CZĘŚĆ 4
Nora zacisnęła dłoń na kluczach i przez chwilę nikt się nie poruszył.
Za ścianą restauracja nadal żyła własnym rytmem. Ktoś śmiał się przy barze. Kelner niósł tacę z płonącym deserem. Winda zatrzymała się na naszym piętrze.
Simon wysiadł pierwszy.
Miał rozpięty płaszcz, mokre włosy i skórzaną teczkę przyciśniętą do piersi. Za nim szedł ochroniarz z mojego biura.
— Panie Hale — powiedział Simon, kiedy wszedł do sali. — Musimy natychmiast porozmawiać.
— Porozmawiamy przy wszystkich.
Spojrzał na Emily, potem na Norę i na kopertę z kliniki.
— To nie jest odpowiednie miejsce.
— Odpowiednie miejsce znalazłeś, kiedy kazałeś usunąć dokumenty z mojego biura?
Jego twarz straciła pewność.
— Kto ci to powiedział?
— Twój człowiek.
Nora wskazała telefon leżący na stole. Połączenie nadal było aktywne. W głośniku słychać było przyspieszony oddech mężczyzny, który zadzwonił do niej z mojego biura.
Simon zamknął oczy.
— To nie miało tak wyglądać.
— A jak miało?
Podszedł do stołu i położył teczkę.
— Marcus obiecał, że przejęcie spłaci wszystkie zobowiązania. Firma miała zostać sprzedana, długi wyzerowane, a ty miałeś zachować nazwisko i stanowisko.
— A Emily?
— Miała dostać ugodę.
— Nie pytam, co miała dostać. Pytam, dlaczego sfałszowałeś dokumenty.
Simon zacisnął usta.
— Bo twój ojciec powiedział, że jeśli Emily zachowa udziały, Hale Meridian upadnie. Powiedział, że jest gotów poświęcić wszystko, byleś nie wrócił do niej.
Vanessa poderwała się z krzesła.
— Przestań mówić.
Simon spojrzał na nią.
— To ty kazałaś mi zniszczyć kopie.
— Dla dobra firmy.
— Dla własnego pakietu akcji — odparł. — Dostałabyś siedem procent po sfinalizowaniu przejęcia.
Przez moment patrzyłem na Vanessę, jakby stała się kimś obcym. A przecież wszystko, co robiła, miało sens. Jej pytania o reputację Emily. Jej pośpiech. Jej naleganie, żebym podpisał dokumenty jeszcze przed poniedziałkiem.
Nie kochała mnie.
Kochała miejsce, które miała zająć obok mojego nazwiska.
Emily odsunęła krzesło i spróbowała wstać. Natychmiast chwyciłem ją pod łokieć.
— Powoli.
— Nie dotykaj mnie, jeśli robisz to z poczucia winy.
— Nie wiem już, z czego to robię.
— Wiem. Dlatego od dwóch lat nie próbowałam cię znaleźć.
Jej słowa zabolały bardziej niż oskarżenie.
— Dlaczego nie powiedziałaś mi o dziecku?
Emily spojrzała na kartę z kliniki.
— Bo wtedy, kiedy dowiedziałam się o ciąży, byłam pewna, że to ty podpisałeś zgodę na odebranie mi wszystkiego. Myślałam, że chcesz, żebym zniknęła.
— Nie podpisałem tego.
— Ale pozwoliłeś, żeby twoi ludzie mnie wyrzucili z biura.
— Myślałem, że ukradłaś pieniądze.
— A ja myślałam, że nigdy mnie nie znałeś.
Pani Flores pojawiła się w drzwiach z ręcznikiem przewieszonym przez ramię.
— Emily, karetka jest w drodze. Jedna z kelnerek zobaczyła, że krwawisz.
Dopiero wtedy zauważyłem czerwoną plamę na jej jasnym mankiecie.
— Co? — wyszeptałem.
Emily spojrzała na rękę. Jej twarz nagle się zmieniła.
— Nie czuję skurczy.
— To nie znaczy, że wszystko jest dobrze — powiedziała pani Flores.
Vanessa cofnęła się ku drzwiom.
— Ja muszę wyjść.
Zastąpiłem jej drogę.
— Oddaj telefon.
— Nie masz prawa.
— Masz wiadomości od kliniki?
Jej palce drżały.
— Grant, posłuchaj mnie. Chciałam cię ochronić.
— Przed własnym dzieckiem?
— Przed nią. Przed życiem, które zniszczyło cię wcześniej.
Emily oparła się o stół. Oddychała płytko.
— Przestańcie się kłócić — powiedziała. — Nie chcę, żeby moje dziecko przyszło na świat, słysząc wasze głosy.
To zdanie zatrzymało mnie skuteczniej niż jakikolwiek dokument.
Uklęknąłem przed nią, choć spodnie nasiąkły wodą z przewróconej karafki.
— Emily, zawiozę cię do szpitala.
— Nie musisz.
— Wiem. Chcę.
— A jeśli powiem nie?
— Pojadę za tobą. Nie wejdę, jeśli nie pozwolisz.
Przyglądała mi się długo. W jej oczach nie było przebaczenia. Było zmęczenie i coś jeszcze, tak kruchego, że bałem się tego dotknąć.
— Możesz nie mówić o nas — powiedziała. — Mów tylko o dziecku.
