CZĘŚĆ 4

— Kto zatwierdził przelew? — zapytała Grace.

W sali konferencyjnej zrobiło się tak cicho, że słyszałem mechanizm zegara nad drzwiami.

Po drugiej stronie telefonu odezwał się dyrektor banku:

— Instrukcja przyszła z pańskiego biura, pani Vance. Została wysłana o 6:48. Zanim ją zablokowaliśmy, pieniądze podzielono na trzy rachunki.

Grace odwróciła się do Shawa.

— Z mojego biura?

— To może być kolejna próba dyskredytacji — odpowiedział.

— A czterdzieści milionów też samo wyszło z konta?

Shaw nie odpowiedział od razu. Sięgnął po telefon, lecz Grace wyrwała mu go z ręki.

— Victor, zamknij drzwi. Nikt nie opuszcza sali.

— Nie ma pani prawa mnie zatrzymywać — powiedział Shaw.

— Nie zatrzymuję pana. Chcę tylko, żeby wszyscy akcjonariusze usłyszeli, co ma pan do powiedzenia, zanim pański prawnik zacznie układać zdania za pana.

Podniosła słuchawkę konferencyjną i połączyła rozmowę z wszystkimi członkami zarządu. Głośnik zatrzeszczał. Głosy ludzi, którzy siedzieli w innych miastach, wypełniły pomieszczenie.

— Grace, co się dzieje? — zapytała jedna z dyrektorek.

— Próbowano przelać czterdzieści milionów z rachunku przejęcia. Z użyciem mojego sfałszowanego podpisu. Mamy dokument potwierdzający, że podobnie przygotowano odpowiedzialność za wypadek w hotelu.

Shaw uderzył dłonią w stół.

— To ona zaaranżowała ten spektakl! Najpierw rzuciła się pod żyrandol, potem zebrała swoich ludzi, żeby odsunąć mnie od przejęcia.

Poczułem, jak żebra ściskają mi płuca.

— Chce pan powiedzieć, że sama złamała mi obojczyk?

— Nie wiem, co zrobiłeś, żeby dostać te pieniądze.

— Dostałem pięć tysięcy. Pan próbował dostać czterdzieści milionów.

Shaw podszedł do mnie gwałtownie.

— Uważaj, Reed.

Grace stanęła między nami.

— Nie dotykaj go.

— Dla ciebie jestem teraz przestępcą, bo jakiś magazynier przyniósł kartkę?

— Nie. Jesteś nim, bo podpisałeś dokument moim nazwiskiem.

— Nie podpisałem.

Marek odezwał się zza stołu:

— Podpisał pan przy mnie.

Shaw odwrócił się.

— Ty kłamiesz.

— W takim razie spójrz na fakturę. Numer zlecenia zaczyna się od pańskich inicjałów. Wystawiła ją firma pańskiego kuzyna. A na odwrocie jest pańska notatka: „Wymienić przed przyjazdem inwestorów”.

Shaw wyrwał kartkę z ręki Grace.

Wtedy popełnił błąd.

— Ta notatka dotyczyła tylko śrub, nie całego mocowania — powiedział.

Nikt się nie poruszył.

Marek zamknął oczy.

Grace powoli wyciągnęła dłoń.

— Skąd pan wie, co było w notatce? Przecież nie widział jej pan wcześniej.

Shaw zrozumiał to sekundę za późno.

Jego ręka opadła.

Na głośniku odezwała się dyrektorka finansowa:

— Wszyscy słyszeliśmy.

Shaw zaczął mówić szybciej.

— Chciałem tylko ochronić firmę. Grace jest genialna, ale lekkomyślna. Podpisałaby przejęcie bez zabezpieczenia, a ja musiałem przejąć kontrolę, zanim zniszczy dorobek jej ojca.

Grace patrzyła na niego bez mrugnięcia.

— Mój ojciec powierzył ci nadzór, nie moje nazwisko.

— Twój ojciec wiedział, że sama sobie nie poradzisz.

Ta uwaga trafiła głębiej niż wszystkie dokumenty. Zobaczyłem, jak Grace zaciska palce na krawędzi stołu. Przez moment myślałem, że odpowie gniewem. Zamiast tego wyjęła z teczki kopertę, którą przyniosła pani Higgins.

— Jest jeszcze jeden dokument — powiedziała.

Shaw spojrzał na nią.

— Nie masz nic więcej.

— Mam list mojego ojca do zarządu, napisany dwa tygodnie przed śmiercią. Znalazłam go tej nocy w sejfie w jego gabinecie.

