CZĘŚĆ 4
— Nie jedziesz sama — powiedział Gabriel.
Była 16:31. W gabinecie pachniało drewnem, whisky i strachem, którego nikt nie chciał nazwać. Patrzyłam na zdjęcie matki, powiększone na ekranie telefonu. Kevin stał za jej krzesłem. Nie dotykał jej. Nie musiał. Na jego dłoni wisiała czerwona smycz Bustera.
— Napisali, że mam przyjechać sama.
— Napisali, że masz przyjechać. Resztę dopowiedział twój były chłopak.
— Jeśli zobaczy pańskich ludzi, zrobi jej krzywdę.
Gabriel wyjął z szuflady mapę portu. Rozłożył ją na biurku, przyciskając rogi ciężkimi metalowymi klipsami.
— Stara chłodnia ma trzy wejścia. Kevin zna tylko główne. Nico wejdzie od strony kanału. Dwóch ludzi będzie przy generatorze. Ty wejdziesz ze mną przez rampę.
— Powiedziałam, że nie chcę pańskich ludzi.
— A ja powiedziałem, że nie pozwolę ci iść tam bez ochrony.
— To nie pańskie życie jest w jego rękach.
Gabriel spojrzał na mnie długo.
— Nie. Ale to ja sprowadziłem twoją sprawę pod swój dach. Kevin nie wykorzystałby twojego nazwiska, gdyby nie próbował okraść mojej firmy.
— Więc chodzi tylko o księgę?
— Na początku tak.
Te dwa słowa zabrzmiały inaczej niż wszystko, co mówił wcześniej.
O 16:47 zjechaliśmy windą do podziemnego garażu. Nico podał mi kamizelkę ochronną, lecz odmówiłam jej założenia, dopóki nie pokazał mi zdjęcia matki wysłanego pięć minut wcześniej. Stała przy piecu, z rękami związanymi żółtym szalikiem. Buster leżał pod stołem.
Żył.
To wystarczyło, żebym ruszyła.
Pojechaliśmy czarnym samochodem przez dzielnicę magazynową. Za szybami przesuwały się mokre mury, cysterny i żółte światła portu. Gabriel siedział obok mnie, nieruchomy, z dłońmi opartymi na kolanach.
— Co zrobi pan, kiedy odzyska księgę? — zapytałam.
— To zależy od tego, kto jest w środku.
— A jeśli znajdzie pan tam siebie?
Jego szczęka napięła się.
— Wtedy będziesz jedyną osobą, która może zdecydować, co z nią zrobić.
Stara chłodnia stała przy końcu nabrzeża, z wybitymi szybami i rdzą na bramie. Była 17:56. Zimny wiatr wciskał się pod ubranie, a z pobliskich statków dochodziło dudnienie silników.
Gabriel zatrzymał mnie przed wejściem.
— Kiedy go zobaczysz, nie podchodź do matki.
— To moja matka.
— I właśnie dlatego Kevin będzie chciał, żebyś zapomniała o wszystkim innym.
— Nie zapomnę.
— Wiem.
Weszliśmy do środka.
W chłodni paliły się trzy lampy. Matka siedziała na metalowym krześle, z żółtym szalikiem owiniętym wokół nadgarstków. Buster leżał przy jej stopach, a czerwona smycz była przypięta do jego obroży. Kevin stał kilka kroków dalej, wychudzony, z zarostem i pistoletem skierowanym w stronę Gabriela.
— Paige — powiedział. — Wiedziałem, że przyjdziesz.
— Oddaj mi mamę.
— Najpierw podpis.
Położył na skrzyni dokument oraz pióro. Obok leżała czarna księga.
— Podpiszesz, że działałaś ze mną. Wtedy Moretti uzna, że to ty ukradłaś pieniądze. Ja dostanę czas.
— Trzydzieści tysięcy dolarów nie było twoim długiem? — zapytałam.
Kevin uśmiechnął się krzywo.
— To była cena za zbudowanie wszystkiego. Twoje konto, twoje hasła, twoja reputacja. Ludzie wierzą kobiecie, która płacze nad rachunkami. Nie wierzą jej, kiedy mówi, że została wykorzystana.
Matka podniosła głowę.
— Paige, nie podpisuj.
— Zamknij się! — warknął Kevin.
Buster szarpnął smycz. Metalowa klamra uderzyła o posadzkę.
Gabriel zrobił krok naprzód.
— Kevin, odłóż broń.
— Nie wydawaj mi poleceń. To przez ciebie musiałem uciekać. Twoi ludzie znaleźli dwa transporty, ale nie znaleźli księgi.
— Bo nie miałeś jej przez cały czas — powiedziała Lena z ciemności.
Kevin odwrócił głowę.
Lena wyszła zza betonowego filara. W ręku trzymała drugą księgę, owiniętą w folię.
— Ta, którą ukradłeś, jest kopią — oznajmiła. — Prawdziwą oddałam Gabrielowi godzinę temu.
Kevin pobladł.
— Ty głupia suko.
— Nie. Po prostu dłużej niż ty pamiętam, komu ufałam.
Jego broń drgnęła.
