CZĘŚĆ 4

Rachunek za leczenie miał zostać opłacony pieniędzmi z tej samej sprzedaży.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Lucy leżała pod białym kocem, z opatrunkami na obu stopach. Na jej rzęsach wciąż tkwiły zaschnięte łzy. Mark patrzył na kartkę z wynikami, jakby litery mogły same zmienić znaczenie.

— Ile? — spytałam.

Lekarz podał kwotę.

Nie była astronomiczna. Była gorsza. Była wystarczająco duża, żeby człowiek bez oszczędności zaczął od razu liczyć, co sprzedać.

Mark wyjął portfel.

— Mam kartę.

— Płatność z tej karty może być powiązana z rachunkiem, który mój ojciec próbował wykorzystać — powiedziałam. — Nie chcę, żeby ktokolwiek mógł później twierdzić, że leczenie było częścią jego planu.

— Anno, Lucy potrzebuje zabiegu.

— Wiem.

Sięgnęłam po telefon Jenny.

— Zadzwoń do notariusza mamy. Natychmiast. I do banku. Niech zamrożą wszystkie dokumenty dotyczące domu, ale nie pieniądze przeznaczone na leczenie.

Jenna odpowiedziała bez wahania:

— Już dzwonię.

Mark stał przy łóżku córki. Nie dotykał jej. Wreszcie zrozumiał, że nawet jego ręka może być teraz dla niej czymś obcym.

— Lucy — powiedział cicho. — Nie wiedziałem, że dziadek użyje tego środka.

Córka odwróciła głowę.

— Ale wiedziałeś, że ma boleć?

Mark zamknął oczy.

— Wiedziałem, że ma być nieprzyjemnie.

— To jest to samo.

Słowa wypowiedziała spokojnie. Właśnie dlatego zabolały go bardziej niż krzyk.

— Masz rację — powiedział.

Nie próbował jej przekonać, że źle usłyszała. Nie nazwał jej przestraszoną. Nie powiedział, że miała wrażliwą skórę.

— Bałem się, że cię stracę — dodał.

Lucy spojrzała na niego.

— Więc pomogłeś mu mnie skrzywdzić?

Markowi drgnęła szczęka.

— Myślałem, że jeśli pokażę, że mama przesadza, wszyscy przestaną się kłócić.

— Przez ból?

— Nie miałem odwagi powiedzieć, że nie zgadzam się z dziadkiem.

Lucy odwróciła wzrok.

— To nie była odwaga.

Mark usiadł na krześle i położył dłonie na kolanach.

— Wiem.

Zabieg zaplanowano na popołudnie. Lekarz powiedział, że najważniejsze będzie oczyszczenie skóry i obserwacja, czy uszkodzenia się pogłębiają. Przed wejściem na salę operacyjną Lucy ścisnęła moją dłoń.

— Będziesz tam, kiedy wrócę?

— Będę.

— A tata?

Spojrzałam na Marka.

— Jeśli chcesz.

Lucy długo się zastanawiała.

— Niech siedzi daleko. I niech niczego nie nagrywa.

Mark od razu wyjął telefon i położył go ekranem do dołu na stoliku.

— Nie będę.

Kiedy zabrano Lucy, poszłam do małej poczekalni przy oddziale. Tam czekała doktor Wrona z teczką.

— Muszę pani coś przekazać — powiedziała. — Substancja nie została wsypana przypadkowo do środka. Ktoś naniósł ją na wewnętrzną wyściółkę kapci w dwóch warstwach. Pierwsza miała podrażnić skórę po kilku krokach. Druga miała działać dłużej.

Poczułam mdłości.

— Harold to zaplanował.

— Tak wynika z analizy.

— A Mark?

Kobieta spojrzała na mnie uważnie.

— Zamówienie wystawiono na niego, ale w formularzu zaznaczono adres jego biura. To znaczy, że ktoś przejął przesyłkę przed doręczeniem.

— Harold pracował kiedyś w tym laboratorium.

— I znał procedury. Jednak to nie zmienia faktu, że Mark zamówił środek.

— Wiem.

Doktor Wrona podała mi kopię dokumentu.

— Jest jeszcze coś. Osoba, która wydała paczkę, zapisała rozmowę w raporcie. Nie nagranie. Notatkę sporządzoną tego samego dnia. Pana teść powiedział wtedy: „Mój syn nie może wiedzieć, jak dokładnie tego użyję”.

Nie spodziewałam się tego zdania.

Mark też go usłyszał. Stał kilka kroków za mną.

— Czyli on okłamał mnie od początku — powiedział.

— Ty również okłamałeś mnie od początku — odparłam.

— Wiem.

— Nie wystarczy wiedzieć.

