CZĘŚĆ 4
…Przez sekundę słyszałam tylko ciężki oddech Borysa.
Potem spojrzałam na telefon Wiktora.
— Kto dzwonił?
Nie odpowiedział.
Maja podniosła głowę.
— Roman Szeliga. Widziałam jego nazwisko na umowie.
Wiktor schował telefon do kieszeni, ale było już za późno. Farmer w czerwonej czapce wyciągnął własny telefon i zaczął nagrywać rozmowę. Kobieta z pierwszego rzędu odsunęła dziecko od ogrodzenia. Ktoś z tyłu zawołał, żeby zamknąć bramę.
Nie chciałam, żeby zamykano kogokolwiek.
Chciałam tylko odzyskać prawdę, którą mój ojciec próbował zostawić mi w papierach.
— Powiedział pan, że mój dom jest zajęty przez komornika — powtórzyłam. — Skąd pan wie?
Wiktor zacisnął usta.
— Roman prowadził rozmowy z bankiem.
— Mój kredyt jest spłacony.
— Nie całkiem.
— Spłaciłam go sześć miesięcy temu.
Jego spojrzenie uciekło ku teczce.
Wtedy zrozumiałam, dlaczego tak bardzo chciał, żebym dosiadła Borysa. Nie chodziło tylko o ubezpieczenie. Jeśli koń zrani mnie podczas próby, Wiktor mógłby przedstawić mnie jako nieodpowiedzialną spadkobierczynię, a jego wspólnik dostałby podstawę do zakwestionowania mojego prawa do ziemi. Chcieli uczynić z mojego powrotu dowód nieudolności.
— Proszę otworzyć teczkę — powiedziałam.
— Nie ma pani prawa.
— Ale pan ma prawo pokazać publiczności warunki konkursu. W przeciwnym razie wszyscy zobaczą, że to nie konkurs.
Farmer zrobił krok naprzód.
— Otwórz ją, Wiktor.
Wiktor rozejrzał się po ludziach. Tłum nie był już widownią. Stał się świadkiem.
Zatrzask puścił.
W środku leżały formularze ubezpieczeniowe, lista pięciu jeźdźców i kopia umowy, w której przy każdym nazwisku zapisano przewidywane obrażenia. Przy moim nazwisku widniała kwota najwyższa.
Maja zakryła usta dłonią.
— Wiedzieliście, że ktoś może zostać sparaliżowany — powiedziała.
— To były wyliczenia ryzyka — odburknął Wiktor.
— A pałka? — zapytałam.
Nie odpowiedział.
Maja pobiegła do starej przyczepy stojącej za stajnią i wróciła z metalowym pudełkiem. W środku znajdowały się zdjęcia obrażeń, rachunki za leczenie i mały klucz z mosiężną tabliczką. Na tabliczce wygrawerowano: „Gart, boks 7”.
— Roman trzymał tam oryginały — powiedziała. — Zabrałam klucz, zanim kazał spalić dokumenty.
W tej chwili przy bramie pojawił się starszy mężczyzna z czarną teczką. Przedstawił się jako Antoni Rylski, notariusz. Rozpoznałam go po głosie. To on przychodził do ojca, kiedy byłam dzieckiem, i zawsze zdejmował kapelusz przed wejściem do stajni.
— Bogdan przewidział, że mogą próbować przejąć Borysa — powiedział. — Zostawił u mnie kopię aktu warunkowego.
Wyjął dokument.
— Jeśli koń był krzywdzony albo używany do celowego wywoływania wypadków, własność wraca do Oksany Gart. Bez żadnych dodatkowych opłat.
Wiktor roześmiał się krótko, lecz śmiech zabrzmiał jak kaszel.
— A gospodarstwo? Ziemia jest obciążona.
— Nie jest — odparł notariusz. — Wpis obciążenia został złożony dzisiaj rano, po sfałszowaniu podpisu bankowego.
Tym razem Wiktor naprawdę się zachwiał.
Jego wspólnik próbował zabrać mi ziemię, gdy ja stałam na arenie i ryzykowałam życie dla konia, który już do mnie należał.
Maja rozpłakała się.
— Myślałam, że nikt mi nie uwierzy.
