CZĘŚĆ 4
— Zabierz mnie do laboratorium — powiedziałam.
Kierownik, Samuel Ortiz, ruszył pierwszy. Marcus chwycił teczkę z dokumentami, a Henry wstał przy pomocy laski. Daniel został przy stole, jakby nagle nie wiedział, po której stronie znajdowała się podłoga.
Victoria zagrodziła mi drogę.
— Nie wejdziesz tam bez mojego pozwolenia.
— Nie potrzebuję twojego pozwolenia do własnego patentu.
— To mój budynek.
— Ale nie twoje odkrycie.
W korytarzu migały czerwone światła alarmowe. Pracownicy wybiegali z laboratoriów, trzymając przy twarzach identyfikatory i maski ochronne. W powietrzu czuć było ostry zapach rozgrzanej izolacji.
Samuel doprowadził nas do komory testowej.
Za grubą szybą stał reaktor magazynujący energię. Wskaźnik temperatury wspinał się niebezpiecznie wysoko.
— Zatrzymałem automatyczne chłodzenie — powiedział Samuel. — Ale główny wyłącznik nie reaguje.
— Kto ma uprawnienia administratora?
— Ty i Daniel.
Spojrzałam na męża.
— Podejdź do panelu.
Daniel ruszył, lecz Victoria złapała go za ramię.
— Nie dotykaj niczego. To może być pułapka.
— Właśnie dlatego musimy sprawdzić dziennik systemu — odpowiedziałam.
Samuel podał mi tablet. Przewinęłam zapisy. Ostatnia komenda została wydana o drugiej siedemnaście. Kod był przypisany do mojego certyfikatu, ale sposób wprowadzenia komendy nie pasował do mojego zabezpieczenia.
— To nie mój dostęp — powiedziałam.
— Skąd wiesz? — spytała Margaret.
— Bo mój certyfikat wymaga potwierdzenia odcisku palca. A tutaj użyto starego kodu awaryjnego.
Samuel spojrzał na Victorię.
— Ten kod powinien znać tylko zarząd.
— Nie patrzcie na mnie — syknęła.
Marcus podniósł telefon.
— Panie Walsh, czy w dokumentach ma pan również wykaz kodów?
Henry wyjął notes. Jego palce drżały, ale kartki nie.
— Kod awaryjny został zmieniony trzy dni temu. Zlecenie podpisała Victoria Bennett.
Victoria cofnęła się o krok.
— Zrobiłam to dla bezpieczeństwa firmy.
— A potem ktoś wszedł do laboratorium moim numerem — powiedziałam.
Daniel spojrzał na matkę.
— Co zrobiłaś?
— Nie masz prawa mnie przesłuchiwać.
— Jestem członkiem zarządu.
— Jesteś moim synem.
— Byłem też jej mężem.
Te słowa zabolały mnie bardziej, niż się spodziewałam. Nie dlatego, że bronił mnie teraz. Dlatego, że zrobił to dopiero wtedy, gdy wszystko zaczęło się rozpadać.
Przyłożyłam palec do panelu. System odrzucił dostęp.
— Certyfikat jest unieważniony — powiedziałam.
Victoria uśmiechnęła się krzywo.
— Widzisz? Nie możesz już niczego zrobić.
Samuel nagle wskazał na boczną szafkę.
— Pani doktor, kopia klucza mechanicznego.
— Gdzie?
— W pudełku kalibracyjnym. Sama je tam schowałaś podczas pierwszego testu.
Otworzył szafkę. W środku, pod zestawem miedzianych pierścieni, leżał klucz z wygrawerowanym numerem komory.
Włożyłam go do zamka ręcznego. Metal był gorący, ale zacisnęłam na nim dłoń. Przekręciłam.
Reaktor zadrżał. Wskaźnik spadł o jedną kreskę, potem o kolejną. Po kilku sekundach alarm ucichł.
Samuel wypuścił powietrze.
— Udało się.
Nie czułam ulgi. Czułam wściekłość.
— Kto uruchomił procedurę?
Nikt nie odpowiedział.
Margaret stała przy terminalu. Jej twarz straciła cały kolor.
— To ja — powiedziała.
Victoria odwróciła się do niej.
— Co ty opowiadasz?
— Kazałaś mi uruchomić test. Powiedziałaś, że musimy mieć wyniki przed spotkaniem z inwestorami. Nie wiedziałam, że zmieniono parametry.
— Kłamiesz.
Margaret wyjęła z kieszeni kartkę.
— Mam instrukcję. Twoje pismo jest na marginesie.
Victoria wyrwała jej kartkę, lecz Marcus był szybszy. Zabrał ją i schował do teczki.
— To wystarczy, żeby wstrzymać prezentację i zwołać niezależne posiedzenie — powiedział.
— Nie możecie mi odebrać firmy — syknęła Victoria.
— Nie odbieramy ci jej — odparłam. — Przestajemy pozwalać ci udawać, że należy do ciebie wszystko, czego dotknęłaś.
