CZĘŚĆ 4
Człowiek czekał w salonie, obok fortepianu, którego Renata nie dotykała od dnia pogrzebu matki.
Miał około sześćdziesięciu lat, granatowy płaszcz i skórzaną teczkę opartą na kolanie. Kiedy weszliśmy, podniósł wzrok.
— Pan Navarro? — zapytał.
— Kim pan jest?
— Michał Orłowski. Byłem kierowcą pańskiej żony w dniu wypadku.
Sebastian zatrzymał się w połowie salonu.
Ja zostałam przy Renacie. Dziewczynka spała na górze, wyczerpana płaczem. Teresa stała przy mnie, trzymając pudełko po aparacie tak mocno, jakby mogło ją ochronić przed tym, co miało za chwilę paść.
Izabela siedziała na kanapie. Jej srebrny medalik po Klarze leżał na stole, obok nietkniętej filiżanki.
— To on? — spytał Sebastian.
— To człowiek, który może ci powiedzieć, co wydarzyło się tamtej nocy — odpowiedziała Izabela.
Michał nie spojrzał na nią.
— Pańska żona nie zginęła dlatego, że zasnęła za kierownicą.
Sebastian pobladł.
— Powiedz wszystko.
— Klara dowiedziała się, że ktoś próbuje przejąć kontrolę nad funduszem Renaty. Chciała jechać do kancelarii i złożyć zmianę dokumentów. W samochodzie miała kopię aneksu oraz list do pana.
— Dlaczego nie powiedziałeś tego wcześniej?
Michał opuścił głowę.
— Bo Izabela zadzwoniła do mnie następnego dnia. Powiedziała, że jeśli będę mówił, Renata straci ojca. Pokazała mi zdjęcia pana po wypadku i zagroziła, że zrobi z tego sprawę o prowadzenie po alkoholu.
— Kłamałaś — powiedział Sebastian do Izabeli.
— Bałam się! — krzyknęła. — Klara chciała odebrać ci wszystko, co mogło utrzymać tę rodzinę razem.
— Chciała ochronić córkę.
— Chciała wprowadzić obcą kobietę do naszego życia!
— Marianna nie była wtedy nawet w naszym życiu — odparł Sebastian.
Izabela zamilkła, a ja poczułam ciężar każdego spojrzenia. Przez chwilę chciałam wyjść. Nie dlatego, że się bałam. Dlatego, że nie chciałam, aby śmierć Klary stała się kolejnym powodem, dla którego ktoś będzie mnie wybierał albo odrzucał.
Michał otworzył teczkę.
— Mam kopię raportu z warsztatu. Hamulce w samochodzie zostały przecięte. Mechanik wpisał to jako awarię, bo ktoś zapłacił mu za milczenie.
Sebastian podszedł do Izabeli.
— Ty to zrobiłaś?
— Nie! — odpowiedziała natychmiast.
Jej zaprzeczenie zabrzmiało zbyt szybko. Michał wyciągnął drugi dokument.
— Nie przecięła hamulców własnymi rękami. Zleciła to człowiekowi, który pracował w garażu. Mam jego podpis pod pokwitowaniem.
Izabela zerwała się z kanapy.
— To miało tylko zatrzymać Klarę! Chciałam, żeby nie pojechała do notariusza. Nie wiedziałam, że samochód wypadnie z drogi!
Renata pojawiła się na schodach.
— Co miało zatrzymać mamę?
Nikt się nie poruszył.
Sebastian odwrócił się do córki, ale nie zdążył nic powiedzieć. Dziewczynka patrzyła na Izabelę, ściskając pluszowego lisa.
— Ciociu, to ty sprawiłaś, że mama nie wróciła?
Izabela zrobiła krok do tyłu.
— Renato, ja chciałam tylko…
— Nie dotykaj mnie! — krzyknęła dziewczynka.
Te słowa przeszyły salon mocniej niż jakiekolwiek oskarżenie. Izabela upuściła medalik. Srebrny przedmiot odbił się od podłogi i potoczył pod fortepian.
Sebastian uklęknął przed córką.
— Nie wiedziałem — powiedział. — Powinienem był sprawdzić wszystko, zanim skrzywdziłem Mariannę. Powinienem był słuchać ciebie.
Renata spojrzała na mnie.
— Ona też odejdzie?