— Co mam zrobić?

Odwróciłam się do niego.

— Powiedz prawdę wszędzie, gdzie kłamałeś. W laboratorium. W banku. Prawnikowi. Rodzinie. I nie po to, żeby odzyskać mnie. Po to, żeby Lucy nie musiała kiedyś udowadniać, że to nie ona była problemem.

Mark skinął głową.

— Zrobię to.

— Sam. Bez mojego nazwiska jako tarczy.

— Dobrze.

Jenna przyjechała do szpitala z kopertą od notariusza. Na kopercie widniało nazwisko matki Harolda i data sprzed jej śmierci. W środku znajdował się testament oraz krótki list.

„Dom ma należeć do Lucy, ale dopóki nie skończy osiemnastu lat, Anna ma być jedyną osobą podejmującą decyzje dotyczące jej bezpieczeństwa i leczenia”.

Harold nie tylko próbował sprzedać dom. Chciał usunąć jedyną osobę, która mogła sprzeciwić się jego decyzjom.

Wieczorem, kiedy Lucy przewieziono na salę pooperacyjną, Mark wrócił z podpisanymi oświadczeniami. Twarz miał zmęczoną, a pod oczami ciemne półksiężyce.

— Przyznałem, że zamówiłem środek — powiedział. — Powiedziałem też, że ojciec odebrał go i przygotował kapcie.

— I co z umową?

— Wycofałem swój podpis. Poinformowałem kupującego, że dom nie należy do mnie.

— A Harold?

— Prawnik mamy zawiadomił odpowiednie instytucje. Nie będzie mógł zarządzać żadną częścią majątku Lucy. Nie chodziło o zemstę. Chodziło o to, żeby już nigdy nie mógł podjąć decyzji za nią.

Nie zapytałam, czy Harold przeprosił. Wiedziałam, że nie to było teraz ważne.

Ważne było, że jego plan rozpadł się dokładnie w miejscu, w którym miał dać mu władzę. Dom pozostał własnością Lucy. Pieniądze z majątku jej babci pokryły leczenie. Umowa sprzedaży została anulowana. A Mark musiał opuścić nasze mieszkanie tego samego dnia.

Nie wyrzuciłam go dla efektu.

Powiedziałam mu, że Lucy potrzebuje miejsca, w którym żaden dorosły nie będzie nazywał bólu testem.

— Mogę mieszkać u siostry — powiedział.

— Możesz. Ale wizyty będą tylko wtedy, kiedy Lucy ich zechce i kiedy ktoś zaufany będzie obecny.

— Rozumiem.

— Nie mów, że rozumiesz. Udowodnij to przez najbliższe lata.

Tym razem nie odpowiedział obietnicą. Wziął torbę i wyszedł do Jenny, która czekała na niego na korytarzu. To ona miała zawieźć go po rzeczy.

Dwa dni później Lucy mogła już chodzić o kulach. Jej stopy były owinięte białymi opatrunkami, a na stoliku leżała czerwona zawieszka z prezentu. Zachowała ją, ale nie chciała jej wyrzucić.

— Dlaczego? — spytałam.

Dotknęła palcem napisu „Bądź dzielna”.

— Bo teraz to ja zdecyduję, co znaczy dzielność.

Wróciłyśmy do domu, kiedy lekarz pozwolił jej odpoczywać we własnym pokoju. Choinka wciąż stała w salonie. Na dolnej gałęzi brakowało jednej srebrnej bombki, tej strąconej przez ratowników.

Na dywanie leżało pudełko po kapciach, zapakowane w kilka warstw ochronnego materiału. Nie wyrzuciłyśmy go. Stało się dowodem, nie pamiątką.

Jenna przyniosła ostatni list od notariusza. Była w nim jedna dodatkowa kartka, której nikt wcześniej nie zauważył. Matka Harolda napisała, że jeśli ktokolwiek spróbuje odebrać Lucy prawo do własnego ciała, Anna ma prawo natychmiast zakończyć jego obecność w jej życiu.

Lucy przeczytała ten fragment sama.

Potem wzięła telefon i zadzwoniła do ojca.

— Tato?

Siedziałam obok, ale nie podpowiadałam jej ani słowa.

— Chcę, żebyś przyszedł jutro — powiedziała. — Bez dziadka. Bez telefonu w ręce. I masz mi powiedzieć całą prawdę o tym, co zrobiłeś.

Po drugiej stronie długo było słychać oddech Marka.

— Przyjdę.

— Jeśli skłamiesz, wyjdę.

— Rozumiem.

Lucy zakończyła rozmowę i spojrzała na mnie.

— Czy to znaczy, że mu wybaczam?

— Nie. To znaczy, że ty ustalasz warunki rozmowy.