Wysłałam szefowi wiadomość z ciemnej uliczki, a kiedy wysiadł z samochodu, jego twarz nagle stężała

O drugiej siedemnaście w nocy wysłałam wiadomość człowiekowi, którego bałam się bardziej niż mężczyzny stojącego w deszczu za moimi plecami.

„Przyjedź po mnie.
Proszę.
Boję się”.

Dopiero po wysłaniu zobaczyłam nazwisko odbiorcy. Vincent Caruso.

Mój szef.

Przez osiem miesięcy robiłam wszystko, żeby prawie mnie nie zauważał. Pracowałam na czterdziestym drugim piętrze jego firmy, poprawiałam kalendarz, przygotowywałam umowy i znikałam z jego pola widzenia, zanim zdążył zapytać o cokolwiek więcej niż termin spotkania.

Vincent miał trzydzieści siedem lat i opinię człowieka, przy którym nawet doświadczeni prawnicy ściszali głos. Oficjalnie był właścicielem firmy deweloperskiej. Nieoficjalnie jego nazwisko sprawiało, że bankierzy oddzwaniali przed drugim sygnałem, a ludzie mający z nim konflikt nagle wyjeżdżali z Chicago.

Wiedziałam, że nosi broń. Pewnego wieczoru znalazłam ją pod stosem dokumentów dotyczących pozwoleń budowlanych. Zamknęłam szufladę i nigdy o tym nie wspomniałam.

On również nie zapytał, co zobaczyłam.

Taki układ działał.

Do piątkowego popołudnia.

– Dziś wieczorem padać nie będzie? – zapytałam, gdy poprawiałam mu terminarz.

Vincent podniósł wzrok znad umowy.

– Będzie.

– W takim razie wezmę pociąg.

– Nie weźmiesz.

– To nie jest decyzja zarządu.

Jego palce zatrzymały się na kartce.

– Emily, weź samochód firmowy.

Poczułam dziwne ciepło pod żebrami, choć jego ton był zupełnie chłodny.

– Zapamiętałeś, że nie mam parasola?

– Zapamiętuję rzeczy, które mogą później sprawić kłopot.

Nie wiedziałam wtedy, czy mówił o deszczu, czy o mnie.

O dziesiątej trzydzieści siedziałam już w klubie Ember Room, do którego zaciągnęła mnie Madison Reed. Muzyka drżała w szklankach, podłoga kleiła się do obcasów, a Madison tańczyła gdzieś pośród ludzi z księgowości.

– Masz dwadzieścia pięć lat – krzyknęła wcześniej do mnie. – Twoja największa przygoda to zamówienie pełnotłustego mleka!

Teraz nie mogłam jej znaleźć.

Wypiłam za szybko dwa drinki, usiadłam przy końcu baru i próbowałam przekonać samą siebie, że jestem wystarczająco trzeźwa, by zamówić samochód.

Wtedy obok mnie pojawił się mężczyzna w drogim płaszczu. Miał ciężki zegarek, mokre włosy i uśmiech, który nie sięgał oczu.

– Wyglądasz na samotną.

– Nie jestem.

– Nie pytałem, czy jesteś.

Wstałam, chwytając torebkę.

– Dobranoc.

Jego dłoń opadła na bar i zagrodziła mi drogę.

– Znam cię skądś. Pracujesz w centrum, prawda?

– Proszę się odsunąć.

– W budynku Caruso.

Serce uderzyło mi o żebra.

– Pomylił mnie pan z kimś innym.

– Nie sądzę.

Kiedy chwycił mnie za nadgarstek, uścisk nie był mocny. Był swobodny. Jakby nie dopuszczał myśli, że mogłabym się wyrwać.

Wbiłam obcas w jego stopę i pobiegłam.

Wypadłam tylnymi drzwiami do zimnej, mokrej alejki. Telefon pokazywał dziewięć procent baterii. Madison nie odbierała. Samochodów nie było.

Za plecami huknęły metalowe drzwi.

– Nie musiałaś mnie ranić – powiedział mężczyzna.

Cofnęłam się pod daszek.

– Nie podchodź.

– Jesteś pijana. Uspokój się.

Palce trzęsły mi się tak bardzo, że ledwie otworzyłam wiadomości. Wybrałam ostatnią rozmowę bez patrzenia.

