CZĘŚĆ 4
Maurycy położył teczkę na stoliku obok tortu. Na jego okładce widniała pieczęć fundacji Villalobos, a pod nią data sprzed sześciu miesięcy.
Rebeka spojrzała na nią i natychmiast wyciągnęła rękę.
— To sprawa zarządu. Nie będziemy rozmawiać o niej tutaj.
— Właśnie tutaj powinniśmy — odparł Maurycy. — Wśród ludzi, dla których miało być przeznaczone to sześćdziesiąt tysięcy pesos.
Eugeniusz zrobił krok w jego stronę.
— Proszę ważyć słowa.
— Ważę je od dwóch dni. Dlatego mówię tylko to, co potwierdzają rachunki.
Na stołach leżały obrusy mojej mamy. Ich haftowane jaskółki przesuwały się pod lekkim powiewem klimatyzacji, jakby każda próbowała wzbić się nad rozmowę, która właśnie miała roztrzaskać rodzinę Villalobos.
Andrzej patrzył na teczkę.
— Co znaleźliście?
Maurycy otworzył ją bez pośpiechu.
— Przelew dla Kamili Duarte był tylko jednym z pięciu. W ciągu ostatniego roku fundacja opłaciła wynajem sali na prywatne przyjęcie twojej matki, wyjazd do Valle de Bravo i kilka rachunków za biżuterię. Wszystko wpisano jako działania promocyjne.
Rebeka uniosła brodę.
— Fundacja potrzebuje reprezentacji.
— Fundacja pomaga dzieciom, nie finansuje rodzinnych uroczystości.
— Nie masz prawa mnie osądzać.
— Nie osądzam. Przedstawiam dokumenty.
Od strony bufetu dobiegł brzęk porcelany. Mama stała z dłonią na tacy, a mój brat Mateusz podszedł do niej i delikatnie odebrał naczynia.
— Mamo, usiądź — powiedział.
— Nie chcę siedzieć. Chcę zobaczyć, jak pani, która uznała moje obrusy za wstyd, tłumaczy wydawanie pieniędzy chorych dzieci na własne przyjemności.
Rebeka skrzywiła się.
— Pani nie rozumie, jak działa świat.
Mama popatrzyła na nią spokojnie.
— Rozumiem, jak działa igła. Kiedy nitka jest źle poprowadzona, wzór zawsze w końcu się marszczy.
To był mój ulubiony haftowany wzór. Jaskółka nad trzema kwiatami, trochę nierówna, ale wyraźna. Poczułam ucisk w gardle.
Eugeniusz wyrwał Maurycemu teczkę.
— To wewnętrzne materiały. Nie możecie ich rozpowszechniać.
— Nie rozpowszechniamy ich — powiedział Maurycy. — Przekazujemy je członkom rady. A jutro rada głosuje nad czasowym odsunięciem Rebeki od przewodniczenia fundacji i nad niezależnym audytem.
— Jutro? — Rebeka odwróciła się do męża. — Powiedz im coś.
Eugeniusz otworzył usta, ale nie wyszło z nich nic, co mogłoby zatrzymać liczby zapisane w dokumentach. Wyjął telefon i zaczął wybierać numer.
— Kogo dzwonisz? — spytał Andrzej.
— Człowieka, który to wyjaśni.
Maurycy spojrzał na niego.
— Tego samego, który wystawił fakturę za konsultację Kamili?
Telefon w dłoni Eugeniusza drgnął.
Andrzej odwrócił się do ojca.
— Ty też o tym wiedziałeś?
— Nie rozumiesz, jak prowadzi się fundację — odburknął Eugeniusz.
— Rozumiem, że podpisałeś przelew.
— Podpisałem dokument, który przygotowała twoja matka.
Rebeka pobladła.
— Eugeniuszu.
— Nie będę sam dźwigał tej katastrofy — syknął. — To był twój pomysł. Powiedziałaś, że dziewczyna musi zniknąć, zanim ślub zwiąże nas z jej rodziną.
Nikt się nie odezwał. Nie dlatego, że zabrakło słów. Po prostu jego zdanie spadło między stoły jak ciężka szklanka i rozbiło ostatnią zasłonę.
Andrzej spojrzał na matkę.
— Chciałaś usunąć Zofię, bo jej matka szyje obrusy?
— Chciałam cię ochronić.
— Przed czym?
Rebeka zrobiła krok ku niemu.
— Przed życiem, w którym będziesz musiał ciągle tłumaczyć, dlaczego wybrałeś kogoś spoza naszego świata.
— To nie był mój wybór — powiedział. — To był twój plan.
— A ty w nim uczestniczyłeś — przypomniałam.
Odwrócił twarz. Nie broniłam go. Nie chciałam już być miejscem, w którym mógłby ukryć własny strach.
— Zosiu, przepraszam — powiedział.
— Wiem, że przepraszasz.
