CZĘŚĆ 4
— Nie oddawaj mu jej — powiedziałam.
Nina ścisnęła telefon tak mocno, że pobielały jej knykcie.
— On już jest w drodze.
Derek leżał na kamieniach z ręką ułożoną pod kątem, który odbierał mu ochotę do kolejnego popisu. Nie złamałam mu łokcia. Wystarczyło, że wiedział, jak niewiele brakowało.
Leo stał obok mnie z kawałkiem szkła w dłoni i krwią na ustach.
— Kto przyjeżdża? — zapytał.
— Człowiek nazwiskiem Wrona — odpowiedziała Nina. — Był menedżerem Maji.
Derek poruszył się gwałtownie.
— Nie wciągajcie go w to.
Spojrzałam na niego.
— Sam go wciągnąłeś, kiedy wziąłeś pieniądze.
— Nie wiedziałem, że chodzi o ciebie.
— Rozpoznałeś mnie.
— Dopiero dziś.
— Kiedy zobaczyłeś bliznę?
Nie odpowiedział od razu. Jego policzek drgnął.
Nina odwróciła się do niego z niedowierzaniem.
— Wiedziałeś od momentu, gdy podeszła do stołu.
— Zamknij się.
— Powiedziałeś rano, że ta „słodka kwiaciarka” ma znajomą twarz. Powiedziałeś, że jeśli jest tą samą kobietą, sprawa może nam się opłacić.
Leo spojrzał na mnie.
— Nam?
Derek poderwał głowę.
— Nie miałem wyboru.
— Zawsze masz wybór — powiedziała Nina. — Tylko za każdym razem wybierasz pieniądze.
Derek próbował usiąść. Przycisnęłam jego ramię do kamienia, a on syknął.
— Leż spokojnie.
— Wrona obiecał mi pięćdziesiąt tysięcy — wydusił. — Za te dokumenty. Miał zabrać je dziś wieczorem, a potem przestać nas nękać.
— Nękać? — Leo wpatrywał się w niego. — To on wysyłał te listy?
Derek odwrócił wzrok.
Nagle wszystkie drobne rzeczy, które uważałam za przypadek, ułożyły się w jedną całość: anonimowe koperty pod drzwiami kwiaciarni, samochód stojący naprzeciwko uczelni, głuche telefony po północy. Myślałam, że przeszłość sama próbuje mnie odnaleźć. Tymczasem ktoś prowadził ją do mnie za pieniądze.
— Dlaczego chciałeś dokumentów? — zapytałam.
— Wrona powiedział, że jeśli odzyska podpisy, udowodni, że to ty złamałaś umowę. Chciał ode mnie tylko teczki. Ja miałem sprawić, żebyś się przestraszyła i sama ją oddała.
— A piwo?
Derek zacisnął szczękę.
— To miało wyglądać jak rodzinny żart.
Nina zaśmiała się krótko, bez radości.
— Właśnie tak zawsze zaczynały się twoje „żarty”.
Na końcu ulicy zatrzymał się czarny samochód. Silnik pracował jeszcze chwilę, potem ucichł. Mężczyzna w jasnym płaszczu wysiadł i ruszył w stronę furtki.
Wrona wyglądał dokładnie tak, jak zapamiętałam: gładko ogolony, z cienką skórzaną teczką pod pachą i spojrzeniem człowieka, który uważał cudzy strach za własność.
— Maja — powiedział, stając przy ogrodzeniu. — Minęło dużo czasu.
Leo stanął przede mną.
— Odejdź.
Wrona uśmiechnął się.
— To nie jest rozmowa dla ciebie.
— Od dziś jest.
Wrona spojrzał na Dereka.
— Wstawaj. Mamy umowę.
— Nie mam już teczki — odpowiedział Derek.
— Masz ją. Zawsze ją miałeś.
Nina wyjęła dokumenty spod obrusa i podniosła je wysoko.
— Nie ma już znaczenia, kto je dostanie. Paweł wysłał skany do kilku osób.
Wrona zbladł.
— Kłamiesz.
— Nie — powiedziałam. — A kopie trafiły też do komisji sportowej i osób, które finansowały tamtą galę.
To był mój drugi zwrot, którego nikt się nie spodziewał, nawet Leo. Przez dwa lata nie tylko ukrywałam przeszłość. Zostawiłam jej ślady w bezpiecznych miejscach, na wypadek gdyby Wrona kiedyś wrócił.
Wrona wszedł na podwórko.
— Myślisz, że kilka skanów mnie przestraszy?
— Nie. Myślę, że przestraszy cię to, że nie możesz już niczego usunąć.
Wyciągnął rękę do teczki.
Leo chwycił go za nadgarstek, choć jego własna warga wciąż krwawiła.
— Nie dotykaj mojej żony.
Wrona spojrzał na jego palce, potem na twarz.
— Ty naprawdę nic o niej nie wiedziałeś?
— Wiedziałem wystarczająco dużo, żeby zostać.
Te słowa uderzyły we mnie mocniej niż cios Dereka.
Wrona spróbował wyrwać rękę. Leo nie puścił.
