Przez trzy lata wierzyłam, że jestem jego sekretnym wyborem, aż żona usiadła przy moim stoliku i nagle zbladła

W środę o dziewiętnastej jego żona położyła dłoń na moim rachunku i powiedziała, że Dima od trzech lat opowiada jej dokładnie tę samą historię co mnie.

Siedziałam w małej kawiarni przy ulicy Mokotowskiej, a łyżeczka uderzała o porcelanę tak głośno, że kelner co chwilę spoglądał w naszą stronę. Kobieta naprzeciwko miała jasny płaszcz, mokre od deszczu włosy i cienką bliznę przy lewej brwi. Nie wyglądała jak potwór, którego przez trzy lata budowałam sobie w głowie.

Wyglądała jak ktoś, kto bardzo długo nie spał.

— Pani jest Marta? — zapytała.

Palce zacisnęły mi się na filiżance.

— Zależy, kto pyta.

— Anna Wysocka. Żona Dimy.

Wtedy porcelana pękła pod moim kciukiem. Nie całkiem, tylko drobną pajęczyną, ale ból przeszył mnie aż do nadgarstka.

Dima nigdy nie wypowiedział jej imienia. Ani razu. Przez trzy lata mówił „moja żona”, jakby była funkcją, obowiązkiem, przeszkodą między nim a mną. Anna. To imię nagle miało twarz, zmęczone oczy i zaczerwienione knykcie.

— Chciałam panią zobaczyć — powiedziała.

— Po co?

Anna przesunęła po stole małą granatową kopertę. Nie otworzyła jej. Przez chwilę tylko trzymała na niej dłoń, jakby papier mógł uciec.

— Bo mój mąż twierdzi, że pani go szantażuje.

Zaśmiałam się, ale mój śmiech zabrzmiał obco.

— To on przez trzy lata obiecywał mi, że się rozwiedzie.

— Mnie też.

Deszcz spływał po szybie, rozmazując światła tramwajów. Pomyślałam o wtorkach i czwartkach, o jego dłoniach na mojej talii, o zapachu drogiej wody kolońskiej w moim przedpokoju. Pomyślałam, jak często mówił: „Ty jesteś moim prawdziwym życiem”.

Anna patrzyła na mnie bez złości.

— Kiedy powiedział pani, że między nami nic nie ma?

— Na pierwszym spotkaniu.

— Mnie powiedział to pięć lat temu.

W gardle rosła mi twarda kula.

— To dlaczego pani wciąż z nim jest?

Anna odwróciła wzrok ku mokrej ulicy.

— Bo mamy dzieci. I dlatego, że za każdym razem, gdy próbowałam odejść, robił coś, przez co bałam się jeszcze bardziej.

Wtedy pierwszy raz poczułam nie zazdrość, lecz chłód. Dima nie był człowiekiem rozdwojonym między obowiązkiem a uczuciem. Był człowiekiem, który potrzebował, żeby każda z nas wierzyła w inną wersję jego samego.

Anna otworzyła kopertę i wyjęła z niej pojedynczą kartkę. Na papierze widniała kopia przelewu z firmowego rachunku. Przy nazwisku odbiorcy poczułam, jak serce uderza mi w żebra.

— To jest podpis mojego męża — powiedziała. — Ale pieniądze poszły na konto, którego nie znam.

— Dlaczego pokazuje to pani mnie?

— Bo na drugim dokumencie jest pani podpis.

W tej samej chwili mój telefon zawibrował. Wiadomość od Dimy była krótka: „Nie spotykaj się z nią. Ona chce nas zniszczyć”.

Anna przeczytała tekst ponad moim ramieniem i pobladła.

— On już wie, że tu jestem.

Za szybą zatrzymał się czarny samochód. Drzwi kierowcy otworzyły się, a mężczyzna w ciemnym płaszczu wysiadł, przyciskając do piersi skórzaną teczkę. Anna wsunęła dokumenty z powrotem do koperty i spojrzała na mnie tak, jakby właśnie podjęła decyzję, której nie da się cofnąć.

— Jeśli chce pani poznać całą prawdę, proszę nie odchodzić — szepnęła.

Klamka kawiarni opadła, a mężczyzna z teczką zrobił pierwszy krok w naszą stronę…

CZĘŚĆ 2

Mężczyzna zatrzymał się przy naszym stoliku i przez chwilę udawał, że pomylił kawiarnię. Miał około pięćdziesięciu lat, mokre rzęsy i skórzaną teczkę z wytartym rogiem. W jego lewej dłoni drżał srebrny klucz.

— Pani Anna? — zapytał.

Anna nie odpowiedziała. Wsunęła kopertę pod serwetkę.

— Kim pan jest? — spytałam.

