CZĘŚĆ 4
Przez sekundę nikt się nie poruszył.
Potem Adrian ścisnął telefon tak mocno, że pobielały mu knykcie.
— Do którego szpitala? — zapytałam.
— Święty Łukasz. Nora już tam jedzie.
— Ja jadę z nią.
— Nie.
Odwróciłam się do niego.
— To mój mąż. Ojciec Mii.
— I właśnie dlatego nie możesz wsiąść do pierwszego samochodu, który znajdziesz. Ktoś próbował cię zastraszyć przez sześć lat. Teraz zna miejsce, w którym mieszka twoja córka.
Victor stał przy metalowym regale, blady i spocony. Jego elegancka marynarka była rozpięta, a na mankiecie widniała plama atramentu.
— To nie byli ludzie mojego ojca — powiedział.
Adrian spojrzał na niego.
— Skąd wiesz?
— Bo mój ojciec nie żyje od siedmiu lat.
— A ty właśnie powiedziałeś, że „ludzie mojego ojca” znajdą Daniela.
Victor przełknął ślinę.
— Powiedziałem to, żebyś się bał.
Ta odpowiedź była tak bezczelna, że poczułam w żołądku zimno.
Adrian podszedł do drzwi.
— Ochrona zamknie cały budynek. Nikt nie wychodzi bez sprawdzenia.
— Nie masz prawa mnie zatrzymywać — syknął Victor.
— Nie zatrzymuję cię. Po prostu nie pozwolę, żebyś znów zniknął, zanim skończymy rozmowę.
Mia siedziała na krześle przy ścianie i gładziła ucho Geralda.
— Mamo, czy tata naprawdę żyje?
Uklękłam przy niej.
— Tak. Jest bardzo chory i potrzebuje lekarzy.
— Czy mnie pamięta?
— Każdego dnia.
Victor odwrócił wzrok. To był pierwszy moment, w którym zobaczyłam na jego twarzy coś innego niż kalkulację.
Starszy mężczyzna z laską nadal stał przy stole.
— Nazywam się Samuel Reed — powiedział. — Byłem księgowym w firmie ojca Adriana. W noc pożaru dostałem polecenie przelania pieniędzy na konto, które miało należeć do funduszu pracowniczego. Konto założył Victor.
— Powiedziałeś, że nazwisko znajduje się w kopercie — przypomniał Adrian.
Samuel skinął głową.
— Nazwisko jest twoje.
Adrian znieruchomiał.
— Moje?
— Podpis złożono trzy dni po twoich osiemnastych urodzin. Byłeś wtedy w internacie w Szwajcarii. Twój ojciec wykorzystał pełnomocnictwo, które podpisałeś przy zakładaniu rachunku młodzieżowego. Na papierze to ty zatwierdziłeś przelew.
Poczułam, jak wszystkie elementy układanki przesuwają się wreszcie na właściwe miejsca.
Adrian usiadł ciężko na krześle.
— Całe życie myślałem, że odziedziczyłem firmę. Nie wiedziałem, że odziedziczyłem cudzą kradzież.
— Twój ojciec kazał mi zniszczyć oryginał — powiedział Samuel. — Nie zrobiłem tego. Schowałem go w skrytce razem z umową, w której Victor przyznał, że pieniądze przelał na żądanie starszego Kane’a.
Victor roześmiał się krótko, nerwowo.
— A teraz wszyscy chcecie zrobić ze mnie potwora? To ja znalazłem księgi. To ja ostrzegłem Daniela.
— I to ty sprzedałeś mu fałszywy paszport — powiedział Samuel.
Victor zamilkł.
— Skąd pan…
— Bo wystawiłem rachunek. Za każde twoje kłamstwo zostaje papier.
Pojechaliśmy do szpitala dwoma samochodami. Mia siedziała obok mnie, ściskając Geralda, a Adrian jechał za nami. W poczekalni pachniało środkiem dezynfekującym. Przy automacie z wodą stała Nora, blada jak ściana.
— Daniel jest przytomny — powiedziała. — Ale lekarze mówią, że ma problemy z sercem.
Weszłam do sali.
Daniel wyglądał starzej, niż go zapamiętałam. Miał siwe włosy, zapadnięte policzki i cienką bliznę pod brodą. Kiedy mnie zobaczył, zamknął oczy.
— Julio.
— Sześć lat — powiedziałam.
— Wiem.
— Przez sześć lat Mia pytała, czy cię zabiłam w myślach, czy ty umarłeś naprawdę.
Łzy zebrały mu się pod powiekami.
— Chciałem wrócić.
— Nie wróciłeś.
— Victor powiedział, że jeśli się pojawię, zabiorą ci dziecko. Myślałem, że chronię was, znikając.
— Chroniłeś siebie przed odwagą.
Daniel przyjął te słowa bez obrony. Potem poprosił, żebym przyprowadziła Mię.
Dziewczynka weszła powoli. Gerald zwisał jej z ręki.
— Tato?
Daniel zaczął płakać.
— Cześć, skarbie.
Mia podeszła do łóżka, ale nie dotknęła go.
— Dlaczego nie przyszedłeś, skoro żyłeś?
Daniel spojrzał na mnie, a potem na nią.
— Bałem się tak bardzo, że zrobiłem z tego strach większy od miłości. To nie było twoją winą.
Mia położyła Geralda na jego kołdrze.
— On też się boi, kiedy zostaje sam.
