CZĘŚĆ 4
Wiadomość od banku przeczytałam na przystanku, między kioskiem a automatem z biletami. Ziemia nie usunęła mi się spod nóg. Po prostu nagle zabrakło mi powietrza.
Piątek był jutro.
Zadzwoniłam do Alicji.
— Czy można sprzedać mieszkanie bez mojego podpisu? — zapytałam.
— Nie, jeśli dokumenty są prawidłowe. Ale ktoś najwyraźniej próbuje stworzyć pozory, że ma pani zgodę.
— A dopisek?
— Proszę go nikomu nie pokazywać. Przyjedzie pani do kancelarii?
— Będę za dwadzieścia minut.
W kancelarii pachniało kawą i mokrymi płaszczami. Alicja położyła przede mną kopię drugiego wniosku. Podpis Leny znajdował się na ostatniej stronie. Tym razem nie był podrobiony.
— Czy ona może sprzedać moje mieszkanie? — spytałam.
— Sama nie. Ale ten dokument wskazuje, że próbowała zawrzeć umowę przedwstępną jako osoba upoważniona przez panią.
— Nie była upoważniona.
— Wiem. Pytanie brzmi: dlaczego podpisała własnym nazwiskiem?
Nie znałam odpowiedzi.
Odpowiedź czekała na mnie w mieszkaniu.
Kiedy weszłam, Lena siedziała na podłodze w moim dawnym pokoju. Dookoła leżały zeszyty Soni, plastikowe klocki i karton z napisem „dokumenty”. Mosiężne wahadło mojego starego zegara nadal stało w miejscu.
— Dzieci są u mamy — powiedziała Lena.
— Dobrze.
— Wera, ja nie chciałam cię okraść.
— A co chciałaś zrobić?
Nie odpowiedziała.
Położyłam kopię na stole.
— Podpisałaś wniosek o sprzedaż mojego mieszkania.
— Tak.
— Dlaczego?
Lena wstała. Miała na sobie sweter z odprutą kieszenią. Wystawała z niej dziecięca kredka.
— Bo dom trzeba było natychmiast zabezpieczyć. Nie dla Igora. Dla dzieci. Bank miał przejąć działkę, a na domu została tylko folia. Gdybyśmy sprzedali twoje mieszkanie, kupiłabym małe lokum i spłaciła część długu. Chciałam ci wszystko oddać.
— Za ile lat?
— Nie wiem.
— Czyli nie chciałaś mnie zapytać. Chciałaś postawić mnie przed faktem.
Lena spuściła głowę.
— Igor powiedział, że to jedyna możliwość.
— Igor mówił ci też, że dokumenty są legalne?
— Tak.
Wtedy zadzwonił telefon Leny. Na ekranie pojawiło się jego imię. Odebrała na głośniku.
— Masz już podpis Wery? — zapytał Igor.
Lena zamarła.
— O czym ty mówisz?
— Nie udawaj. Kupujący czeka. Jeśli jutro nie będzie umowy, tracimy zaliczkę.
— Powiedziałeś, że mieszkanie jest zabezpieczeniem kredytu.
— Bo tak miało być. Sprzedaż jest prostsza.
— A dzieci?
— Dzieci zostaną z tobą. Ja potrzebuję pieniędzy, żeby zamknąć sprawę z działką.
Głos miał spokojny, niemal znudzony. Wtedy zrozumiałam, że Lena nie była jedyną osobą, która próbowała mnie oszukać. Była też kimś, kogo Igor prowadził za rękę, aż sama podpisała dokument przeciwko siostrze.
Lena rozłączyła się i usiadła na brzegu łóżka.
— On chciał sprzedać twoje mieszkanie, a mnie zostawić z długiem — powiedziała.
— Tak.
— Skąd wiesz?
— Bo właśnie sam ci to powiedział.
Następnego ranka spotkaliśmy się wszyscy w kancelarii: ja, Lena, Igor, Alicja i rodzice. Igor przyszedł w drogim płaszczu, z teczką ze skóry. Uśmiechał się, dopóki nie zobaczył ojca.
— To rodzinne nieporozumienie — powiedział.
