CZĘŚĆ 4
Telefon doktora nadal drżał w jego dłoni, kiedy Adrian próbował przedostać się przez tłum.
— Zejdź mi z drogi — warknął.
— Nie jedziesz z nami — odpowiedział Wysocki.
— To moja córka.
— Właśnie dlatego nie pojedziesz.
Adrian obejrzał się na mnie. Przez moment wyglądał jak mężczyzna, którego znałam przez siedem lat, nie jak człowiek stojący w ruinach własnego ślubu. Miał rozpięty kołnierzyk, spocone dłonie i spojrzenie wbite w dziecko na moim ramieniu.
— Marta, proszę.
— Nie proś mnie. Powiedz, co podpisała Joanna.
Jego usta zacisnęły się w cienką linię.
Szelesta podniosła się z dywanu, wspierając się o krzesło. Technik z laboratorium podał jej wodę, ale nie wypiła ani kropli.
— To ja zadzwoniłam do Joanny — powiedziała. — Wczoraj wieczorem.
Adrian odwrócił się ku niej.
— Co jej powiedziałaś?
— Że jeśli naprawdę noszę twoje dziecko, chcę zobaczyć dokumenty. Wtedy wyszło na jaw, że żadnej ciąży nie ma. Zaczęłam podejrzewać, że nie tylko mnie okłamywałeś.
— Szelesta, milcz.
— Nie będę już milczeć, żebyś dostał pieniądze.
To był pierwszy niespodziewany cios. Spodziewałam się, że będzie walczyć o Adriana albo o pieniądze jego rodziny. Nie przewidziałam, że zdradzi go przed wszystkimi, zanim zdąży wymyślić kolejne kłamstwo.
Doktor dotknął mojego łokcia.
— Musimy jechać do szpitala.
Nora zabrała kołyskę. Ja przycisnęłam Ewelinę do piersi i ruszyłam za Wysockim przez boczne wyjście hotelu. Za plecami słyszałam szuranie krzeseł, płacz Szelesty i głos Adriana, który próbował zatrzymać gości obietnicami, groźbami i przeprosinami wypowiadanymi w przypadkowej kolejności.
Na parkingu pachniało rozgrzanym asfaltem. Wsiadłam do samochodu doktora, a Ewelina zaczęła ssać brzeg kocyka z wyszytą maleńką gwiazdą. Zrobiłam ten kocyk sama, w noc, kiedy nie mogłam zasnąć po telefonie z kliniki. Wtedy jeszcze bałam się uwierzyć, że szczęście może być prawdziwe.
— Co Joanna może mieć? — zapytałam.
— Dokument dotyczący zrzeczenia się praw przez surogatkę — odpowiedział Wysocki. — Adrian twierdził, że Joanna dobrowolnie zgodziła się przekazać dziecko jemu. Jeśli jednak podpisała coś pod presją, mamy dowód oszustwa.
— Dlaczego miałaby mu ufać?
— Nie ufała. Była samotną kobietą po ciężkim porodzie. Adrian odwiedził ją, kiedy leżała osłabiona. Powiedział, że pani zmarła podczas komplikacji.
Zamknęłam oczy.
— Powiedział jej, że nie żyję?
— Tak.
Ewelina poruszyła się przy mojej szyi. Jej oddech był ciepły i równy. Pomyślałam o Adrianie, który przez sześć tygodni pozwalał kobiecie wierzyć, że matka dziecka umarła. Nie chodziło mu tylko o pieniądze. Chciał wymazać mnie z życia własnej córki.
W szpitalu Joanna czekała w małym pokoju na końcu korytarza. Miała bladą twarz i opaskę na nadgarstku, ale kiedy mnie zobaczyła, wyciągnęła rękę.
— To pani jest Marta?
— Tak.
— On powiedział, że pani nie żyje.
— Wiem.
Joanna spojrzała na Ewelinę. Łzy napłynęły jej do oczu.
— Dziecko ma pani usta.
— A pani dała mi możliwość, żeby ją przytulić.
— Nie wiedziałam, komu ją oddaję. Adrian przyjechał nocą. Miał przy sobie kobietę z kancelarii. Powiedział, że umarła pani przy porodzie i że jeśli nie podpiszę, dziecko trafi do domu opieki.
— Co podpisałaś?
Joanna wskazała na szufladę.
— Oświadczenie, że zrzekam się wszelkich praw do dziecka. Ale później znalazłam drugą kartkę. Wsunął ją pod pierwszą. Było tam napisane, że dziecko ma zostać wydane wyłącznie Adrianowi. Nie zgadzałam się na to.
Podała mi złożony dokument. Papier był wilgotny od jej dłoni, a podpis pod nim rozmazany.
— Nie podpisałam tej drugiej strony — powiedziała. — On ją dopisał.
Wysocki przejrzał kartkę i skinął głową.
— To wystarczy, żeby natychmiast zablokować jego roszczenia.
— Nie chcę, żeby poniosła pani konsekwencje przeze mnie — powiedziałam.