Tego samego popołudnia zarząd zebrał się w laboratorium, bo sala konferencyjna nadal pachniała dymem z przegrzanej instalacji. Na stole stał mój pęknięty kubek. Włożyłam go tam, żeby pamiętać, po co zaczęłam pracę.
Marcus przedstawił dokumenty. Henry opowiedział o certyfikacie. Samuel potwierdził ślady w systemie. Margaret podpisała oświadczenie, w którym przyznała, że działała na polecenie Victorii.
Nikt nie podnosił głosu.
Nie było potrzeby.
Każdy papier odbierał Victorii kolejną wymówkę.
— Głosujemy nad zawieszeniem prezesury Victorii Bennett — powiedział przewodniczący rady.
Victoria spojrzała na mnie.
— Jeśli to zrobisz, firma upadnie.
— Nie. Upadnie twoja wersja tej firmy.
Głosowanie trwało mniej niż minutę. Sześć osób poparło zawieszenie. Cztery wstrzymały się od głosu. Daniel nie głosował, bo wcześniej złożył rezygnację z zarządu.
Po wszystkim podszedł do mnie przy windzie.
— Nie proszę, żebyś mi wybaczyła — powiedział.
— Dobrze.
— Chcę tylko powiedzieć, że oddam wszystkie premie i udziały, które dostałem za tę umowę.
Spojrzałam na niego.
— Oddasz je funduszowi dla zespołu badawczego.
— Zrobię to.
— I podpiszesz zeznanie o certyfikacie.
— Podpiszę.
To nie naprawiało małżeństwa. Ale po raz pierwszy jego decyzja miała koszt, którego nie mogła pokryć Victoria.
Margaret znalazła mnie później przy komorze testowej. Trzymała w rękach granatowy żakiet, ten sam, w którym przyszła do mojego gabinetu.
— Nie wiedziałam, że posunie się tak daleko — powiedziała.
— Wiedziałaś, że zajmujesz moje miejsce.
— Tak.
— I mimo to weszłaś.
Margaret spuściła wzrok.
— Chciałam być kimś ważnym.
— Byłaś gotowa zostać ważna na cudzym nazwisku.
Łzy pojawiły się w jej oczach, ale nie podeszłam bliżej.
— Zostaniesz odsunięta od projektu — powiedziałam. — Jeśli chcesz pracować w laboratorium, zaczniesz od podstaw i pod nadzorem Samuela. Bez tytułu, bez przywilejów.
— Dlaczego mi na to pozwalasz?
— Bo nie chcę budować zespołu z ludzi, którzy boją się przyznać do błędu. Chcę sprawdzić, czy umiesz zrobić coś własnymi rękami.
Skinęła głową.
Victoria nie została zatrzymana ani wyprowadzona w kajdankach. Jej kara okazała się bardziej konkretna. Inwestorzy wycofali się z oferty, gdy dowiedzieli się, że spółka nie ma pełnych praw do technologii. Zarząd odwołał premierę i zawarł ze mną nową, uczciwą umowę licencyjną.
Bennett Technologies nie zniknęła, lecz musiała zmniejszyć skalę. Victoria straciła stanowisko, kontrolę nad radą i prawo do podpisywania umów dotyczących moich patentów. Najbardziej bolało ją jednak to, że projekt, który miała przypisać Margaret, został oficjalnie nazwany zespołem Olivii Bennett.
Nie chciałam, żeby nosił moje imię.
— Nazwijcie go od ludzi, którzy go zbudowali — powiedziałam podczas spotkania pracowników. — Nie od jednej osoby.
Samuel zaproponował „Projekt Latarnia”, bo pierwsze ogniwo testowaliśmy nocą i dzięki niemu laboratorium nie zostało odcięte od zasilania.
Przyjęliśmy tę nazwę.
Tydzień później przeprowadzałam ostatni test przed podpisaniem licencji. Margaret stała przy stanowisku pomiarowym, Daniel przekazywał księgowej dokumenty o zwrocie udziałów, a Henry siedział przy stole z kubkiem herbaty.
Pęknięty porcelanowy kubek postawiłam obok panelu sterowania. Nie był już naczyniem do kawy. Trzymałam w nim miedziane pierścienie kalibracyjne, bez których nie uruchomilibyśmy ręcznego wyłącznika.
Samuel spojrzał na wskaźniki.
— Gotowa?
Przez szybę widziałam zespół. Ludzi, których próbowano zamienić w świadków cudzego kłamstwa, a którzy mimo wszystko zostali.
— Uruchamiaj — odpowiedziałam.
Światło w komorze rozbłysło ciepłym, złotym kolorem. Energia popłynęła przez przewody, zasiliła lampy i zatrzymała się na chwilę w pękniętym uchu mojego kubka, odbijając na nim cienką smugę światła.
Samuel pochylił się nad panelem.
— Olivia, tym razem wszystko działa zgodnie z twoimi obliczeniami.
— Nie — powiedziałam, patrząc na ludzi za szybą. — Zgodnie z naszymi.
Przegapiłeś początek?