Daniel dotknął pluszowego ucha, lecz natychmiast się skrzywił z bólu.
Adrian wszedł do sali chwilę później. Stanął przy łóżku i długo patrzył na Daniela.
— Twój ojciec wykorzystał moje nazwisko — powiedział.
— Wiem.
— A ty pozwoliłeś Victorowi zastraszać Julię.
— Wiem.
Victor pojawił się za nim, pilnowany przez dwóch ochroniarzy. Nie próbował już udawać pewności siebie.
— Daniel — powiedział. — Mogliśmy to naprawić.
— Nie — odpowiedział Daniel. — Ty chciałeś kupić milczenie, żeby kupić sobie miejsce przy stole. Nigdy nie chodziło ci o nas.
Victor spojrzał na mnie.
— Julia, mogę oddać pieniądze.
— Nie oddasz mi sześciu lat.
— Mogę dać ci wszystko, czego potrzebujesz.
— Potrzebowałam prawdy, kiedy Mia miała trzy miesiące.
Adrian wyjął z kieszeni kartkę z numerem skrytki.
— Jutro otwieramy ją przy wszystkich pracownikach, którym zabrano odszkodowania. Fundacja odzyska pieniądze z mojego majątku, zanim ktokolwiek rozstrzygnie, kto jest winny prawnie. A nazwa Kane Global zostanie zmieniona.
Victor drgnął.
— Nie możesz odebrać mi udziałów.
— Nie odbieram. Oddajesz je w ramach ugody, jeśli chcesz uniknąć publicznego ujawnienia wszystkiego, co zrobiłeś. Jeśli odmówisz, dokumenty trafią do właściwych instytucji.
— A ty? — spytałam Adriana. — Co zrobisz z firmą?
— Zostanę do czasu wypłacenia ostatniego odszkodowania. Potem przekażę ją zarządowi pracowników.
Nie spodziewałam się tego. Adrian nie był człowiekiem, który oddawał władzę. Ale może właśnie dlatego jego decyzja miała znaczenie.
Następnego ranka spotkaliśmy się w dawnej sali zarządu. Na środku stał stół, a na nim metalowe pudełko. Samuel wyjął z niego oryginał umowy. Adrian podpisał dokument przekazujący pierwszą część własnego majątku na fundusz ofiar pożaru.
Victor patrzył na pióro w jego dłoni.
— Gdybyś podpisał to wcześniej, twój ojciec cię zniszczyłby — powiedział.
— On już zniszczył wystarczająco dużo.
— A ty myślisz, że oddając wszystko, staniesz się dobrym człowiekiem?
Adrian podniósł głowę.
— Nie. Myślę, że przestanę udawać, że nie wiem, co odziedziczyłem.
Później Daniel przeniósł się do ośrodka rehabilitacyjnego, gdzie lekarze pilnowali jego serca. Mia odwiedzała go w każdą sobotę, ale nie nazywała go jeszcze tatą bez wahania. To było jej prawo.
Ja zrezygnowałam z pracy w zarządzie i przyjęłam stanowisko przy fundacji pracowników. Nie dlatego, że Adrian mi je podarował. Zażądałam go przy stole, przy którym wcześniej wszyscy mówili o pieniądzach, jakby nie chodziło o ludzkie życie.
— Będziesz musiała mnie zwalniać, jeśli popełnię błąd — powiedziałam mu któregoś dnia.
— Będę musiał słuchać, jeśli powiesz, że błądzę.
— To trudniejsze.
— Wiem.
Mia siedziała wtedy pod stołem i rysowała nową nazwę fundacji. Obok niej leżał Gerald. Żółta nić przy jego uchu nadal trzymała.
Adrian przykucnął przy dziewczynce.
— Czy nadal uważasz, że powinienem zostać twoim tatą?
Mia zmarszczyła nos.
— Nie. Mam już tatę.
Adrian przyjął to z lekkim uśmiechem.
— To dobrze.
— Ale możesz zostać wujkiem Adrianem.
— To awans?
— Tylko jeśli będziesz się czasem śmiał.
Mia wróciła do rysunku, a ja zobaczyłam, jak Adrian patrzy na metalowe pudełko leżące na stole. Nie należało już do niego ani do Victora. Zawierało dokumenty, które mogłyby zniszczyć firmę, ale zamiast tego otworzyły drzwi do prawdy, której wszyscy bali się bardziej niż utraty pieniędzy.
Tego wieczoru Daniel zadzwonił do Mii ze szpitala. Postawiła telefon na głośniku.
— Tato, Gerald mówi, że musisz ćwiczyć chodzenie.
— Gerald jest bardzo surowym lekarzem.
— I Adrian mówi, że nie wolno kraść ciastek z kuchni.
— Adrian jest jeszcze surowszy.
Spojrzałam na mężczyznę, który kiedyś śmiał się tylko wtedy, gdy mała dziewczynka nazwała go przystojnym. Teraz siedział na podłodze w garniturze za kilka tysięcy dolarów, przyszywając nowe ucho pluszowemu słoniowi.
Mia podała mu igłę.
— Tylko nie zgub żółtej nici.
Adrian uniósł słonia i powiedział z pełną powagą:
— Tego ucha nie zgubię za żadną cenę.
A kiedy Daniel po drugiej stronie telefonu zaczął cicho płakać, Mia przyłożyła głowę do mojego ramienia i szepnęła:
— Mamo, teraz wszyscy są na swoim miejscu.