Dopiero kiedy udostępniłam lokalizację, zobaczyłam nazwisko na górze ekranu. Vincent Caruso.

A kilka sekund później w oddali rozległ się niski, ciężki pomruk silnika…

CZĘŚĆ 2

Czarny opancerzony samochód wjechał w alejkę tak szybko, że woda prysnęła spod kół na ceglane ściany. Reflektory oślepiły mnie i mężczyznę, który natychmiast przestał się uśmiechać.

Drzwi otworzyły się, zanim pojazd całkiem się zatrzymał.

Vincent wysiadł bez parasola. Deszcz spływał po jego czarnym płaszczu, a jego twarz była spokojna tylko z pozoru.

– Emily – powiedział.

Napastnik cofnął się o krok.

– Caruso.

– Znasz moje nazwisko. To ułatwia rozmowę.

– Nie mam z tobą sprawy.

Vincent stanął między nami.

– W takim razie odejdź.

– A jeśli nie?

Mężczyzna wsunął rękę do kieszeni. Kierowca Vincenta, ogromny mężczyzna o ogolonej głowie, natychmiast wysiadł z drugiej strony samochodu. Vincent nawet na niego nie spojrzał.

– Jeśli nie – powiedział cicho – będziesz żałował, że wybrałeś tę alejkę.

Napastnik wyciągnął z kieszeni mały metalowy przedmiot. Nie broń. Klucz z czerwonym plastikowym uchwytem.

– Zapytaj ją o Hartów – rzucił. – Zapytaj, co jej ojciec zostawił.

Vincent znieruchomiał.

Nie zbladł. Nie podniósł głosu. Tylko jego dłoń zacisnęła się tak mocno, że pobielały knykcie.

– Emily, podejdź do samochodu.

– Skąd on zna moje nazwisko?

– Teraz nie jest czas na pytania.

– Dla mnie właśnie jest.

Napastnik uśmiechnął się pod nosem.

– Nie powiedział ci, prawda? Oczywiście, że nie. Caruso zawsze wszystko chowa za grubymi drzwiami.

Kierowca ruszył w jego stronę. Mężczyzna odwrócił się i uciekł między kontenery, ale po chwili zniknął w ciemności. Vincent przez kilka sekund patrzył za nim, jakby zapamiętywał każdy krok.

Potem spojrzał na mój nadgarstek. Czerwone ślady palców zaczynały puchnąć.

– Wsiadaj.

– Nie jestem twoim rozkazem do wykonania.

– W tej chwili jesteś osobą, którą ktoś śledził od kilku dni.

Zatrzymałam się.

– Skąd wiesz?

Jego spojrzenie przesunęło się na mój telefon.

– Bo ten człowiek nie improwizował.

W samochodzie pachniało skórą i mokrym asfaltem. Siedziałam naprzeciwko Vincenta, z dłońmi zaciśniętymi na torebce. Kierowca milczał, a wycieraczki uderzały w szybę równym, nerwowym rytmem.

– Co mój ojciec ma z tobą wspólnego? – zapytałam.

Vincent długo nie odpowiadał.

– Jak miał na imię?

– Daniel.

Jego szczęka stwardniała.

– Wiedziałem.

– Co wiedziałeś?

– Że kiedyś ktoś zapyta cię o jego rzeczy.

– Zatrudniłeś mnie, bo jestem córką Daniela Harta?

Nie zaprzeczył.

To zabolało bardziej niż powinno. Osiem miesięcy układałam mu życie, a on od początku wiedział o mnie coś, czego ja nie wiedziałam o nim.

Samochód zatrzymał się przy starym budynku nad rzeką. Wprowadził mnie do mieszkania na trzecim piętrze. W środku czekała kobieta po sześćdziesiątce z bandażem na palcu i porcelanowym kubkiem w dłoni.

– To Emily? – zapytała.

– Tak – odpowiedział Vincent.

Kobieta spojrzała na mój wisior. Była to mała miedziana plakietka tramwajowa, którą nosiłam od dzieciństwa.

Jej twarz nagle się zmieniła.

– Daniel powiedział, że będziesz ją miała.

– Znała pani mojego ojca?

– Pracowałam dla jego rodziny. I czekałam, aż ktoś przyprowadzi cię tutaj.

Vincent gwałtownie odwrócił głowę.

– Mara, nie teraz.

– Właśnie teraz – odparła. – Człowiek, który przyszedł do klubu, nie szukał jej. Szukał tego, co Daniel zostawił po swojej śmierci.

Mara sięgnęła do szuflady kredensu. Wyjęła z niej płaską kopertę przewiązaną brązową wstążką i położyła ją na stole.

– Twój ojciec kazał mi oddać to wyłącznie tobie – powiedziała. – Ale jest coś jeszcze. Ktoś z firmy Vincenta wie, że koperta istnieje…

CZĘŚĆ 3

…Mara wyciągnęła rękę, lecz Vincent zatrzymał ją spojrzeniem.

– Najpierw powiedz jej wszystko – zażądała.

W pomieszczeniu tykał mosiężny zegar. Każde uderzenie wydawało mi się zbyt głośne.

Mara odwiązała wstążkę. W środku znajdował się cienki notes w płóciennej oprawie, kilka rachunków i kartka z podpisem mojego ojca.

Daniel Hart.

Podpis rozpoznałam natychmiast. Tak samo podpisywał życzenia urodzinowe, które matka trzymała w pudełku po herbacie.

– Twój ojciec nie zginął przez przypadek – powiedziała Mara. – Odkrył, że Salvatore Caruso, stryj Vincenta, wyprowadzał pieniądze z firmy i opłacał ludzi, którzy zastraszali lokatorów. Daniel prowadził drugi rejestr. Prawdziwy. Zanim zdążył przekazać go Vincentowi, zginął na budowie.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po plecach.

– Dlaczego Vincent nic mi nie powiedział?

Odwróciłam się do niego.

– Dlaczego mnie zatrudniłeś?

Vincent nie próbował uciekać od mojego wzroku.

– Bo po śmierci twojego ojca Salvatore szukał notesu. Nie znalazł go. Kiedy zobaczyłem twoje nazwisko w podaniu o pracę, wiedziałem, że muszę mieć cię blisko, zanim zrobi to ktoś inny.

– Miałeś mnie chronić czy obserwować?

– Jedno i drugie.

– To nie jest odpowiedź.

– To jedyna uczciwa odpowiedź, jaką mam.

Mara zaczęła płakać bezgłośnie. Otworzyła notes na stronie zaznaczonej kawałkiem czerwonego papieru. Wymieniono tam daty, kwoty i inicjały. Przy kilku przelewach widniały podpisy Salvatore oraz Marcusa Vale’a, dyrektora finansowego firmy.

Vincent wziął kartki do ręki.

– Marcus – powiedział.

– To on przysłał tamtego mężczyznę – odparła Mara. – Widziałam go wczoraj za klubem. Dał mu pieniądze i kopię twojego grafiku.

W tej samej chwili zadzwonił telefon Vincenta.

Odebrał.

– Mów.

Słuchał przez kilka sekund. Jego oczy przesunęły się na mnie.

– Kiedy? – zapytał.

Po chwili rozłączył się.

– Co się stało? – spytałam.

– Marcus wszedł do mojego biura. Ma klucz do sejfu.

– Co jest w sejfie?

Vincent spojrzał na notes.

– Druga połowa rejestru.

Wstał, lecz zanim zdążył ruszyć, Mara chwyciła mnie za rękę.

– Emily, jest jeszcze jedna rzecz.

Jej palce zacisnęły się na moim miedzianym wisiorze.

– Twój ojciec nie ukrył kopii w notesie. Ukrył ją tam, gdzie nikt nie szukałby dowodu.

– Gdzie?

Mara spojrzała na Vincenta.

– W przedmiocie, który twoja matka oddała ci w dniu pogrzebu.

Dotknęłam plakietki tramwajowej wiszącej na mojej szyi. Zawsze uważałam ją za bezwartościową pamiątkę.

Vincent pobladł.

– Zdejmij ją – powiedział.

– Dlaczego?

Zanim odpowiedział, na dole rozległ się trzask tłuczonego szkła. Potem drugi. Ktoś wszedł do budynku.

Vincent wyjął broń i stanął przede mną.

– Ponieważ Marcus nie jedzie po notes – powiedział. – Jedzie po ciebie…