Joanna pokręciła głową.
— To nie pani mnie skrzywdziła. Proszę tylko nie mówić, że oddałam Ewelinę dobrowolnie. Oddałam ją pani, bo wiedziałam, że jest jej matką.
W tamtej chwili zrozumiałam, że zwycięstwo nie będzie wyglądało jak triumf. Nie odzyskam ośmiu miesięcy upokorzeń. Nie cofnę słów Adriana. Mogłam jedynie dopilnować, by jego kłamstwa nie stały się dokumentami.
Kiedy wychodziłyśmy z pokoju, na końcu korytarza pojawił się Adrian. Nie wiem, jak dostał się do szpitala. Miał w ręku pierścionek zaręczynowy, który jeszcze godzinę wcześniej błyszczał przy ołtarzu.
— Marta, wysłuchaj mnie.
— Słucham.
— Nie chciałem cię skrzywdzić.
— Powiedziałeś, że jestem bezwartościowa. Kazałeś mi patrzeć, jak inna kobieta nosi twoje dziecko. Ukryłeś przede mną naszą córkę. Co dokładnie nazywasz skrzywdzeniem?
Opuścił pierścionek na dłoń.
— Chciałem zatrzymać rodzinę. Ojciec odebrałby mi wszystko.
— Więc odebrałeś wszystko mnie.
— Mogę to naprawić.
Joanna odsunęła kołdrę i wstała, choć pielęgniarka próbowała ją zatrzymać.
— Nie, Adrianie. Ty nie chciałeś rodziny. Chciałeś dziedzica, który otworzy ci drzwi do pieniędzy.
Na końcu korytarza stał starszy mężczyzna z siwymi włosami. Ojciec Adriana. Wysocki zadzwonił do niego jeszcze z hotelu. Mężczyzna trzymał w ręce kopertę z pieczęcią przedsiębiorstwa.
— Mój syn nie dostanie udziałów — powiedział. — Ani jednego.
Adrian zrobił krok w jego stronę.
— Ojcze, to nie tak.
— Wiem, jak jest. Znalazłem przelew dla lekarza, który miał zmienić dokumentację. Znalazłem też wiadomość, w której pytałeś, ile kosztuje usunięcie matki z aktu urodzenia.
Adrian zacisnął pięści.
— Chciałem tylko zapewnić sobie przyszłość.
— Za cudzą krzywdę nie kupuje się przyszłości — odpowiedział ojciec. — Kupuje się jedynie świadków własnego upadku.
Adrian spojrzał na mnie. Czekał chyba, że zobaczy łzy, wahanie albo dawną żonę, która znowu spróbuje go uspokoić.
Zobaczył matkę trzymającą córkę i dokument, którego nie mógł już wyrwać z moich rąk.
— Nie zabieraj jej — powiedział.
— Nie zabieram. Pilnuję, żebyś nie zabrał jej mnie.
Prawnik jego ojca sporządził tego samego dnia zawiadomienie o fałszerstwie i oszustwie, ale ja nie poszłam za Adrianem do żadnej sali rozpraw. Złożyłam zeznania, przekazałam dokumenty i wróciłam do Joanny, bo ona także potrzebowała kogoś, kto powie jej, że nie jest sama.
Szelesta nie pojechała z Adrianem. Oddała pierścionek jego ojcu i poprosiła lekarza o pomoc, bo środki, które przyjmowała, zagrażały jej zdrowiu. Nie wybaczyłam jej tego, co napisała do mnie po rozwodzie, ale nie życzyłam jej śmierci ani dalszego życia w kłamstwie.
Adrian stracił udziały, ślub, reputację i dostęp do Eweliny. Najbardziej bolało go jednak coś innego: jego ojciec przekazał majątek na fundusz dla kobiet leczących niepłodność, a klinika wystawiła oficjalne zaświadczenie, że moje dziecko od początku należało do mnie.
Wieczorem wróciłam do mieszkania z Eweliną. Nora rozłożyła na stole dokumenty, Joanna podpisała własne oświadczenie, a ja położyłam obok nich mosiężną bransoletkę z datą jej narodzin.
Nie była już pamiątką po strachu.
Była dowodem, że Adrian mógł kłamać o mnie, ale nie mógł zmienić dnia, w którym Ewelina przyszła na świat.
Kiedy następnego ranka zadzwonił telefon, nie odebrałam. Przyszła wiadomość od nieznanego numeru.
„Czy mogę chociaż wiedzieć, jaki ma kolor oczu?”
Spojrzałam na śpiącą córkę. Miała oczy jeszcze zamknięte, a pod rzęsami cień po ojcu i upór, którego nauczyła mnie sama.
Usunęłam wiadomość.
Potem zapisałam na pierwszej stronie aktu urodzenia jedno zdanie dla Eweliny, które mogłam jej kiedyś przeczytać:
— Twoja mama nie zniknęła. To oni próbowali ją wymazać.
Przegapiłeś początek?