— Dobrze.
Przyjechali ratownicy. Pani Flores podała im torbę Emily, a Nora wsunęła do mojej dłoni księgę rachunkową.
— Zatrzymaj ją — powiedziała. — Nie dla zemsty. Żeby nikt już nie mógł zmienić przeszłości jednym podpisem.
Simon został przy stole. Vanessa próbowała wyjść drugim korytarzem, lecz ochroniarz z mojego biura stanął przed nią.
— Pan Hale polecił, żeby nikt nie opuszczał budynku przed przyjazdem księgowych — powiedział.
— Nie jestem jego pracownikiem.
— Od dziś już nie.
W windzie Emily ścisnęła poręcz. Jej bransoletka zahaczyła o metalowe drzwi i pękła. Miedziana obręcz spadła na podłogę.
Podniosłem ją.
— Zostaw — powiedziała.
— To twoje.
— Nie. To pamiątka po kobiecie, która wierzyła, że obietnice coś znaczą.
Karetka zabrała ją do szpitala przy Pięćdziesiątej Dziewiątej Ulicy. Siedziałem na korytarzu, trzymając księgę rachunkową na kolanach i kartę z kliniki w kieszeni marynarki.
O trzeciej nad ranem wyszedł lekarz.
— Dziecko jest bezpieczne. Krwawienie ustąpiło. Emily również.
— Mogę ją zobaczyć?
— Ona zdecyduje.
Czekałem.
Po godzinie pielęgniarka uchyliła drzwi.
— Pięć minut. Nie więcej.
Emily leżała pod białym kocem. Na stoliku stał plastikowy kubek z wodą, a obok niego leżała jej bransoletka. Pęknięta, lecz naprawiona cienkim drucikiem przez kogoś z izby przyjęć.
— Firma upadnie? — spytała.
— Nie wiem.
— To pierwszy uczciwy komunikat, jaki od ciebie usłyszałam.
Usiadłem na krześle przy łóżku.
— Jutro wycofam przejęcie. Przekażę ci wszystkie dokumenty i udziały, które do ciebie należą.
— Wszystkie?
— Wszystkie.
— A ty?
— Zostanę z długami. To była moja firma. Nawet jeśli nie wiedziałem, czym się stała.
Emily odwróciła wzrok.
— Nie chcę, żebyś robił z siebie męczennika.
— Nie robię. Chcę przestać udawać, że byłem tylko naiwnym człowiekiem oszukanym przez ojca. Podpisałem dokumenty. Uwierzyłem w najgorsze rzeczy o tobie, bo było mi łatwiej niż zapytać.
Jej palce spoczęły na brzuchu.
— Nie możesz naprawić dwóch lat jednym porankiem.
— Wiem.
— I nie możesz zostać ojcem tylko dlatego, że dokument z kliniki mówi, że nim jesteś.
— Wiem.
— Będziesz musiał przychodzić wtedy, kiedy nie będzie wygodnie. Na badania. Na rozmowy. Na płacz. Na rachunki. Nie po to, żeby odzyskać mnie, tylko żeby poznać swoje dziecko.
— Przyjdę.
— Nie obiecuj. Zrób to.
Skinąłem głową.
Nazajutrz o ósmej rano odwołałem podpisanie umowy. O dziewiątej księgowi znaleźli kolejne zobowiązania. O dziesiątej Vanessa straciła stanowisko, a jej pakiet akcji został zamrożony. Simon podpisał zeznania dotyczące fałszerstw i zgodził się spłacać część szkód, które wyrządził.
Nie było wielkiego triumfu.
Były telefony, odwołane spotkania, zamknięty rachunek i ludzie, którzy nagle przestali nazywać mnie wizjonerem.
Emily nie wróciła do firmy od razu. Zatrudniła własną księgową i zażądała, by każdy dokument dotyczący jej udziałów przechodził przez niezależnego prawnika.
Zrozumiałem, że to nie brak zaufania.
To była cena za odzyskanie kontroli.
Trzy dni później przyniosłem jej do szpitala naprawioną bransoletkę. Miedziane oczko zastąpiłem małym bursztynem, takim samym jak ten, który wypadł przed laty.
Nie założyła jej.
Położyła ją na stoliku i przesunęła w moją stronę.
— Nie chcę nosić obietnicy, której nie dotrzymałeś.
— Rozumiem.
— Ale możesz ją zachować. Kiedyś pokażesz ją dziecku i powiesz prawdę.
— Jaką prawdę?
Emily spojrzała na mnie przez chwilę.
— Że jego ojciec długo mylił wygraną z tym, co naprawdę było warte ochrony.
Nie zaprzeczyłem.
Za oknem pielęgniarka przejechała wózkiem z maleńkimi ubrankami. Na samym wierzchu leżała biała czapeczka z wyszytym żurawiem, takim samym jak na torbie Nory.
Emily położyła moją dłoń na swoim brzuchu.
Pod skórą pojawił się delikatny ruch.
— Poczułeś? — zapytała.
— Tak.
— To nie jest przebaczenie.
— Wiem.
Dziecko poruszyło się ponownie, mocniej, jakby zapukało od środka.
Emily spojrzała na moją dłoń i powiedziała cicho: — Ale możesz zacząć od tego, żeby tym razem nie odejść, kiedy zacznie boleć.
Przegapiłeś początek?
