieniądzach, jakby to było najważniejsze!
— To ty napisałaś do mnie, że nie zasługuję na spokojny wieczór — odpowiedziałam. — A potem podpisałaś, że jestem zagrożeniem dla własnej córki.
Jej usta rozchyliły się, ale nie potrafiła zaprzeczyć.
Dorota zebrała dokumenty i umieściła je w plastikowej teczce.
— Przelew można wstrzymać, ale musimy działać przed otwarciem banku. Potrzebuję od pani podpisu i dowodu, że nie udzielała pani pełnomocnictwa.
Roland ruszył ku niej.
— Nie ma pani prawa zabierać tych dokumentów.
— Mam prawo zabezpieczyć dokumenty dotyczące mojego klienta — odparła Dorota. — A pan właśnie przyznał, że zna ich treść.
— Nie przyznałem niczego.
— Znał pan kwotę — powiedział ojciec. — Ani wniosek, ani kopia funduszu nie zawierały tej informacji.
Twarz Rolanda stężała.
Nagle zrozumiałam, że nie chodziło tylko o pieniądze. Ojciec od początku podejrzewał, że Roland próbuje przejąć dostęp do funduszu, ale ja nie chciałam tego widzieć. Broniłam męża, bo łatwiej było uznać, że jest zmęczony, niż przyznać, że człowiek śpiący obok mnie od miesięcy przeliczał moje życie na raty kredytu.
— Leno — powiedział Roland ciszej. — Pojedź ze mną do domu. Porozmawiamy sami.
— Nie.
— Jesteśmy małżeństwem.
— Byliśmy nim przy stole, przy którym nie zostawiliście miejsca dla mnie i Ren.
— To była głupia kolacja.
— Nie. To była scenografia.
Po raz pierwszy nie próbował sięgnąć po dziecko. Wiedział, że nie może. Zamiast tego wyciągnął ku mnie dłoń.
— Proszę. Oddaj mi chociaż obrączkę. Nie chcę, żebyś robiła z tego wojnę.
Spojrzałam na jego palce. Na paznokciu miał cienką smugę pistacjowego kremu z rodzinnej kolacji. Tak absurdalnie mały szczegół, a nagle przypomniałam sobie, jak podniósł kieliszek i powiedział: „Za normalny wieczór”.
Zdjęłam obrączkę.
Roland odetchnął z ulgą.
Położyłam ją jednak na stole, obok fałszywego pełnomocnictwa.
— To nie jest wojna. To rachunek.
Wtedy wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał. Irena podeszła do mnie, wyjęła z torebki swój telefon i położyła go przed Dorotą.
— Mam wiadomości — powiedziała.
Roland zbladł.
— Mamo, nie rób tego.
— Mówiłeś, że jeśli Lena podpisze, zabierzesz Ren do mnie. Mówiłeś, że dom i pieniądze będą twoje, a ja dostanę udział w firmie.
— Byłaś pijana.
— Byłam głupia, ale nie pijana.
Dorota przewijała ekran. Wiadomości były krótkie, lecz wystarczające. Roland pisał o „wykorzystaniu zdjęcia ze stołu”, o „zabraniu dziecka na kilka tygodni” i o tym, że „Lena po porodzie nie będzie miała siły walczyć”.
Nie było w nich skruchy. Był plan.
Rajmund zadzwonił do banku z telefonu ojca. Dorota przygotowała oświadczenie, a ja podpisałam je drżącą ręką. Po dziesięciu minutach bank potwierdził blokadę przelewu.
Roland usiadł na krześle.
Nie dlatego, że zrozumiał, co zrobił. Dlatego, że zabrakło mu drogi do pieniędzy.
— Co teraz? — zapytała Nadia.
Ojciec spojrzał na mnie, nie na Rolanda.
— To Lena zdecyduje.
Trzymałam Ren i czułam ciężar jej głowy na ramieniu. Myślałam o domu, do którego mogłam wrócić, o samochodzie, który należał do mnie, o rachunku zabezpieczonym na przyszłość córki. Myślałam też o tym, że jeszcze kilka godzin wcześniej chciałam tylko, żeby Roland zaprosił mnie na kolację.
— Nie wracam dziś do domu — powiedziałam. — I nie zabieram Ren do niego, dopóki każdy dokument nie zostanie sprawdzony.
— Chcesz mnie zniszczyć? — zapytał.
— Nie. Chcę, żebyś przestał mieć dostęp do mojego życia tylko dlatego, że nosisz moją obrączkę.
— Kocham cię.
To zdanie zabolało bardziej niż groźba. Bo człowiek może kochać kogoś i jednocześnie próbować mu odebrać dziecko? W tamtej chwili zrozumiałam, że sama miłość nie unieważnia czynów.
— Może kochasz obraz żony, którą łatwo przestraszyć — odpowiedziałam. — Ale mnie już nie znasz.
Nadia podeszła do mnie z płaczem.
— Przepraszam. Nie oczekuję, że mi wybaczysz.
— Dobrze — powiedziałam. — Nie oczekuj. Najpierw powiedz prawdę Dorocie i ojcu.
Nadia skinęła głową.
Irena usiadła obok syna. Nie dotknęła go. Po raz pierwszy wybrała milczenie nie jako broń, lecz jako wstyd, którego nie potrafiła ukryć.
Nad ranem wróciłam po rzeczy. Nie sama. Rajmund został na korytarzu, a ojciec czekał przy samochodzie. W domu pachniało rozlanym winem i zimnym ciastem. Na stole wciąż leżało siedem talerzy.
Zabrałam bazę fotelika, torbę Ren, dokumenty i małą wełnianą skarpetkę z kieszeni mojej torby. Potem otworzyłam szufladę w kuchni i znalazłam kluczyki do samochodu.
Roland stał przy drzwiach.
— Naprawdę odchodzisz z dzieckiem?
— Nie odchodzę z dzieckiem. Zabieram córkę z miejsca, w którym próbowano ją wykorzystać.
— A nasze małżeństwo?
Spojrzałam na siedem nakrytych miejsc.
— Ono skończyło się wcześniej. Ty tylko zostawiłeś rachunek na stole.
Wyszedł za mną na podjazd, ale zatrzymał się przy samochodzie. Zobaczył, jak wkładam Ren do fotelika, jak sprawdzam pasy i poprawiam kocyk pod jej brodą.
Nie błagał już. Nie groził. Patrzył na małą kopertę z banku, którą Dorota trzymała w dłoni, i na teczkę z wiadomościami Ireny.
Potem zauważył coś jeszcze: zdjęcie rodzinnego stołu, które nadal wisiało na ekranie mojego telefonu.
Siedem miejsc.
Żadnego dla nas.
— Leno — powiedział cicho.
Zatrzasnęłam klamrę fotelika i podniosłam wzrok.
— Przy następnej kolacji najpierw policzcie, kogo próbowaliście usunąć ze stołu.
Przegapiłeś początek?
