Teściowa wyrzuciła mnie z rodzinnego wyjazdu, a mąż przytaknął — potem zobaczyłam, jak jego ręka nagle zadrżała

— Naprawdę sądziłaś, że ktoś zamierza zabrać cię ze sobą? — śmiech Tamary Pietriwny odbił się od jasnych kafelków, kiedy wsunęła turkusowy jedwabny szal do otwartej walizki.

Stałam w drzwiach kuchni z filiżanką zimnej herbaty. Tak mocno zacisnęłam palce na porcelanie, że pobielały mi knykcie. Twarz miałam spokojną. Prawie senną.

— Wadim mówił, że to rodzinny wyjazd — odpowiedziałam. — Planowaliśmy Dubaj od trzech miesięcy.

— Rodzina to ja i mój syn — odparła teściowa. — Ty jesteś dodatkiem. Tymczasowym, zresztą. Przyzwoite podróże są dla bliskich ludzi, a nie dla obcych.

Zasunęła walizkę. To była moja walizka, kupiona Wadimowi na trzydzieste urodziny. Pamiętałam nawet rysę przy uchwycie, którą zrobił, kiedy wnosił ją po schodach.

— Zostań w domu — dodała. — Umyjesz podłogi, wytrzesz kurz z listew. Może wreszcie będzie tu porządek.

Wadim wyszedł z sypialni w nowych lnianych spodniach. Nie spojrzał na mnie. Poprawił mankiet, potem kołnierzyk, jakby na kafelkach znalazł nagle niezwykle interesujący wzór.

— Wadim — odezwałam się cicho. — Chcesz coś dodać?

— Mama ma rację w sprawie pieniędzy. Wyjazd dla trzech osób kosztowałby fortunę. Sama ciągle mówisz, że trzeba oszczędzać.

— A kto zapłacił zaliczkę?

Przełknął ślinę.

— Wspólnie ją zapłaciliśmy.

— Nie. Ja ją zapłaciłam.

Tamara prychnęła.

— Boże, znowu te twoje rachunki. Jedziemy odpocząć, a ty robisz przesłuchanie. Wadim całe życie się mną zajmował. Potrzebuję morskiego powietrza.

— Dubaj nie ma morza dla wybranych — powiedziałam. — Albo jedziemy razem, albo odwołujemy wyjazd.

Wadim wreszcie podniósł wzrok.

— Nie będziesz robiła scen.

To zabolało bardziej niż słowo „obca”. Przez cztery lata prowadziłam jego firmowe księgi, odbierałam telefony od klientów, spłacałam raty, kiedy miał gorszy miesiąc. Wtedy byłam żoną. Teraz stałam się sceną.

O 18.40 zadzwonił telefon. Na wyświetlaczu pojawiło się imię „Irena — bank”. Pracownica, z którą rozmawiałam dwa dni wcześniej. Nie odebrałam przy nich. Wsunęłam telefon do kieszeni fartucha.

Tamara zarzuciła na ramię torebkę.

— Wylot mamy rano. Nie czekaj na nas z kolacją.

— Nie zamierzam.

Jej uśmiech zgasł na sekundę, lecz Wadim już ciągnął walizkę ku drzwiom.

Kiedy zostaliśmy sami, zapytałam:

— Dlaczego bank do mnie dzwoni?

— Pewnie pomyłka.

— I dlaczego wczoraj pytałeś, czy mam jeszcze dostęp do firmowego rachunku?

Zatrzymał się. Metalowy uchwyt walizki stuknął o próg.

— Olena, nie zaczynaj.

— Już zaczęłam.

Wtedy ktoś zadzwonił do drzwi. Raz. Drugi. Trzeci. Wadim pobladł, a Tamara, która była już na korytarzu, odwróciła się gwałtownie.

Za drzwiami stała kobieta z granatową teczką. Spojrzała na mnie i powiedziała:

— Pani Oleno, musimy porozmawiać, zanim pani mąż wyruszy na lotnisko. To dotyczy podpisu pod umową, której nie powinna pani była nigdy widzieć…

Jej dłoń sięgnęła do teczki…

CZĘŚĆ 2

Jej dłoń zatrzymała się na metalowym zapięciu teczki. Wadim rzucił się do drzwi szybciej ode mnie.

— To nie jest dobry moment — powiedział.

Kobieta cofnęła się o krok.