— Kocham cię.
Ból przeszedł przeze mnie nagle, jak ukłucie. Miłość nie zniknęła w jednej sekundzie. Zniknęła za to wiara, że sama miłość wystarczy.
— Może kochałeś życie, które miałeś przy mnie — odpowiedziałam. — Ale nie kochałeś mnie na tyle, żeby stanąć po mojej stronie, kiedy jeszcze można było coś uratować.
Zdjął pierścionek, który oddałam mu poprzedniego wieczoru, i położył go na obrusie z haftowaną jaskółką.
— Nie chcę, żeby to tak się skończyło.
— To nie skończyło się dziś. Skończyło się każdego dnia, kiedy milczałeś.
Andrzej odszedł sam. Rebeka i Eugeniusz ruszyli za nim, ale przy wejściu czekała już Lucía Correa, dyrektorka handlowa hacjendy. Trzymała własną teczkę.
— Pani Eleno — zwróciła się do mojej matki — chciałam przekazać pani ofertę.
Mama spojrzała na nią z niedowierzaniem.
— Jaką ofertę?
— Chcemy kupić dwadzieścia cztery obrusy i zamówić kolekcję do trzech naszych posiadłości. Goście pytają o rzeczy wykonane tutaj, przez prawdziwych rzemieślników. Nie o kopie z katalogu.
Mama otworzyła dokument. Jej palce zaczęły drżeć.
— To naprawdę dla mnie?
— Dla pani pracowni. Jeśli zechce pani przyjąć zamówienie.
Rebeka zatrzymała się przy stole. Patrzyła na liczbę zapisaną na pierwszej stronie oferty, potem na hafty, które jeszcze tego samego dnia chciała wyrzucić.
— To nie może być poważne — powiedziała.
Lucía odwróciła się do niej.
— Jest bardzo poważne. Właśnie dlatego kupujemy od pani Eleny, a nie od osoby, która próbuje decydować, co wolno podziwiać naszym gościom.
Rebeka zacisnęła usta i wyszła bez pożegnania.
Tego wieczoru jedliśmy przy stołach przygotowanych na wesele. Nie było pierwszego tańca ani przemowy pana młodego. Była za to zupa z pieczonej kukurydzy, śmiech Mateusza i ciotka Marta, która oznajmiła, że tort jest zbyt piękny, by pozwolić mu się zmarnować.
Mama długo trzymała ofertę Lucíi na kolanach.
— Nie wiem, czy dam radę uszyć tyle sztuk — powiedziała.
— Nie musisz sama — odparłam. — Zatrudnisz kobiety z naszej dzielnicy.
— A jeśli nie będą umiały haftować jaskółek?
— Nauczysz je.
Mateusz uniósł kieliszek.
— Za najdroższe wesele w rodzinie, na którym nie było pana młodego.
Wszyscy wybuchnęli śmiechem, nawet mama. Ja śmiałam się razem z nimi, choć pod żebrami nadal miałam ciężar.
Następnego dnia rada odsunęła Rebekę od kierowania fundacją i rozpoczęła audyt. Eugeniusz musiał zwrócić część wydatków, zanim pozwolono mu ustąpić ze stanowiska. Nie było wielkiej sceny ani triumfalnego przemówienia. Były podpisy, rachunki i dziecięce projekty, które ktoś wreszcie postanowił chronić przed cudzą próżnością.
Kamila oddała pieniądze fundacji po porozumieniu zawartym przez jej prawnika. Straciła też obiecaną pracę w firmie Villalobos. Nie cieszyłam się z jej upadku. Była częścią planu, ale nie jego twórczynią.
Andrzej napisał do mnie jedenaście razy. Nie odpowiedziałam.
Nie dlatego, że chciałam go ukarać.
Po prostu każda odpowiedź otworzyłaby rozmowę, którą już odbyliśmy przy stole z haftowaną jaskółką.
Trzy tygodnie później mama skończyła pierwszy obrus z nowej kolekcji. Był większy od poprzednich i miał na środku ptaka z szeroko rozpostartymi skrzydłami.
— Tego nie sprzedam — powiedziała, wręczając mi materiał. — Ten zostaje z tobą.
— Dlaczego?
Mama pogładziła haft kciukiem.
— Żebyś pamiętała, że kobieta może odlecieć, zanim ktoś zamknie nad nią klatkę.
Rozłożyłam obrus na stole w pracowni. Na brzegu, tuż obok jednej nierównej jaskółki, mama wyszyła małą datę: dzień, w którym odwołałam ślub.
Nie jako pamiątkę po Andrzeju.
Jako podpis pod własnym imieniem.
A kiedy Mateusz wszedł z wiadomością, że hacjenda chce zamówić kolejną kolekcję, mama uniosła igłę i powiedziała:
— Zofia, tym razem haftujemy jeszcze wyżej.
Przegapiłeś początek?