— Nieporozumieniem jest źle wpisany numer mieszkania — odparła Alicja. — Podrobiony podpis i próba sprzedaży cudzej nieruchomości to coś zupełnie innego.
— Pani nie zna całej historii.
— Znam dokumenty.
Igor zwrócił się do mnie.
— Wero, przecież mogłaś pomóc. Masz mieszkanie, pracę, żadnych dzieci. Lena ma dwoje.
Te słowa zabolały bardziej niż jego kłamstwa, bo brzmiały jak zdanie, które słyszałam od rodziny przez całe życie.
Ojciec położył na stole zielony notes.
— Ona oddała pieniądze na mieszkanie Leny. Przez lata płaciła za pustą nieruchomość, żebyście mogli w niej mieszkać. A ty próbowałeś ją pozbawić nawet tego.
Igor zaśmiał się nerwowo.
— Wszyscy tu nagle są święci?
— Nie — powiedziała Lena. — Ja nie jestem.
Odwróciła się do niego.
— Podpisałam ten wniosek. Skłamałam siostrze. Pozwoliłam ci wejść do domu rodziców. Ale nie podpiszę już niczego dla ciebie.
Jego twarz zmieniła kolor.
— Lena, zastanów się.
— Zastanowiłam się.
Alicja odsunęła od niego dokumenty.
— Wniosek zostanie formalnie wycofany, a kancelaria przekaże sprawę odpowiednim osobom. Pani Wero, może pani także złożyć zawiadomienie.
Spojrzałam na Lenę. Nie chciałam, żeby jej dzieci oglądały matkę prowadzoną między obcymi ludźmi. Nie chciałam też udawać, że nic się nie stało.
— Złożę dokumenty dotyczące fałszerstwa — powiedziałam. — Ale nie będę żądała od Leny natychmiastowej wyprowadzki.
Igor poderwał głowę.
— Co?
— Dostanie trzy miesiące. Podpiszemy umowę najmu za kwotę, którą naprawdę może zapłacić. Bez prawa do zadłużania mieszkania, bez zmian w pokojach i z konkretnym terminem wyprowadzki.
Lena spojrzała na mnie z niedowierzaniem.
— Dlaczego?
— Nie robię tego dla ciebie. Robię to dla Soni i Daniego. Ale jeśli jeszcze raz zobaczę dokument z moim nazwiskiem, nie będę już rozmawiać przez rodzinę.
— Rozumiem.
— Nie. Jeszcze nie rozumiesz. To mieszkanie nie jest nagrodą za to, że jestem silna. Jest moje.
Lena skinęła głową, a potem wyjęła z kieszeni klucz na czerwonej plastikowej zawieszce.
— Mam coś dla ciebie.
Położyła klucz na stole. Należał do mojego pokoju. Przez półtora roku trzymała go w szufladzie, choć twierdziła, że nie ma gdzie go schować.
— Chcę, żebyś sama go zatrzymała — powiedziała.
Nie wzięłam go od razu.
— Najpierw podpiszemy umowę.
— Dobrze.
W kancelarii zapadła ciężka cisza. Nie ta wygodna, która kończy kłótnię, lecz taka, w której każdy słyszy cenę własnych decyzji.
Później wróciłam do mieszkania i zaczęłam opróżniać półki. Wśród zeszytów Soni znalazłam mój stary globus. Dani przykleił na Europie małą naklejkę w kształcie rakiety.
— Ciociu — powiedział, stojąc w drzwiach — jak będziesz tu mieszkać, mogę nadal odrabiać lekcje przy twoim biurku?
Spojrzałam na Lenę.
— Jeśli twoja mama podpisze zasady.
Dani pobiegł po zeszyt, a Lena usiadła przy stole. Po raz pierwszy nie tłumaczyła się dziećmi, rozwodem ani Igorem. Wzięła długopis i czytała każde zdanie do końca.
Mosiężne wahadło ruszyło dopiero wtedy, gdy ojciec delikatnie je popchnął.
— Spóźnił się o półtora roku — powiedział.
— Ale nadal chodzi — odpowiedziałam.
Za oknem Dani przykleił nową rakietę na globusie, dokładnie nad miastem, do którego kiedyś uciekłam.
Tym razem nie odsuwałam jego małej dłoni.
Przegapiłeś początek?