— Piotrem Lisem. Byłem księgowym w firmie pana Wysockiego.

— Był pan?

Usiadł bez zaproszenia. Krzesło zapiszczało po kamiennej posadzce.

— Od poniedziałku już nie jestem. Dima zwolnił mnie, kiedy odmówiłem podpisania korekty.

Anna ścisnęła brzeg stołu.

— Jakiej korekty?

Piotr spojrzał na mnie.

— Tej, w której całą odpowiedzialność za brakujące pieniądze przypisano pani.

Nie od razu zrozumiałam. Potem przypomniałam sobie miesiące, gdy Dima przynosił mi do domu zestawienia i prosił, żebym jako analityczka sprawdziła liczby. Mówił, że chce mnie przygotować do awansu. Czasami zostawiał na moim biurku formularze z moim nazwiskiem, a ja podpisywałam je między jednym telefonem a drugim.

— To niemożliwe — powiedziałam.

— W pani komputerze znaleziono pliki. Wydruki z pani podpisem. Przelewy zatwierdzone pani hasłem.

Zrobiło mi się gorąco, choć przy drzwiach ciągnęło zimnem.

— Nigdy nie zatwierdzałam przelewów.

— Wiem. Dlatego przyniosłem to.

Piotr otworzył teczkę. W środku leżał pendrive, plik papierów spiętych mosiężnym klipem i mały notes z datami. Nie dotknęłam niczego.

Anna pochyliła się nad stołem.

— Dlaczego miałby to zrobić?

Piotr zacisnął usta.

— Dima wyprowadzał pieniądze z dwóch inwestycji. Nie na własne nazwisko. Na konto spółki, którą założył jego kuzyn. Kiedy zarząd zaczął pytać, potrzebował kogoś młodego, samotnego i wystarczająco naiwnego, żeby wyglądało, jakby działał sam.

Słowo „naiwnego” uderzyło mnie mocniej niż powinno. Widziałam siebie przy kuchennym stole, pochyloną nad tabelami, podczas gdy Dima stał za mną i masował mi kark.

— Powtarzał, że mi ufa — wyszeptałam.

— Właśnie dlatego wybierał panią do podpisów — odparł Piotr.

Anna nagle wstała. Krzesło odsunęło się z ostrym zgrzytem.

— Przez trzy lata mówił, że jestem niestabilna. Że wymyślam zdrady. Że jeśli odejdę, zabierze mi dzieci, bo wszyscy uznają mnie za chorą.

— Anno… — zaczął Piotr.

— Nie. Niech pani mówi — zwróciła się do mnie. — Czy on kiedykolwiek prosił panią o dostęp do firmowego systemu?

Przełknęłam ślinę.

— Prosił o kod, kiedy mój telefon był rozładowany. Powiedział, że musi wysłać raport.

Piotr zamknął oczy.

— To wystarczyło.

W tej chwili telefon Anny zadzwonił. Na ekranie pojawiło się imię Dimy. Odrzuciła połączenie, ale po sekundzie przyszła wiadomość.

„Mam dowód, że Marta działała sama. Jeśli spotkacie się ponownie, pokażę go zarządowi”.

Anna odczytała tekst dwa razy.

— On chce, żebyśmy się bały siebie nawzajem — powiedziałam.

Piotr wyjął z teczki drugi papier.

— Jest jeszcze coś. Jutro o ósmej rano odbędzie się posiedzenie zarządu. Dima zamierza przedstawić tam podpisany przez panią protokół przyznania się do winy.

— Ale ja niczego takiego nie podpisywałam.

— Wiem. Tylko że ten protokół istnieje.

Od strony ulicy dobiegł klakson. Czarny samochód nadal stał przy krawężniku. Kierowca nie odjeżdżał.

Anna nachyliła się i położyła przede mną mały klucz.

— To klucz do jego gabinetu — powiedziała. — Znalazłam go w kieszeni jego marynarki.

— Co jest w gabinecie?

— Nie wiem. Ale jeśli Piotr ma rację, tam będzie coś, czego Dima nie zdążył usunąć.

Piotr podniósł wzrok.

— Musimy wejść tam dziś. Jutro może być za późno.

Kiedy wyszliśmy na ulicę, zobaczyłam, że czarny samochód ruszył. Nie pojechał jednak w stronę firmy. Skręcił za nami, a telefon Piotra zawibrował po raz drugi.

Na ekranie pojawiło się jedno zdanie: „Jeśli otworzycie szafę, Anna straci dzieci”.

Piotr spojrzał na Annę, a ona zacisnęła klucz w dłoni i powiedziała, że zna człowieka, który może wyjaśnić, skąd Dima wziął ten podpis…

CZĘŚĆ 3

Człowiekiem, o którym mówiła Anna, był jej teść, Roman Wysocki, emerytowany inżynier, mieszkający nad warsztatem na Pradze. O dwudziestej drugiej siedzieliśmy w jego kuchni przy stole pokrytym śladami po lutownicy. Za ścianą tykał zegar z pękniętym szkiełkiem.

