CZĘŚĆ 4
Na pierwszej stronie widniała kwota odpowiadająca niemal całym oszczędnościom, które odkładałem na wkład własny do domu.
Podpis wyglądał jak mój.
Nie był mój.
Położyłem dokument na stole, obok rachunku za wynajem i kluczyka do skrzynki pocztowej. Opal stała naprzeciwko mnie w szarej bluzie, bez makijażu, z włosami związanymi gumką. Wyglądała młodziej niż poprzedniego wieczoru, ale nie niewinniej.
— Skąd to masz? — zapytała.
— Dostałem od kancelarii firmy Marka.
— To nie ma ze mną nic wspólnego.
— Jest na nim twoje nazwisko.
— W takim razie ktoś popełnił błąd.
Odwróciłem dokument. Na dole znajdowało się potwierdzenie przelewu z naszego wspólnego rachunku. Opal przelała pieniądze na konto inwestycyjne należące do spółki Marka, opisując wpłatę jako zaliczkę na „projekt mieszkaniowy”.
Nie był to mój podpis. Był to formularz, który próbowała wykorzystać, żeby udowodnić, że zgodziłem się na wspólną inwestycję.
— Chciałaś zabrać moje oszczędności? — spytałem.
— Nie zabrałam ich. Pieniądze nadal są na koncie.
— Na koncie spółki człowieka, który właśnie zrzuca na ciebie własne oszustwo.
— Miałam je odzyskać po awansie.
— A jeśli nie dostałabyś awansu?
Nie odpowiedziała.
Wtedy zrozumiałem prawdziwy plan. Opal nie tylko chciała odejść, kiedy stanie na nogi. Chciała najpierw kupić sobie pozycję pieniędzmi, które odkładaliśmy razem, a potem zostawić mnie z podpisem, którego nie złożyłem.
O jedenastej spotkaliśmy się w biurze firmy. Sarah czekała na korytarzu przed salą konferencyjną. W dłoni trzymała teczkę z kopią wiadomości i formularzy. Opal szła obok mnie z twarzą napiętą jak drut.
Marek siedział przy długim stole. Miał na sobie granatowy garnitur i zegarek, który błyszczał przy każdym ruchu nadgarstka. Obok niego siedziała dyrektorka działu, pani Alvarez.
— Dan nie powinien tu być — powiedział Marek.
— To jego nazwisko widnieje na dokumencie — odpowiedziała pani Alvarez. — Ma prawo złożyć wyjaśnienia.
Marek spojrzał na Opal.
— Powiedziałaś, że wszystko jest uzgodnione.
To jedno zdanie wystarczyło, żeby powietrze w sali zgęstniało.
Opal zacisnęła palce na pasku torebki.
— Nie powiedziałam, że Dan podpisał dokument.
— Powiedziałaś, że nie będzie problemu — odparł Marek.
Sarah otworzyła teczkę.
— Mam wiadomość od Opal z czwartku. Napisała: „Dan niczego nie sprawdzi, jeśli powiem, że to formalność związana z przyszłym domem”.
Opal zamknęła oczy.
— To nie miało tak wyglądać.
— Jak miało wyglądać? — spytałem.
Pani Alvarez przesunęła ku mnie formularz.
— Podpis zostanie przekazany do analizy. Bank wstrzymał przelew, bo numer rachunku nie odpowiadał deklarowanemu celowi. Pieniądze są jeszcze do odzyskania.
Marek poderwał się z krzesła.
— To była prywatna decyzja Opal. Nie miałem pojęcia, że użyła cudzych danych.
— To pan przygotował dokument — powiedziała Sarah. — Wysłał go pani Alvarez z informacją, że obie strony wyraziły zgodę.
— Nie wiedziałem, że podpis jest podrobiony.
— W takim razie dlaczego w wiadomości do Opal napisał pan, że „Dan nawet nie zauważy różnicy”? — zapytała Sarah.
Marek pobladł. Nie dlatego, że został przyłapany na zdradzie, lecz dlatego, że jego własne słowa zniszczyły wersję wydarzeń, którą próbował zbudować.
Pani Alvarez zebrała dokumenty.
— Marek, do czasu wyjaśnienia zostajesz odsunięty od wszystkich projektów. Opal, twoja praca zostanie poddana kontroli, ale nie będziesz ponosiła odpowiedzialności za jego oszustwo, jeśli będziesz współpracować.