— Panie Wadimie, rozmawiam z pańską żoną.

— Jestem jej mężem.

— W takim razie wie pan, że bez jej zgody nie mogę przekazać panu żadnych informacji.

Głos miała spokojny, ale mocno ściskała pasek torebki. Za jej plecami na klatce schodowej pachniało mokrym betonem. Była 18.47, a za oknem gasło ostatnie światło.

— Proszę wejść — powiedziałam.

— Olena! — syknął Wadim.

— Powiedziałeś, że to pomyłka.

Kobieta weszła do przedpokoju i przedstawiła się jako Irena Kaczmarek, kierowniczka działu kredytowego. Położyła teczkę na komodzie, dokładnie obok kluczyków do samochodu Wadima.

— Dwa dni temu próbowała pani zamknąć rachunek swojej firmy — zaczęła.

— Mojej firmy?

Wadim drgnął.

— Chodzi o przedsiębiorstwo „Północny Stół” — wyjaśniła Irena. — Formalnie jest pani jedyną właścicielką.

— To niemożliwe. Firma należy do Wadima.

— Tak pani sądziła.

Tamara podeszła bliżej.

— To rodzinny biznes. Proszę nie robić zamieszania przed wyjazdem.

Irena otworzyła teczkę. Nie pokazała dokumentów. Wyjęła tylko kopię pierwszej strony i położyła ją na drewnie.

Zobaczyłam swoje imię, adres i numer rachunku, którego nigdy nie otwierałam.

— Na ten rachunek od pół roku wpływały pieniądze — powiedziała. — Łącznie dwieście osiemdziesiąt tysięcy złotych. Następnie przelewano je na konto spółki, której pełnomocnikiem jest pani mąż.

Poczułam, jak zimna filiżanka, nadal trzymana w dłoni, zaczyna drżeć.

— Wadim?

— To księgowość — odpowiedział natychmiast. — Nic nie rozumiesz.

— Właśnie dlatego zaprosiłam ją do środka.

Irena spojrzała na niego.

— Pani podpisała również zabezpieczenie kredytu na sto sześćdziesiąt tysięcy. Bank ma w aktach podpis elektroniczny przypisany do pani profilu.

— Nie podpisywałam żadnego kredytu.

— Wiem. Dlatego tu jestem.

Tamara nagle przestała poprawiać pasek torebki.

— Może syn po prostu załatwiał sprawy w jej imieniu.

— Pełnomocnictwo wygasło rok temu — odparła Irena. — A mimo to ktoś posłużył się nim trzy miesiące temu.

Wadim podszedł do komody i chwycił dokument.

— To prywatne dane.

— To moje dane — powiedziałam.

— Nie rób z tego tragedii. Spłacę wszystko po wyjeździe.

— Z czego?

Nie odpowiedział. W jego kieszeni zabrzęczały klucze. Ten dźwięk pamiętałam z każdego poranka naszego małżeństwa. Teraz zabrzmiał jak odliczanie.

Irena wyjęła kolejną kartkę.

— Jest jeszcze jedna rzecz. Wczoraj ktoś próbował przelać z rachunku firmy pieniądze na zagraniczne konto. Bank zablokował transakcję, bo kwota przekraczała limit.

— Ile? — zapytałam.

— Dziewięćdziesiąt tysięcy.

Tamara ścisnęła usta.

Wadim odsunął się od nas.

— To był przelew dla kontrahenta.

— Kontrahent mieszka w Dubaju? — spytałam.

Jego twarz zesztywniała.

— Nie masz prawa mnie kontrolować.

— Mam prawo wiedzieć, dlaczego ktoś wywozi moje pieniądze.

Przez chwilę słychać było tylko tykanie zegara nad kuchenką. Wtedy Irena spojrzała na mnie inaczej, jakby podjęła decyzję.

— Pani Oleno, nie przyjechałam wyłącznie z dokumentami. Przyprowadziłam osobę, która widziała, kto korzystał z pani podpisu.

Za drzwiami klatki schodowej skrzypnęły schody. Ktoś zatrzymał się tuż za progiem.

Wadim wyszeptał:

— Nie wpuszczaj go.

Irena odwróciła się do drzwi, a ja zobaczyłam, że jej dłoń zaciska się na teczce.