Roman wysłuchał nas w milczeniu. Kiedy Piotr położył przed nim kopię protokołu, jego twarz stwardniała.

— Ten podpis nie należy do Marty — powiedział.

— Skąd pan wie? — zapytałam.

— Bo widziałem, jak mój syn podpisywał podobne dokumenty. Zawsze pochylał ostatnią literę w prawo. Tutaj jest pochylona w lewo.

Anna zadrżała.

— To znaczy, że ktoś go podrobił?

Roman sięgnął po metalowe pudełko. Wyjął z niego stary formularz i położył obok mojego rzekomego oświadczenia.

— Nie ktoś. Dima. Odziedziczył po mnie urządzenie do kopiowania podpisów. Kiedyś używałem go do znakowania planów technicznych. On nauczył się, jak przenosić podpis na papier bez zostawiania nacisku pióra.

Piotr przysunął dokument do lampy. Na odwrocie widniała ledwie widoczna prostokątna obwódka.

— Ślad matrycy — powiedział. — Wystarczy, żeby wykazać fałszerstwo.

Poczułam, że podłoga lekko odpływa mi spod stóp. Przez trzy lata wierzyłam, że Dima wybiera mnie mimo żony. Tymczasem wybierał mnie właśnie dlatego, że łatwiej było mnie wykorzystać.

— A pieniądze? — spytałam.

Piotr otworzył notes.

— Każdy przelew przechodził przez konto fundacji dziecięcej Anny. Dima miał do niego dostęp, bo był formalnym pełnomocnikiem. Potem środki znikały w spółce kuzyna.

Anna zakryła usta dłonią.

— Chciał wmówić wszystkim, że to ja kradłam.

— I Marcie — dodał Piotr. — Gdyby jedna z was przyjęła winę, druga zostałaby uznana za wspólniczkę albo zazdrosną oszustkę.

Wstałam tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.

— Jedziemy do jego gabinetu.

O północy weszliśmy do biurowca przez garaż. Klucz Anny zgrzytnął w zamku. W gabinecie pachniało kurzem, kawą i drewnem. Na biurku stało zdjęcie Dimy z dziećmi. Odwróciłam je ekranem do dołu.

W szafie znaleźliśmy segregator opisany moim nazwiskiem. W środku były wydruki moich wiadomości, kopie dowodu osobistego i kartka z datą jutrzejszego posiedzenia. Na samym dole leżał dokument, którego nie dało się podrobić: umowa sprzedaży udziałów w spółce kuzyna, podpisana przez Dimę i opatrzona jego odciskiem palca.

— To wystarczy — powiedział Piotr.

Wtedy zapaliło się światło.

Dima stał w drzwiach. Nie miał na sobie garnituru, tylko koszulę z rozpiętym kołnierzykiem. Na jego twarzy nie było już czułości, którą znałam z wtorkowych wieczorów.

— Marta, odejdź od szafy — powiedział.

Anna stanęła przede mną.

— Powiedz jej prawdę.

— Ty niczego nie rozumiesz.

— Rozumiem, że podpisałeś moje nazwisko.

Dima spojrzał na mnie.

— Chciałem tylko zabezpieczyć pieniądze. Dla dzieci.

— I chciałeś, żebym poszła za to do więzienia?

Jego szczęka drgnęła.

— Gdybyś nie była tak zachłanna na awans, nigdy nie miałabyś dostępu do systemu.

Wtedy Piotr podniósł dokument z odciskiem palca.

— Powtórz to jutro przed zarządem.

Dima rzucił się ku papierom, ale Anna zagrodziła mu drogę. Z kieszeni wyjąłem telefon i zadzwoniłem do przewodniczącej zarządu, która od razu odebrała. Nie musiałem mówić wiele. Piotr podał jej daty i numery przelewów.

Po drugiej stronie zapadła długa cisza.

— Przyjedźcie rano — powiedziała w końcu. — I nie oddawajcie nikomu oryginałów.

Dima usiadł ciężko na krześle. Myślałam, że to koniec jego przewagi.

Wtedy na telefon Anny przyszła wiadomość od szkoły dzieci. Jej twarz zmieniła się w jednej sekundzie.

— Co się stało? — spytałam.

Anna podała mi ekran.

„Ojciec odebrał dzieci wcześniej. Powiedział, że jadą na lotnisko”.

Na biurku Dimy zabrzęczały kluczyki do samochodu. A obok nich leżał paszport, którego nikt z nas wcześniej nie zauważył…