Opal spojrzała na mnie.
— Dan, proszę. Powiedz im, że chciałam tylko zabezpieczyć naszą przyszłość.
— Naszą przyszłość zabezpiecza się rozmową, nie cudzym podpisem.
— Bałam się, że zostanę sama.
— A mimo to zrobiłaś wszystko, żebym to ja został bez pieniędzy i bez prawdy.
Jej oczy wypełniły się łzami.
— Czy ty mnie jeszcze kochasz?
Pytanie zawisło nad stołem. Kiedyś odpowiedziałbym natychmiast. Teraz pomyślałem o czerwonym torcie, który odwołałem, o torebce zwróconej do sklepu i o czterystu dolarach podarowanych rodzinie Grega. Pomyślałem też o wiadomości, w której Opal napisała Markowi, że jestem przeszkodą.
— Kochałem osobę, której ufałem — powiedziałem. — Nie mogę kochać kłamstwa, kiedy nadal próbuje mówić moim głosem.
Po spotkaniu wróciliśmy do mieszkania po jej rzeczy. Nie wyrzucałem jej na ulicę. Znalazłem dla niej pokój u kuzynki i zapłaciłem za pierwsze trzy noce, korzystając z pieniędzy, które odzyskał bank. Nie dlatego, że chciałem ratować związek. Po prostu nie chciałem, żeby strach zmusił ją do kolejnego oszustwa.
Przy komodzie Opal znalazła kopertę z biletem do restauracji. Była to stara rezerwacja, której nie anulowałem, bo Greg wykorzystał ją dla rodziny.
— Mogłeś zatrzymać pieniądze — powiedziała.
— Oddałem je komuś, kto naprawdę chciał świętować z bliskimi.
— A ja nie chciałam, żebyś był przy mnie.
— Wiem.
Podpisała dokument rozwiązujący wspólną umowę najmu i oddała mi klucz do skrzynki. Potem zatrzymała się przy drzwiach.
— Sarah mówiła, że możesz złożyć przeciwko mnie zawiadomienie o podrobieniu podpisu.
— Mogę.
— Zrobisz to?
Spojrzałem na formularz leżący na stole. Chciałem, żeby poniosła konsekwencje, ale nie chciałem, żeby całe jej życie zostało urządzone przez jeden podpis i człowieka, który wykorzystał jej ambicję. Ustaliliśmy pisemnie, że zwróci każdą wydaną kwotę, przekaże bankowi wszystkie dane i będzie współpracować z firmą. Jeśli złamie umowę, dokumenty trafią dalej.
— Nie będę cię osłaniał — powiedziałem. — Ale nie będę też udawał, że zemsta naprawi to, co zrobiłaś.
Skinęła głową. Tym razem nie próbowała się kłócić.
Tydzień później Sarah zaprosiła mnie na kolację. Nie była to wielka uroczystość. Przy tym samym stole siedzieli ludzie, którzy mieli być na urodzinach Opal, lecz wtedy przyszli ze swoimi partnerami i nie wiedzieli, dlaczego przy pustym miejscu stoi nietknięta szklanka.
Greg przyniósł pudełko z resztą tortu, który zamówił później w tej samej cukierni.
— Nie jest czerwony — powiedział. — Piekarz pomylił krem.
— Dobrze — odparłem. — Niech będzie inny.
Sarah podniosła kieliszek.
— Za Dana. Za to, że nie podpisał czegoś, czego nie widział.
— I za Opal — dodałem. — Żeby następnym razem nie musiała kupować sobie miejsca przy żadnym stole.
Nie powiedziałem, że jej wybaczyłem. To byłoby kłamstwo równie wygodne jak jej historia o służbowej kolacji.
Wiedziałem tylko, że pieniądze wrócą, podpis zostanie wyjaśniony, Marek straci stanowisko, a Opal będzie musiała zbudować swoje życie bez cudzych pieniędzy i bez mojego nazwiska.
Kiedy Greg postawił przede mną talerz, zauważyłem na jego brzegu małą karteczkę od cukiernika. Widniało na niej jedno zdanie: „Dla tych, którzy naprawdę przyszli”.
Złożyłem ją i schowałem do kieszeni.
Przy pustym miejscu nikt już nie czekał na kłamstwo.
Przegapiłeś początek?
