CZĘŚĆ 4
— To niemożliwe — powiedziała Chloe.
Helena obróciła telefon w jej stronę.
Na ekranie widniało potwierdzenie przelewu. Z rachunku Chloe wysłano żądanie pobrania pieniędzy z funduszu medycznego Mai. Kwota była większa niż wszystkie środki przeznaczone na rehabilitację i opiekę pooperacyjną.
Chloe patrzyła na cyfry, jakby ktoś wyświetlił przed nią wyrok napisany obcym alfabetem.
— Ja tego nie zrobiłam.
— Zlecenie wyszło z twojego konta — odpowiedziała Helena.
— Mama ma dostęp.
Matka natychmiast odwróciła się do niej.
— Nie patrz na mnie.
— To ty kazałaś mi podpisać dokumenty podczas śniadania! — krzyknęła Chloe. — Powiedziałaś, że to zgoda na opłacenie sali.
Ojciec zamknął oczy.
— Chloe, przestań.
— Nie! To ona mówiła, że Elena i tak ma za dużo pieniędzy. Że jej firma może pokryć wszystko. Że jeśli nie zapłacimy dziś, uczelnia odbierze mi miejsce na uroczystości i stypendium.
Spojrzałam na siostrę. Jeszcze godzinę wcześniej widziałam w niej tylko osobę, która świadomie wybrała przyjęcie zamiast Mai. Teraz widziałam także kogoś, kto pozwolił, by strach o własną karierę zagłuszył cudze cierpienie.
— Czy wiedziałaś, skąd są pieniądze? — zapytałam.
Chloe przełknęła ślinę.
— Wiedziałam, że rodzice coś od ciebie dostają. Nie wiedziałam, że…
— Nie wiedziałaś, czy nie chciałaś wiedzieć?
Nie odpowiedziała.
Z sali operacyjnej wyszedł chirurg. Zdjął czepek i przesunął dłonią po spoconym czole.
— Pani córka jest w ciężkim, ale stabilnym stanie. Udało nam się odbarczyć rdzeń. Nie możemy jeszcze powiedzieć, czy odzyska władzę w nogach.
— Mogę ją zobaczyć?
— Za kilka minut, kiedy przewieziemy ją na oddział.
Przycisnęłam żółtą żyrafę do piersi. Plastikowy brelok miał pęknięte ucho, bo Maya upuściła go w samochodzie przed wypadkiem. Powiedziała wtedy: „Mamo, jeśli będę się bała, potrzymaj go za mnie”.
Matka podeszła bliżej.
— Pojedziemy z tobą do niej.
— Nie.
— Elena…
— Nie wejdziesz do tego oddziału.
— Jestem jej babcią.
— Byłaś jej babcią także wtedy, gdy kazałaś mi zostawić ją na stole operacyjnym, żeby podawać talerze twoim gościom.
Ojciec spojrzał na mnie z bólem, którego wcześniej u niego nie widziałam.
— Przepraszam.
Te dwa słowa powinny coś zmienić. Nie zmieniły.
— Za co?
— Za podpis. Za pieniądze. Za to, że pozwoliłem twojej matce urządzić z twojego życia źródło utrzymania.
— Podpisałeś dokument.
— Tak.
— I brałeś przelewy.
— Tak.
Jego przyznanie nie brzmiało jak obrona. Brzmiało jak człowiek, który wreszcie zobaczył rachunek za każdy rok wygody.
— Dlaczego? — zapytałam.
Ojciec spojrzał na Chloe.
— Bałem się, że jeśli odmówię, matka wyrzuci nas oboje z domu. A potem zaczęły przychodzić rachunki. Kredyt. Leczenie. Uczelnia Chloe. Za każdym razem mówiła, że to tylko pożyczka.
— I ani razu nie zadzwoniłeś do mnie?
— Wstydziłem się.
— Wstyd nie płaci rachunków, tato. Płaciłam ja.
Helena spokojnie zebrała dokumenty.
— Wszystkie przelewy zostaną cofnięte, a konta zabezpieczone. Nie będę składać za panią żadnych zawiadomień. Decyzja należy do pani.
Spojrzałam na matkę. W dłoni wciąż trzymała kopertę z banku. Wcześniej chciała nią zabrać pieniądze z funduszu Mai. Teraz zmięła ją tak mocno, że papier pękł na środku.
