CZĘŚĆ 4
…Rosa podała mi kopertę, ale nie otworzyłem jej od razu.
Wiedziałem już, że każdy papier może być zapalnikiem.
— Kto jest w domu? — zapytałem.
— Serena — odpowiedział Mateo z telefonu, który wciąż trzymałem przy uchu. — Albo już jej nie ma.
Połączenie urwało się.
Pobiegłem do samochodu. Rosa próbowała ruszyć za mną, lecz zatrzymałem ją przy bramie.
— Zostań tutaj. Jeśli nie wrócę, przekaż tę księgę komuś, kto nie zna mojego nazwiska.
— A jeśli wrócisz?
— Wtedy będę musiał przeczytać wszystko do końca.
Droga do kliniki trwała dziewięć minut. W tym czasie zadzwoniłem do Sereny sześć razy. Za każdym razem słyszałem tylko pusty sygnał.
Przed wejściem leżała przewrócona latarnia. Jej żarówka migotała, rzucając na mokry chodnik białe plamy.
W środku pachniało środkiem dezynfekującym i ozonem po awarii. Strażnik przy windzie miał rozcięty łuk brwiowy.
— Którędy ją zabrali? — zapytałem.
— Windą towarową. Pański człowiek miał kartę.
— Mateo?
— Tak.
Na monitorze ochrony obraz z korytarza zatrzymał się na jednej klatce. Zobaczyłem Matea, a obok niego pielęgniarkę pchającą łóżko. Pod prześcieradłem leżała Clara. Jej dłoń wystawała przy krawędzi.
Na palcu nie było obrączki.
Nie chodziło o złoto. Mateo zabrał ją, żeby upewnić się, że wszyscy uwierzą, iż Clara nie żyje, jeśli będzie musiał ją porzucić.
— Gdzie jest garaż pod starym hotelem? — spytała Rosa, która przyjechała za mną drugim samochodem.
— Pod dawnym hotelem Belmonte, przy rzece.
— Tam prowadzi tunel do dawnej chłodni.
Spojrzałem na nią.
— Skąd pani wie?
— Clara kazała mi zapamiętać mapę.
Wtedy zrozumiałem. Ona nie jechała do Rosy bez planu. Przez tygodnie budowała drogę ucieczki, choć nie wiedziała, czy będzie musiała uciekać przede mną, przed Mateem, czy przed oboma.
Garaż pod hotelem był prawie pusty. Betonowe filary ociekały wodą, a gdzieś pod ziemią pracowała pompa, głuchym rytmem przypominając serce.
Mateo czekał przy czarnym samochodzie. Clara leżała na tylnym siedzeniu, podłączona do przenośnego aparatu tlenowego. Serena stała obok z rękami związanymi plastikową opaską.
— Puść je — powiedziałem.
— Najpierw walizka.
Postawiłem ją na masce. W środku nie było pieniędzy. Tylko akta własności, pieczęcie firm i dokumenty podpisane moim nazwiskiem.
Mateo otworzył walizkę i roześmiał się krótko.
— Myślisz, że oddasz mi papiery i skończysz jako bohater? Całe miasto należy do ludzi, którzy nie pytają, kto ma rację.
— Ty nie chciałeś miasta.
— Chciałem, żebyś poczuł, jak to jest być nikim.
Serena podniosła głowę.
— Dominic, nie dawaj mu niczego. Clara ukryła coś w sukience.
Mateo uderzył ją w ramię.
Zrobiłem krok naprzód.
— Dotknij jej jeszcze raz, a nie wyjdziesz stąd.
— Właśnie dlatego potrzebowałem Clary. Ona była twoim hamulcem. Ty bez niej jesteś tylko człowiekiem z pistoletem i pustym nazwiskiem.
Clara poruszyła palcami.
Jej oczy otworzyły się na sekundę.
— Dominic… — wyszeptała.
Rzuciłem się do samochodu. Mateo wyciągnął broń, lecz Rosa pojawiła się za jednym z filarów i uderzyła go metalowym prętem w nadgarstek. Pistolet upadł na beton.
Serena kopnęła go w kolano.
Mateo osunął się z sykiem.
Nie zabiłem go. Przez lata każdy problem rozwiązywałem strachem, a potem nazywałem to ochroną. Tym razem rozbroiłem go, związałem i zadzwoniłem po ludzi, którzy mieli zabezpieczyć miejsce oraz przekazać księgę odpowiednim władzom. Nie chciałem już, żeby cokolwiek związanego z moim nazwiskiem znikało w ciemności.