Gabriel rzucił się na bok. Huk odbił się od metalowych ścian. Nico wpadł przez boczne wejście, a w tej samej chwili Buster szarpnął smyczą z całej siły. Krzesło mojej matki przewróciło się na bok. Kevin stracił równowagę.
Pobiegłam do mamy.
— Mamo!
— Paige, pies!
Buster ciągnął Kevina za nogę, wbijając zęby w jego płaszcz. Pistolet upadł pod skrzynię. Gabriel dopadł do Kevina i przycisnął go do podłogi, lecz nie uderzył go ani razu.
— Gdzie jest klucz? — zapytał.
Kevin splunął krwią.
— Do czego?
— Do rachunku, na który przelewałeś pieniądze.
Kevin zaśmiał się chrapliwie.
— Myślisz, że księga wystarczy? W środku są nazwiska ludzi, którzy kupili twoje ciężarówki, Gabriel. Jeśli ją otworzysz, stracisz połowę miasta.
Gabriel spojrzał na Lenę.
— Nie całą połowę.
Lena podniosła telefon.
— Wysłałam kopie wszystkim wymienionym osobom. O 18:00 wiadomości poszły do ich księgowych, wspólników i rodzin.
Kevin przestał się szarpać.
Jego plan nie kończył się na ucieczce. Chciał wykorzystać księgę jako kartę przetargową, a potem przejąć część firmy Gabriela, korzystając z ludzi, których szantażował. Chciał też, żebym podpisała własną winę, bo wtedy każdy ślad prowadziłby do mnie.
Nie przewidział Leny.
Ani Busterа.
Nico uwolnił moją matkę. Przytuliłam ją tak mocno, że żółty szalik wbił mi się w policzek.
— Przepraszam — wyszeptałam.
— Za co?
— Że pozwoliłam mu wejść do naszego życia.
— Nie pozwoliłaś. On się wdarł.
Gabriel podniósł czarną księgę. Przerzucał kartki, aż znalazł stronę z moim nazwiskiem. Obok widniały kwoty, daty i podpis Kevina.
— To wystarczy, żeby oczyścić twoje nazwisko — powiedział.
— A co z tobą?
— Moje nazwisko nie jest czyste od dawna.
— Nie pytam o czystość. Pytam, co zrobisz z tą księgą.
Spojrzał na Lenę, potem na mnie.
— Nie spalę jej. Nie ukryję. Przekażę ją ludziom, którzy mogą rozliczyć każdego, kto jest w środku. Również mnie.
To był koszt, którego Kevin nie przewidział. Gabriel mógł zamknąć księgę w sejfie i zachować władzę. Zamiast tego pozwolił, by jego własne interesy zostały sprawdzone.
Kevin próbował jeszcze podnieść się z podłogi.
— Paige, powiedz mu, że to wszystko było dla nas. Potrzebowaliśmy pieniędzy.
Spojrzałam na człowieka, którego kiedyś kochałam. Na rozdartą kieszeń jego płaszcza. Na dokument z moim sfałszowanym podpisem. Na czerwone ślady na szyi mamy.
— Nie mów za mnie — odpowiedziałam.
Nico zabrał broń i wyprowadził Kevina bocznym przejściem. Tym razem nie patrzył na mnie jak na kogoś, kogo trzeba żałować.
Następnego ranka w biurze Moretti Logistics po raz pierwszy nie pracowałam przy cudzych tabelach. Gabriel położył przede mną umowę.
— Stanowisko kierowniczki kontroli dokumentów — powiedział. — Wynagrodzenie, które odpowiada twoim umiejętnościom. I pełnomocnictwo do przeglądania wszystkich manifestów.
— To awans czy próba wynagrodzenia krzywdy?
— Jedno i drugie.
— Nie będę pracować dla człowieka, który oczekuje posłuszeństwa.
— Nie oczekuję posłuszeństwa. Oczekuję, że znów nazwiesz mnie „kochanie”, kiedy będziesz chciała sprawdzić, czy słucham.
Prawie się uśmiechnęłam.
Prawie.
Wyjęłam z torebki czerwoną smycz Bustera. Matka oddała mi ją przed wyjazdem, twierdząc, że pies nie powinien jej nosić po takim wieczorze. Na metalowej klamrze zostało kilka nitek z płaszcza Kevina.
Położyłam smycz na umowie.
— Zatrudnię się — powiedziałam. — Ale pierwszą kontrolę zacznę od rachunków za transporty z ostatnich dwóch lat.
Gabriel spojrzał na mnie z cieniem rozbawienia.
— Wiedziałem, że to powiesz.
Za szybą magazynu Buster szczeknął na ciężarówkę, która właśnie ruszała z rampy. Matka pomachała mi z parkingu, a Lena stała obok niej z metalowym pudełkiem po herbacie.
Na moim biurku czekał nowy identyfikator. Nie było na nim nazwiska Kevina, nie było numeru długu ani słowa „asystentka”.
Widniało tylko moje imię i stanowisko.
Paige Winslow — kierowniczka kontroli dokumentów.
Wzięłam czerwone pióro i podpisałam umowę, a potem dopisałam pod swoim nazwiskiem jedną krótką uwagę:
„Każdą trasę sprawdzę osobiście.”
Przegapiłeś początek?