Otworzyła kopertę i przeczytała:

— „Jeśli kiedykolwiek ktoś spróbuje wykorzystać moje nazwisko przeciwko Grace, głos przewodniczącego zarządu zostaje natychmiast zawieszony. Nie przekazuję jej firmy po to, by ktokolwiek rządził nią zza jej pleców”.

Shaw pobladł.

— Ten list nie ma mocy prawnej.

— Może nie. Ale ma moc wobec ludzi, którzy przez lata wierzyli, że działasz w jego imieniu.

Grace połączyła się z bankiem i odwołała wszystkie pełnomocnictwa Shawa. Następnie przekazała członkom zarządu skany faktur, protokołów i kopię porozumienia, które wysłano do mnie.

Nie było krzyku ani wielkiej sceny.

Było głosowanie.

Siedziałem przy końcu stołu, z ręką unieruchomioną i bólem pod żebrami, kiedy każdy członek zarządu oddawał głos za natychmiastowym odsunięciem Shawa od wszystkich funkcji. Czterech zagłosowało od razu. Dwóch długo milczało, ale dokument z banku ich przekonał.

Shaw nie stracił tylko stanowiska.

Stracił możliwość wypłaty pieniędzy, które chciał przejąć, oraz poparcie ludzi, którzy przez lata powtarzali jego polecenia bez zadawania pytań. Jego kuzyn musiał zerwać umowę z firmą, zanim zdążył wystawić kolejną fakturę. Marek otrzymał od Grace publiczne przeprosiny i propozycję kierowania niezależnym działem bezpieczeństwa budynków. Victor dostał wybór: zeznawać o naciskach albo odejść. Został.

A ja?

Grace anulowała moje porozumienie i pokryła wszystkie koszty leczenia. Chciała także wypłacić mi dodatkową premię.

— Nie chcę pieniędzy za to, że mnie potrąciłeś — powiedziałem.

— To nie jest zapłata za ratowanie mnie. To odszkodowanie za to, że firma próbowała wykorzystać twoją sytuację.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy znajdę inny sposób, żeby naprawić to, co zrobiłam jako dyrektorka, nawet jeśli nie wiedziałam o wszystkim.

Spojrzałem na nią.

— Nie zrobiłaś tego ty.

— Ale to stało się pod moim nazwiskiem.

W jej głosie nie było już chłodu. Była odpowiedzialność.

Przyjęliśmy część pieniędzy na fundusz leczenia pracowników i pomoc rodzinom w wypadkach. Resztę przeznaczono na rehabilitację i opiekę nad Lily, dopóki nie wrócę do pracy.

Tydzień później Grace przyszła do naszego mieszkania bez teczki, ochroniarza i kierowcy. Przyniosła tylko nową lampę do pokoju Lily. Była mała, mosiężna i miała kształt gwiazdy.

Lily obejrzała ją podejrzliwie.

— Czy ona też może spaść?

Grace przykucnęła przy niej.

— Nie, bo twój tata sprawdził wszystkie mocowania.

— Tata mówi, że nie zna się na lampach.

— Twój tata zna się na tym, kiedy coś jest niebezpieczne.

Lily spojrzała na mnie.

— To prawda?

— Tym razem sprawdziliśmy razem — odpowiedziałem.

Grace podała mi śrubokręt. Nie mogłem jeszcze unieść ręki wysoko, więc przytrzymywałem lampę, a ona dokręcała mocowanie. Pracowaliśmy powoli, podając sobie narzędzie nad łóżkiem Lily.

Kiedy skończyliśmy, dziewczynka nacisnęła włącznik.

Na suficie rozlał się wzór siedmiu ciepłych gwiazd.

— Pani Grace — powiedziała Lily — tata uratował pani życie, ale pani uratowała jego pracę?

Grace spojrzała na mnie.

— Nie. Twój tata uratował sam siebie, kiedy odmówił podpisania kłamstwa.

Poczułem pieczenie pod bandażem i ciężar tamtej pierwszej koperty, choć dawno leżała już w niszczarce.

— A pani? — zapytałem. — Co pani uratowała?

Grace popatrzyła na lampę, na córkę i na mnie.

— Firmę przed człowiekiem, który twierdził, że ją chroni.

Lily zgasiła światło, ale po chwili znów je zapaliła.

— Nie gaś jeszcze — powiedziała. — Chcę zobaczyć, czy wszystkie gwiazdy trzymają się mocno.

Grace uśmiechnęła się i odpowiedziała: