Mąż wbił mi nóż po oskarżeniu kochanki, a podczas rodzinnej gali jego matka nagle przestała się uśmiechać

— Jeśli jeszcze raz jej dotkniesz, przysięgam, że cię zabiję!

Głos Flynna uderzył we mnie sekundę przed tym, jak srebrne ostrze przebiło mój brzuch. Stałam w salonie naszego domu w Belmere, w jedwabnej piżamie, z dłonią zaciśniętą na oparciu fotela. Była środa, kilka minut po siedemnastej. Za oknami padał marcowy deszcz, a na marmurowym stole leżały pokrojone jabłka.

Jedno z nich Flynn trzymał jeszcze w lewej ręce.

Selina Cole stała za nim i płakała tak cicho, jakby ćwiczyła ten płacz przed lustrem.

— Mabel mnie zaatakowała — wyszeptała. — Próbowałam tylko z nią porozmawiać.

Spojrzałam na zadrapanie na jej przedramieniu. Była to cienka, czerwona kreska, zbyt równa, żeby mogła powstać przypadkiem.

— Nie wychodziłam dziś z domu — powiedziałam. — Flynn, ona kłamie.

— Kłamie? — powtórzył, odwracając się do mnie. — Selina przyjechała tutaj przerażona, a ty nawet nie potrafisz zapytać, czy nic jej nie jest?

— Bo nic jej nie jest. Sama zrobiła sobie tę ranę.

Selina przycisnęła palce do ust.

— Proszę, nie kłóćcie się przeze mnie.

Wtedy zobaczyłam, że Flynn nie patrzy już na mnie jak na żonę. Patrzył jak człowiek, który potrzebuje powodu, żeby zrobić coś, co postanowił dawno temu.

— Dotknęłaś jej? — zapytał.

— Nie.

— Odpowiedz normalnie!

— Nie dotknęłam jej!

Ostrze wbiło się pod żebrami. Ból nie był od razu bólem. Najpierw poczułam lodowate ciśnienie, potem ciepło rozlewające się pod jedwabem. Zobaczyłam na podłodze mały mosiężny dzwoneczek, który od lat wisiał przy drzwiach biblioteki. Zadrżał, choć nikt go nie dotknął.

Drugi cios rzucił mnie na perski dywan.

— Flynn… — wydusiłam.

Nie uklęknął przy mnie. Ominął moje ciało, zdjął marynarkę i okrył nią Selinę.

— Już dobrze — szepnął. — Nikt cię więcej nie skrzywdzi.

Selina zerknęła ponad jego ramieniem. Jej łzy zniknęły.

Uśmiechnęła się.

Poczułam, jak pod palcami przesuwa się pasek mojego zegarka. Od tygodni używałam go do zapisywania rozmów z lekarzem, bo ciąża była zagrożona i bałam się, że zapomnę jakąś instrukcję. Teraz, leżąc twarzą przy frędzlach dywanu, nacisnęłam ekran dwa razy.

Nagrywanie głosu rozpoczęło się bezgłośnie.

Nie mogłam się poruszyć. Nie mogłam oddychać zbyt głęboko. Słyszałam jednak wszystko.

— Ona nie żyje? — zapytała Selina.

— Jeszcze nie wiem — odpowiedział Flynn.

— Mówiłeś, że to będzie wyglądało jak napad.

— Przestań szeptać.

— A bliźnięta?

Słowo uderzyło mocniej niż nóż.

Flynn zaklął pod nosem.

— Lekarz powiedział, że przy takim krwawieniu nie mają szans.

Wcisnęłam paznokcie w dywan, żeby nie wydać z siebie dźwięku. Dzieci. Nasze dzieci, o których wiedzieliśmy dopiero od sześciu tygodni. Miałam w kieszeni piżamy zmięty wydruk badania, bo chciałam wręczyć mu go tego wieczoru przy kolacji.

— Zadzwoń po karetkę — powiedziała Selina.

— Po co? Jeśli przeżyje, wszystko się posypie.

— Flynn, przecież obiecałeś mi wolność.

— Będziesz wolna. Tylko zachowaj spokój.

Potem usłyszałam jego kroki. Zatrzymały się przy mojej głowie.

— Musimy posprzątać — powiedział.

Zegarek nadal nagrywał. Mój oddech stawał się coraz płytszy, a obraz rozpływał się w czarne plamy. W oddali dzwoneczek przy bibliotece poruszył się po raz drugi.

Kiedy drzwi wejściowe otworzyły się z hukiem, Selina krzyknęła, że znalazła mnie już w takim stanie. Ktoś wbiegł do salonu. Ktoś uklęknął przy moim karku.

Nie wiedziałam, czy zdołam utrzymać oczy zamknięte jeszcze sekundę.

A potem lekarz ratunkowy pochylił się nade mną i powiedział coś, co sprawiło, że Flynn nagle cofnął się o krok…

CZĘŚĆ 2

— Proszę się nie ruszać. Słyszy mnie pani?

Głos ratownika dochodził do mnie spod ciężkiej warstwy wody. Czułam nacisk dłoni na brzuchu, zapach środka dezynfekującego i metaliczny smak krwi w ustach.

— Ona jest w ciąży — powiedział ktoś. — Około ośmiu tygodni.

Flynn odpowiedział natychmiast:

— Nie. To niemożliwe.

Otworzyłam oczy tylko na moment. Stał przy kanapie, z rękawem poplamionym moją krwią. Selina obejmowała się jego marynarką. Kiedy zobaczyła, że na nią patrzę, odsunęła twarz.

— Proszę pana, musi pan wyjść — powiedział ratownik.

— Jestem jej mężem.

— W takim razie niech pan przestanie przeszkadzać.

Karetka ruszyła o 17:26. Pamiętam godzinę, bo czerwone cyfry na zegarku ratownika odbijały się w szybie. Pamiętam też, że wciąż czułam pod nadgarstkiem własny zegarek. Mały, czarny, z pęknięciem na szkle. Nagranie nadal trwało.

Na oddziale ratunkowym lekarze biegali wokół mnie, a ja odpływałam i wracałam. Ktoś mówił o uszkodzonej śledzionie. Ktoś inny o krwotoku wewnętrznym. Potem usłyszałam męski głos, spokojny mimo chaosu.

— Jestem Marcus Reed. Zajmę się panią. Mabel, jeśli mnie pani słyszy, proszę mrugnąć.

Mrugnęłam.

— Dobrze. Czy napastnik był blisko?

Nie miałam siły mówić. Poruszyłam palcem w stronę zegarka.

Marcus spojrzał na urządzenie, ale nie zrozumiał.

Obudziłam się trzy dni później w sali intensywnej terapii. Za szybą świtało. Na parapecie stał plastikowy kubek z wodą, a przy łóżku migotała zielona kontrolka pompy infuzyjnej.

Flynn wszedł o 6:40 z ogromnym bukietem białych róż.

— Mabel — powiedział, jakby przyszedł odwiedzić chorą żonę, a nie kobietę, którą próbował zabić. — Tak się bałem.

Chciałam usiąść, ale ból przeciął mnie od żeber do biodra.

— Nie podchodź — wyszeptałam.

— Jestem twoim mężem.

— Byłeś nim, kiedy wbijałeś nóż?

Jego twarz stężała.

Do sali wszedł Marcus, trzymając kartę badań.

— Panie Vance, proszę opuścić pomieszczenie.

— To moja żona.

— I moja pacjentka. A jej stan nie pozwala na stres.

Flynn położył róże na stoliku. Jedna łodyga złamała się i kropla wody spłynęła po białym papierze.

— Mabel, Selina powiedziała, że tamtego dnia ją zaatakowałaś. Wszyscy myśleliśmy, że oszalałaś z zazdrości.

— Wszyscy?

— Twoja teściowa również.

Poczułam, jak zimno rozchodzi się po dłoniach.

Marcus wyjął z teczki zdjęcie ultrasonograficzne.

— Musimy porozmawiać o ciąży — powiedział.

Flynn zrobił krok naprzód.

— O jakiej ciąży?

Lekarz położył zdjęcie na stoliku, między różami a kubkiem z wodą.

Na obrazie były dwie maleńkie sylwetki.

— Pani Mabel nosiła bliźnięta — powiedział Marcus. — Przeżyła operację, ale straciła dzieci.

Flynn pobladł tak gwałtownie, że musiał oprzeć dłoń o poręcz łóżka.

— Nie wiedziałem — wyszeptał.

— Kłamałeś — odpowiedziałam. — Słyszałam, co powiedziałeś Selinie.

Jego palce zacisnęły się na poręczy.

— Byłaś nieprzytomna.

— Nie całkiem.

Marcus popatrzył na mój zegarek.

— Mabel, co dokładnie jest na tym urządzeniu?

Flynn ruszył pierwszy.

— To prywatne nagranie. Nie ma żadnej wartości.

— Skąd wiesz, co na nim jest? — zapytałam.

W sali zrobiło się tak cicho, że słyszałam pracę pompy infuzyjnej.

Flynn spojrzał na Selinę, która właśnie pojawiła się za szybą.

A wtedy do środka wszedł człowiek, którego nie widziałam od dnia naszego ślubu. Niósł brązową skórzaną teczkę i miał na palcu sygnet z herbem rodziny Vance’ów.

— Pani Vance — powiedział. — Jeśli chce pani przeżyć, musi pani natychmiast przestać ufać swojemu mężowi…

CZĘŚĆ 3

— Nazywam się Harold Bell — powiedział mężczyzna z sygnetem. — Od trzydziestu dwóch lat prowadzę księgowość fundacji Vance’ów.

Był czwartek, kilka minut po siódmej rano. W sali intensywnej terapii pachniało alkoholem medycznym, a pod moją dłonią drżała plastikowa rurka kroplówki. Flynn stał przy szybie. Selina za jego plecami poprawiała rękaw bluzki, jakby zadrapanie wciąż było najważniejszym dowodem w tej sprawie.

— Wyjdźcie oboje — powiedział Marcus.

— Nie — odparł Flynn. — Chcę wiedzieć, co ten człowiek tu robi.

Harold otworzył teczkę.

— Przynoszę prawdę, zanim pańska rodzina zdąży ją zakopać razem z dokumentami medycznymi Mabel.

Flynn roześmiał się krótko.

— Zostałeś zwolniony wczoraj.

— Właśnie dlatego przyszedłem.

Harold wyjął kilka kart. Na pierwszej widniała data sprzed dwóch miesięcy, nazwisko Seliny i numer rachunku należącego do firmy budowlanej, która od lat wykonywała zlecenia dla Vance Global.

— Pieniądze płynęły na konto Seliny przez osiem miesięcy — powiedział. — W zamian miała doprowadzić do rozwodu państwa Vance i uzyskać pełnomocnictwo do sprzedaży rodzinnej rezydencji.

Selina poderwała głowę.

— To kłamstwo!

— Mam podpisy pani oraz Flynna — odpowiedział Harold. — Pani podpisała się nawet na każdej stronie załącznika.

Flynn wyrwał mu dokument.

— To miała być inwestycja.

— Inwestycja, która wymagała usunięcia Mabel? — zapytałam.

Przez chwilę słyszałam tylko syczenie aparatury.

Marcus wziął mój zegarek i podłączył go do tabletu. Plik był uszkodzony, ale Harold znał informatyka fundacji, który odzyskał nagranie. Nie było tam obrazu. Były jednak głosy, godzina i każde słowo wypowiedziane w salonie.

— Ona nie żyje? — zabrzmiała Selina z głośnika.

Flynn zacisnął szczękę.

— Mówiłeś, że to będzie wyglądało jak napad — powiedział nagrany głos Seliny.

Selina cofnęła się do ściany.

— To zostało zmontowane.

Marcus spojrzał na nią chłodno.

— Znacznik czasu zgadza się z zapisem wezwania karetki. A mikrofon zarejestrował dzwonek przy bibliotece, którego nie było w żadnym innym pomieszczeniu.

Harold położył na łóżku jeszcze jeden dokument.

— Dzień przed atakiem Flynn podpisał zmianę beneficjenta polisy na życie Mabel. Gdyby zmarła, całość pieniędzy trafiałaby do Seliny.

Flynn rzucił papiery na podłogę.

— Chciałem tylko odzyskać życie, które mi odebrano!

— To ja ci je odebrałam? — zapytałam. — Czy może sam sprzedałeś je za jej obietnicę?

Selina podeszła do niego.

— Powiedz im, że miałeś powód. Powiedz, że twoja matka zmusiła cię do tego.

Flynn odwrócił się gwałtownie.

— Matka powiedziała, że jeśli nie pozbędę się Mabel, odbierze mi firmę.

Harold zamknął teczkę.

— Pańska matka nie wiedziała o ataku. Wiedziała tylko o fałszywym zadłużeniu firmy i planowała usunąć pana ze stanowiska.

Flynn spojrzał na niego.

— Co powiedziałeś?

— Księgi zostały sfałszowane. Pieniądze zniknęły z kont Vance Global, ale nie trafiły do Seliny. Zostały przelane na konto w Szwajcarii otwarte na nazwisko… Flynna Vance’a.

Jego twarz zmieniła kolor.

Sekret nie dotyczył już tylko zdrady. Flynn okradał własną rodzinę, a Selina pomagała mu zbudować ucieczkę.

Nagle telefon Marcusa zadzwonił. Lekarz wysłuchał kilku słów, po czym spojrzał na mnie.

— Mabel, pani teść właśnie odzyskał przytomność po zawale. Twierdzi, że przed atakiem przekazał komuś oryginał testamentu i list, którego Flynn nigdy nie miał zobaczyć.

Flynn chwycił klamkę.

— Dokąd idziesz? — zapytałam.

Nie odpowiedział. Harold wyjął z kieszeni małą kopertę z czerwonym odciskiem lakowym.

— Pani Vance, pański teść kazał mi ją wręczyć wyłącznie pani. Jest w niej nazwisko człowieka, który zaplanował wszystko od początku…