Derek nagle zaczął się śmiać.
— Wrona, powiedz mu, jak było naprawdę. Powiedz, dlaczego ona uciekła z zawodowego świata.
— Derek — ostrzegła Nina.
— Niech wie! Nie wycofała się przez groźby. Wycofała się, bo w ostatniej walce złamała rywalce kręgosłup!
Powietrze zgęstniało.
Leo spojrzał na mnie, ale tym razem nie było w nim lęku. Był ból.
— To prawda? — zapytał.
— Nie złamałam jej kręgosłupa — powiedziałam. — Przerwałam walkę, gdy sędzia nie zauważył, że straciła czucie w nodze. Organizatorzy chcieli, żebym walczyła dalej, bo widzowie płacili za nokaut.
— A potem? — zapytał Leo.
— Potem jej rodzina podziękowała mi, a Wrona zagroził, że zniszczy moją reputację. Zrezygnowałam, żeby nie zamienili jej życia w reklamę swojej gali.
Wrona odsunął się o krok.
— To była twoja największa pomyłka.
— Nie. Moją pomyłką było myślenie, że strach wystarczy, żebyś przestał.
Nina podeszła do niego i położyła teczkę na stole.
— Paweł zezna osobiście. Nie przez telefon. Przyjedzie za dziesięć minut.
Wrona popatrzył na nią, potem na Dereka.
— Ty głupia kobieto, nie wiesz, co robisz.
— Wiem — odpowiedziała Nina. — Po raz pierwszy wiem dokładnie.
Derek podniósł się z kamieni, trzymając się za ramię.
— Nina, chodź ze mną. To się jeszcze da naprawić.
— Nie chcę już naprawiać człowieka, który własną żonę traktuje jak alibi.
Podeszła do mnie. Z kieszeni wyjęła mały, złożony na cztery części wycinek z gazety.
— Przechowywałam go od gali w Osace — powiedziała. — Nie wiedziałam, kim jesteś, kiedy zobaczyłam cię w kwiaciarni. Ale pamiętałam twoje oczy.
Rozłożyła papier. Na zdjęciu stała młodsza wersja mnie, z podniesioną ręką i rozcięciem nad brwią. Obok widniał nagłówek o zawodniczce, która przerwała walkę mimo szansy na zwycięstwo.
Leo przeczytał tekst do końca.
— Bałaś się, że cię znienawidzę?
— Bałam się, że pokochasz tylko Walkirię.
— Ja pokochałem kobietę, która podała mi herbatę, kiedy oblałem się kawą przed wykładem.
Prawie się uśmiechnęłam.
— To nie był szczególnie bohaterski dzień.
— Dla mnie był.
Na ulicy pojawił się Paweł, starszy mężczyzna w granatowej koszuli. W ręku trzymał tekturowe pudełko po butach.
— Mam oryginał — powiedział. — I jeszcze jeden podpis.
Wrona cofnął się.
Paweł wyjął z pudełka kartkę i podał ją Ninie. Była to lista wypłat z nazwiskami osób, które dostały pieniądze za zastraszanie zawodniczek. Przy nazwisku Wrony widniała kwota większa niż ta, którą obiecał Derekowi.
Derek przeczytał dokument i roześmiał się nerwowo.
— Miałeś dać mi pięćdziesiąt tysięcy.
— Dostaniesz nic — odparł Wrona.
— To przez ciebie robiłem te wszystkie rzeczy!
— Nikt cię nie zmuszał.
Właśnie wtedy Derek zrozumiał, że człowiek, dla którego pobił brata i upokorzył mnie przy całej rodzinie, nie zamierza nawet udawać lojalności.
Nina zdjęła obrączkę i położyła ją na stole obok teczki.
— Wracam dziś do siostry — powiedziała. — Jutro składam pozew o rozwód.
Derek spojrzał na nią, jakby dopiero teraz zobaczył, że naprawdę może odejść.
— Nina, nie rób mi tego.
— Nie robię. Po prostu przestaję robić tobie wymówki.
Leo podniósł z trawy swoje pęknięte okulary. Jedno szkło było całe, drugie miało długą pajęczynę pęknięć.
— Pojedziemy do lekarza — powiedział.
— Najpierw umyjemy ci twarz.
— A potem?
Spojrzałam na Wronę, na Dereka, na teczkę z dokumentami, które przez dwa lata ważyły więcej niż jakakolwiek walizka.
— Potem wrócę do kwiaciarni. Mam zamówienie na bukiet dla kobiety, która chce przeprosić siostrę.
Leo dotknął moich palców, ostrożnie, jakby pytał o pozwolenie.
Tym razem mu je dałam.
Na stole, między rozlanym sosem a pękniętymi okularami, Nina położyła wycinek z Osaki. Pod fotografią widniało jedno zdanie: „Najgroźniejsza zawodniczka przerwała walkę, kiedy wszyscy domagali się ciosu”.
Leo przeczytał je jeszcze raz, a potem powiedział cicho:
— Maju, dobrze, że wtedy nie uderzyłaś.
Przegapiłeś początek?