Clara oddychała płytko. Jej ręka była zimna.
— Co ukryłaś? — zapytałem.
— W podszewce sukienki… jest karta pamięci. Nie z nagraniem. Z rachunkami. Mateo płacił ludziom, ale przelewy zatwierdzał ktoś z domu.
Poczułem, jak żołądek zaciska mi się w supeł.
— Kto?
Clara spojrzała w stronę Sereny.
Serena pobladła.
— To nie ja — powiedziała. — Przysięgam.
— Twoja siostra — wyszeptała Clara. — Nadia Hayes pracowała w księgowości fundacji. Od miesięcy przekazywała dane Mateo. Nie dla pieniędzy. Szantażował ją długiem po operacji matki.
Serena zamknęła oczy.
— Wiedziałam, że Nadia coś ukrywa. Nie wiedziałam, że brała udział w tym koszmarze.
To był ostatni cios, którego się nie spodziewałem. Kobieta, dla której zdradzałem żonę, nie była wspólniczką. Była córką rodziny, którą Mateo trzymał za gardło.
Następnego ranka Clara przeszła drugą operację. Lekarz powiedział, że przeżyje, ale może nigdy nie odzyskać pełnej sprawności lewej ręki.
Tommy został pochowany trzy dni później. Jego siostra Rosa odmówiła przyjęcia pieniędzy, które położyłem przed nią na stole.
— Nie kupisz nimi jego życia — powiedziała.
— Wiem.
— To kup za nie czas dla jego córki. Opłacaj jej szkołę, ale nie każ jej nosić twojego nazwiska.
Zgodziłem się.
Mateo stracił wszystko, czego pragnął, zanim jeszcze zapadła jakakolwiek decyzja: konta zostały zamrożone, ludzie odwrócili się od niego, a jego własne zeznania otworzyły drogę do rozliczenia całej sieci. Nie musiałem dotykać go nawet palcem.
Nadia sama zgłosiła się do księgowej fundacji i oddała dokumenty. Serena odwiedziła ją tylko raz.
Potem przyszła do szpitala, stanęła przy łóżku Clary i długo nie mogła wydobyć głosu.
— Przepraszam — powiedziała w końcu.
Clara patrzyła na nią spokojnie.
— Nie mnie powinnaś przepraszać.
Serena odwróciła się do mnie.
— Ciebie też nie.
Miała rację.
Clara nie wybaczyła mi wtedy. Nie prosiłem o to. Wyspowiadałem się ze wszystkiego: z hotelowych pokoi, kłamstw, prezentów kupowanych za cudzą nieobecność. Powiedziałem jej również, że zamknę wszystkie firmy powiązane z przemocą i oddam rachunki do kontroli, choć oznaczało to utratę nazwiska, pieniędzy i ochrony.
— Dlaczego? — spytała.
— Bo jeśli zostawię choć jedną furtkę, ktoś następny zapłaci za moje decyzje.
— Nie rób tego dla mnie.
— Robię to, bo po raz pierwszy rozumiem, co zrobiłem.
Jej palce poruszyły się nieznacznie. Lewa dłoń pozostała bezwładna, ale prawa zacisnęła się na czymś małym.
Na metalowej obrączce.
— Mateo próbował ją zabrać — powiedziała. — Schowałam ją w bandażu, zanim mnie wyniósł z sali.
Patrzyłem, jak obrączka leży na jej dłoni, porysowana i zabrudzona, zupełnie inna niż tego dnia, gdy ją kupowałem.
— Nie zakładaj jej — powiedziała Clara.
— Nie założę.
— Chcę, żebyś ją zachował. Nie jako obietnicę. Jako dowód, że kiedyś ktoś ci zaufał, a ty prawie zamieniłeś to zaufanie w broń.
Skinąłem głową.
Za szybą sali Rosa trzymała dokumenty, Serena czekała na korytarzu, a na stole pielęgniarki leżała karta pamięci wyjęta z podszewki zielonej sukienki.
Clara spojrzała na mnie po raz ostatni tego dnia.
— Dominic, jutro powiesz prawdę wszystkim.
— Tak.
— A dziś?
Ścisnąłem porysowaną obrączkę w dłoni.
— Dziś zostanę tutaj i posłucham, nawet jeśli każde słowo będzie bolało.
Clara zamknęła oczy, a metal na mojej dłoni zabrzęczał cicho jak mały dzwon alarmowy.
Przegapiłeś początek?