— To nie jest mężczyzna — powiedziała. — I jeśli ta osoba wejdzie, pani mąż nie będzie już mógł udawać, że chodziło tylko o pieniądze…

CZĘŚĆ 3

— Proszę wejść — powiedziałam, zanim Wadim zdążył zaprotestować.

Do mieszkania weszła drobna kobieta w beżowym płaszczu. Miała mokre włosy przyklejone do policzka i ściskała granatową kopertę tak mocno, że papier pękał przy brzegu.

— To pani Nadia? — zapytałam.

— Nadia Lewicka — odpowiedziała Irena. — Była pracownica biura rachunkowego, które prowadziło dokumenty pani firmy.

Wadim cofnął się pod ścianę.

— Zwolniłem ją za kradzież danych.

Nadia spojrzała na niego.

— Zwolnił mnie pan, bo odmówiłam podpisania fałszywego protokołu.

Tamara gwałtownie odłożyła torebkę na komodę.

— Jak pani śmie oskarżać mojego syna w jego własnym domu?

— To nie jest jego dom — powiedziałam.

Słowa wyszły ze mnie ciszej, niż się spodziewałam. Ale po ich wypowiedzeniu poczułam, że coś pękło. Nie we mnie. W obrazie, który przez lata pilnowałam, żeby nie runął.

Nadia położyła kopertę na stole.

— Pani Olena założyła firmę przed ślubem. Zrobiła to za pieniądze odziedziczone po ojcu. Po ślubie pozwoliła mężowi zarządzać działalnością, ale nigdy nie przepisała na niego udziałów.

— Wiedziałam o tym — szepnęłam.

— Nie wiedziała pani wszystkiego — odparła. — Trzy miesiące temu Wadim przyniósł do biura pełnomocnictwo. Twierdził, że żona leży w szpitalu i nie może przyjechać.

— Nie leżałam w szpitalu — powiedziałam.

— Właśnie.

Nadia wyjęła z koperty wydruk rejestru wejść do biura oraz kopię dokumentu.

— Podpis pod pełnomocnictwem został złożony przy mnie. Pańska matka trzymała wtedy torebkę pani Oleny, a pan powiedział, że żona zgubiła telefon i nie może potwierdzić wiadomości.

Tamara pobladła.

— To kłamstwo.

— Mam potwierdzenie odbioru dokumentu. Pani podpisała się jako świadek.

Wadim wyrwał kartkę z jej ręki.

— To niczego nie dowodzi.

Nadia wskazała dolny róg.

— W prawym dolnym rogu jest mój odręczny dopisek. Napisałam: „Klientka nieobecna. Podpis złożony przez pełnomocnika”. Bałam się, że jeśli tego nie zostawię, cała odpowiedzialność spadnie na mnie.

Irena przesunęła w moją stronę kolejną stronę.

— Pani mąż zaciągnął kredyt, używając pani firmy jako zabezpieczenia. Pieniądze przeznaczono nie na działalność, lecz na zaliczkę za apartament w Dubaju. Apartament zapisano na spółkę należącą do jego matki.

Zobaczyłam, jak Wadim otwiera usta.

— Mamo, powiedziałaś, że to będzie tylko formalność.

Tamara odwróciła się do niego.

— Nie przy ludziach.

— To ty kazałaś mi zabrać Olenę z wyjazdu! — wybuchnął. — Mówiłaś, że jeśli poleci, wszystko odkryje!

Cisza uderzyła mocniej niż krzyk.

Spojrzałam na walizkę stojącą przy drzwiach. Turkusowy szal wystawał spod zamka.

Irena schowała dokumenty do teczki.

— Bank zamroził rachunki. Jutro rano będzie potrzebne pani osobiste oświadczenie.

— A wyjazd? — zapytałam.

Wadim zacisnął dłonie.

— Olena, możemy to wyjaśnić.

— Już wyjaśniliście.

Telefon Ireny zadzwonił. Odebrała, słuchała kilka sekund, a potem spojrzała na mnie z wyraźnym napięciem.

— Pani Oleno, jest jeszcze jeden przelew. Właśnie został zatwierdzony z rachunku, który według dokumentów należy do pani.

— Dokąd poszedł?

Irena pobladła.

— Do kliniki położniczej. Tytuł przelewu brzmi: „leczenie dziecka”. A beneficjentem jest kobieta, której nazwisko nic pani nie mówi…