Przykucnęłam obok Sebastiana.
— Nie odejdę dlatego, że ktoś podjął za mnie decyzję. Ale nie wrócę do tego domu jako służąca.
Sebastian skinął głową.
— Jakie są twoje warunki?
— Oddzielny pokój i normalna umowa. Dostęp do informacji o leczeniu Renaty. Żadnych oskarżeń bez rozmowy. I nie będę ukrywać przed nią prawdy, jeśli zapyta.
— Zgadzam się.
— A Izabela?
Sebastian spojrzał na dokumenty.
— Nie będzie już miała dostępu do funduszu ani do domu. Michał złoży zeznania. Teresa również. Nie po to, żeby się zemścić, lecz żeby Renata nie musiała przez całe życie zgadywać, dlaczego jej matka nie wróciła.
Izabela osunęła się na krzesło.
— Klara miała być wdzięczna, że próbowałam utrzymać rodzinę razem — powiedziała cicho.
— Rodziny nie utrzymuje się groźbą — odpowiedziałem. — Ani cudzym strachem.
Nazajutrz rano piekłyśmy tort. Nie w kuchni domu Navarro, lecz w małej cukierni Fernandy, gdzie piekarnik grzał nierówno, a truskawki były zbyt kwaśne. Renata siedziała na blacie w papierowej koronie.
— Ten tort będzie krzywy — ostrzegła Fernanda.
— To dobrze — powiedziała Renata. — Krzywe rzeczy też mogą być piękne.
Sebastian przyszedł po południu. Nie przyniósł kwiatów ani koperty z pieniędzmi. Przyniósł segregator z nową umową, podpisaną przez siebie i notariusza.
— To nie naprawi wszystkiego — powiedział.
— Nie.
— Ale jest początkiem uczciwego układu.
Przeczytałam każdą stronę. Dopiero potem podpisałam.
Nie wróciłam do domu jako ktoś, kto miał zaopiekować się cudzym dzieckiem, bo jej ojciec nie umiał znieść własnej samotności. Wróciłam jako osoba, której obecność została uznana za wybór, nie za przysługę.
Izabela została odsunięta od spraw Renaty. Michał przekazał dokumenty, a mechanik, który przyjął pieniądze, przyznał się do fałszerstwa. Sebastian nie próbował ukrywać winy swojej rodziny. To kosztowało go część majątku, reputację i kilka dawnych znajomości.
Najtrudniejsza była rozmowa z Renatą.
Odbyła się przy stole, przy którym dwa dni wcześniej nie chciała zjeść kolacji.
— Mama wybrała ciebie? — spytała.
— Tak. Ale nie dlatego, że miałam zastąpić twoją mamę.
— To dlaczego?
— Bo chciała, żebyś miała obok siebie kogoś, kto zostanie, kiedy zrobi się trudno.
Renata pomyślała długo.
— A ty zostaniesz, nawet jeśli będę zła?
— Wtedy szczególnie będę z tobą rozmawiać.
Dziewczynka wsunęła swoją małą dłoń w moją.
— To dobrze. Bo nadal jestem zła na dorosłych.
— Masz do tego prawo.
Tego wieczoru wyjęła z mojej kieszeni drewnianą gwiazdkę, którą nosiłam od dnia zwolnienia.
— Mogę ją przypiąć do fartucha?
— Możesz.
Przypięła ją krzywo. Potem postawiła przede mną talerz z pierwszym kawałkiem tortu. Krem spłynął na bok, a jedna truskawka zsunęła się na obrus.
— Ten jest dla ciebie — oznajmiła.
— Dlaczego?
— Bo rodzina powinna dostać największy kawałek.
Spojrzałem na Sebastiana. Stał przy stole, z podpisaną umową w dłoni i śladami mąki na rękawie. Nie próbował zabrać głosu. Tym razem pozwolił, by to Renata zdecydowała, kogo zaprosić do swojego świata.
Dziewczynka nachyliła się nad tortem i zdmuchnęła pięć świeczek. Jedna z nich przewróciła się w kremie, zostawiając małą, płonącą smugę.
Renata chwyciła moją rękę.
— Mari, pilnuj tej świeczki.
A ja odpowiedziałam, patrząc na żółtą gwiazdkę przypiętą do mojego fartucha:
— Pilnuję, mała. Tym razem razem.
Przegapiłeś początek?