— Oddasz wszystko — powiedziałam.
— Nie mam z czego.
— Sprzedacie dom.
— To twój dom rodzinny.
— Nie. To dom kupiony z moich pieniędzy, w którym przez lata udawaliście, że jestem nikim.
Chloe zaczęła płakać.
— Jeśli stracę stypendium, wszystko się skończy.
— Nie ja ci je zabrałam — odpowiedziałam. — Odebrałaś je sobie, kiedy pozwoliłaś mamie użyć twojego rachunku do kradzieży pieniędzy przeznaczonych dla dziecka.
— Nie chciałam, żeby Maya ucierpiała.
— Ale chciałaś, żeby twoje przyjęcie trwało.
Chloe zacisnęła dłonie na rozdartej sukni.
— Co mam zrobić?
— Sprzedać biżuterię, samochód i mieszkanie opłacone z moich przelewów. Pieniądze trafią na konto Mai. Jeśli zostanie ci coś do powiedzenia, powiesz to jej, kiedy będzie mogła cię usłyszeć.
— A ty?
— Ja będę przy niej.
Pielęgniarka wyszła na korytarz.
— Można już wejść do sali pooperacyjnej. Tylko jedna osoba.
Ruszyłam za nią, ale przy drzwiach odwróciłam się do ojca.
— Zostaniesz tu?
Skinął głową.
— Tak.
— Nie po to, żeby mnie prosić o wybaczenie. Zostaniesz, bo od dziś sam zapłacisz za parking, jedzenie i każdy rachunek.
— Rozumiem.
Nie byłam pewna, czy naprawdę rozumie. Ale po raz pierwszy nie musiałam już tłumaczyć mu rzeczy, które powinien był wiedzieć od dawna.
W sali Maja leżała pod białym kocem, z przewodami przyklejonymi do małych dłoni. Jej twarz była blada, lecz klatka piersiowa unosiła się równomiernie. Usiadłam obok łóżka i położyłam żółtą żyrafę na jej poduszce.
Po kilku minutach córka poruszyła palcami.
— Mamo? — wyszeptała.
— Jestem.
— Trzymałaś żyrafę?
— Cały czas.
Maja spróbowała otworzyć oczy.
— A babcia przyszła?
Poczułam ciężar pod powiekami, ale nie pozwoliłam łzom spaść na jej dłoń.
— Była w szpitalu.
— Bała się?
Pogładziłam ją po włosach.
— Chyba pierwszy raz.
Maja zamknęła oczy.
— To dobrze. Może już wie, jak to jest.
Za szybą korytarza zobaczyłam Chloe. Stała sama, bez szampana, bez gości i bez uśmiechu. W ręce trzymała telefon. Na ekranie pojawiała się wiadomość od uczelni o anulowaniu uroczystości i wszczęciu kontroli finansowej.
Nie weszła do sali.
Kilka godzin później Helena przyniosła mi nowe dokumenty. Zatrzymano wszystkie rodzinne karty, odwołano opłacane przez firmę członkostwa i rozpoczęto sprzedaż domu. Każda złotówka miała wrócić na konto Mai albo do przedsiębiorstwa. Ojciec podpisał umowę spłaty. Chloe sama oddała kluczyki do samochodu i zrezygnowała ze stypendium, dopóki nie wyjaśni, skąd pochodziły pieniądze.
Nie wiedziałam, czy kiedyś jej wybaczę.
Wiedziałam tylko, że nie zamierzałam już udawać biednej, żeby moja rodzina czuła się bogata.
Nad ranem Maja poruszyła prawą stopą.
Lekarz powiedział, że to może być odruch. Może też być początek powrotu czucia.
Nie świętowaliśmy. Nie odważyłam się jeszcze.
Położyłam palec na pękniętym uchu żółtej żyrafy, a Maja zacisnęła na nim swoją dłoń.
— Mamo — szepnęła. — Nie oddawaj jej.
— Nikomu.
Za szybą czerwone światło sali operacyjnej zgasło, lecz na poduszce Mai mała plastikowa żyrafa nadal pilnowała każdego jej oddechu.
Przegapiłeś początek?