Podeszłam do niej i objęłam ją.
— Uwierzyłam ci, zanim zobaczyłam papier.
— Dlaczego?
— Bo człowiek, który mówi prawdę, patrzy na cierpiące zwierzę, a nie na tłum.
Wiktor nagle ruszył w stronę Borysa. Chciał złapać wodze leżące przy ogrodzeniu.
Koń cofnął się, ale ja stanęłam między nimi.
— Nie dotykaj go.
— To moja impreza.
— Nie. To mój koń.
Wiktor podniósł rękę. W tłumie kilka osób krzyknęło. Borys napiął szyję, lecz tym razem nie uciekł. Znał już mój głos.
— Spójrz na niego — powiedziałam. — Cały dzień chciałeś, żeby walczył. A on przez cały dzień próbował tylko przeżyć.
— Nie wiesz, co zrobiłby bez tresury.
— Wiem. Zrobi to, czego nie pozwoliliście mu zrobić ani razu. Sam wybierze.
Zdjęłam czaprak. Nie założyłam siodła. Nie chciałam zdobywać miliona sztuczką ani zmuszać Borysa do kolejnego występu.
Odwróciłam się bokiem i wyciągnęłam dłoń.
Borys patrzył na mnie długo.
Potem podszedł.
Jego chrapy dotknęły moich palców. Z bliska poczułam zapach kurzu, potu i starego drewna. Pogładziłam go po szyi, omijając blizny.
— Jeśli chcesz, idziemy razem — szepnęłam.
Nie wiedziałam, czy mnie zrozumie. Wiedziałam tylko, że nie będę już niczego brała siłą.
Borys zrobił krok w stronę otwartej bramy.
Krok za nim zrobiłam ja.
Wiktor krzyknął:
— Konkurs się nie skończył! Nie dostanie pani pieniędzy!
Antoni Rylski zamknął teczkę.
— Nagroda była uzależniona od dziesięciu sekund kontrolowanej jazdy. Ale organizator nie może żądać spełnienia warunku po ujawnieniu oszustwa i naruszeniu umowy. Fundusz zostanie wypłacony poszkodowanym uczestnikom.
— A co z milionem? — zapytał farmer.
Notariusz spojrzał na mnie.
— Oksana może go przyjąć albo przeznaczyć na leczenie i opiekę nad końmi.
Wiedziałam, co wybiorę, zanim skończył mówić.
— Nie chcę pieniędzy za czyjś strach — powiedziałam. — Chcę, żeby pokryły leczenie Borysa, odszkodowania dla pięciu jeźdźców i ogrodzenie na moim gospodarstwie. Reszta pójdzie na stajnię dla koni, których nikt nie chce.
Maja otarła oczy rękawem.
— Mogę tam pracować?
— Możesz tam zacząć od jutra.
— A jeśli nie umiem jeszcze wszystkiego?
— Ja też nie umiem wszystkiego.
Borys zatrzymał się przy wyjściu. Na ogrodzeniu wciąż wisiała kurtka mojego ojca. Podszedł do niej, dotknął materiału nosem i przez moment stał nieruchomo.
Zdjęłam ją z barierki i zarzuciłam na jego grzbiet. Nie jako siodło. Nie jako znak własności.
Jak obietnicę, że nikt już nie będzie musiał uciekać przed ręką podniesioną nad głową.
Za plecami usłyszałam, jak Wiktor upuszcza telefon na piasek. Maja zamknęła bramę areny, a farmer pochylił się nad listą rannych jeźdźców, zapisując ich nazwiska.
Borys ruszył obok mnie w stronę ciężarówki.
Po dziesięciu krokach zatrzymał się i odwrócił łeb.
— Co jest? — zapytałam.
Dotknął nosem kieszeni kurtki.
Dopiero wtedy poczułam pod palcami coś twardego, czego wcześniej nie zauważyłam. Wewnątrz, za podszewką, ojciec wszył małą mosiężną tabliczkę z numerem boksu.
Siedem.
Boks Borysa.
A pod numerem wygrawerował jedno zdanie:
— Jeśli wróci do ciebie, pozwól mu wybrać drogę.
Przegapiłeś początek?
